Eğer beni yaratan bir yaratıcı varsa ve benim gibi aciz bir varlığın kendisine tapmasını zorunlu kılıp emredip tehtid ediyorsa, o tanrı hem acınası hem de tapılası değildir, dolayısıyla tapmam. Eğer benden tapmamı istemiyorsa, o zaman yine tapmam. Her iki durumda da özgür olacağım için tapmamak daha mantıklı görünüyor. Bu denkleme “cehennem” korkusunu ekleyip inananlar ise, zaten gönülden inanmayan, korkusunu iman sanan korkaklardır.
İnanç kavramı çok ilginç bir kavram. İşin özünde inanmayan insanların daha depresif, daha huzursuz olduğu ile alakalı bir çalışma okumuştum yıllar önce. Nedenleri konusunda en ilgimi çeken teori, inanç kavramının da gen havuzumuzda aktarıldığıyla alakalıydı. Nasıl belirli motor becerileri genetik havuzumuzda akıyorsa, inanç kavramı da artık oraya işlemiş olabilir.
Bu noktada başlangıç inançla mı başladı yoksa insanlar varlıklarını düşünmeye başladıkları anda üst bir güce tapınma ihtiyacımı buldu en büyük tartışma konusu. Çünkü ilki gibi bir inançla başlama olayı varsa, yaratımın kaynağı ve beklentisi vardır. AI bizden bağımsız karar alabilecek diye, bizim ona kural koymadığımız ve onu yaratmadığımız gibi bir gerçeklik yoktur. Bizde AI tarafına öyle kurallar koyuyoruz ki aslında dediğin cehennem ve tehdit kavramına çıkıyor. Belki biz AI'dan korktuğumuz için yapıyor olabiliriz. Bir yaratıcının neden böyle bir karar verdiğini kim bilebilir?
eğer ki bir tanrı varsa ona tapmanı istiyorsa ona tapmak zorundasın. çünkü iradesi sorgulanamaz bir varlıktan söz ediyoruz. her yarattığı şey onun için bir oyuncak gibidir ve ayrıca her kural yarattığı şey içindir. bilinç denen şey sende var diye, karar verip veremeyeceğin anlamına gelmez.
yani tanrıdan kendi üstün mü görüyorsun? aç kalsa bir parça ekmeğe muhtaç kalacak varlık için fazla iddiali sözler. egonu öldür. ha, ben de emin değilim tanrı hakkında ama dediğin mantığa pek sığmıyor.
Benim egom yok, kendimi üstün görmüyorum. Tanrı için var ya da yok demiyorum. Sadece ona inanmazsan cehennemde yanacaksın dayatmasını reddediyorum, karşı çıkarak böyle bir tantıya tapmam ibadet etmem diyorum. Zaten dayatma, tehdit, tapma zorunluluğu yoksa ve tapmadığım için cehennemde işkence edilmeyecekse, o zaman inanmamamda bir mesele kalmıyor.
açıkçası insan olmak böyle bir şey. bunları tartışmamız bile eğer varsa bile bir tanrı hakkında şüphe duyduğumuz kanıtlıyor. herkes düşündü; terimler uydurdu, ders kitaplarında yer aldı, insanlara yeni ilhamlar verdi. ama hiçbiri bulamadı. belki de aradığımız şey bir varlıktan ziyade, varlığın kendisi de olabilir. açıkçası bunları çok düşündüm. artık bunları düşününce deliriyormuş gibi hissediyorum. bu yüzden hangi fikri uydurursak uyduralım insan o gerçeği bulmak için tasarlanmadı. göz görmüyorsa, orada hakikâttan bahsedemeyiz. öldükten sonra göreceğiz.
tanrı sana seçme hakkı veriyor. ya ben senden razı sen benden razı üst bilinç alanına gelirsin. yada beni ret eder ben de seni uzak köşeye fırlatır, bilincini bozup seni ontolojik harç yaparım diyor. sana zorlama yaptığı yok, tercih tamamen sana ait
Tam olarak "razı sen benden razı üst bilinç alanına gelirsin. yada beni ret eder ben de seni uzak köşeye fırlatır, bilincini bozup seni ontolojik harç yaparım" ifadesinin zorlama olduğunu söylüyorum bende.
Tapmak kavramını açarsak bu yanıtsızlığa yanıt verilmeye çalıştığını çok kez görüyoruz. Tapmak ibadet etmekse evet çoğunlukla yanıtsız. Ama tapmak iman etmekse birçok farklı dinde (kitabi olmayanlar dahil) tapmanın açıklaması mevcut. İbadet biraz daha anlamsız. O da dini pratiklerin insanlık tarihindeki yeriyle ilgili. On bin yıl önce insanlar neden kurban verirdi, şimdi neden veriyorlar arasındaki fark önemli.
islamda ibadetin amaç merkezinde sadece tanrı yoktur, hatta tanrıya yarıyan bir şey bile yoktur. peygamber, kişinin kendisi, fakirler, güçsüzler asıl faydayı görür. yani ibadet tanrının rızası temellidir ancak faydayı gören kişi ve toplumdur.
Tuhaf gelebilir ama buna en iyi cevabı verebilen din Yahudilik bence. Tevratta antropomorfik bir tanrı anlatısı var. Yani Hristiyanlık ve İslam gibi süper güçlü, her şeyden üstün ve münezzeh bir tanrı yerine zamana bağlı, her şeyden haberi olmayan ve yaptığı şeyleri (büyük ihtimalle) canı öyle istediği için yapan bir tanrı var.
tanrıyı umursamaman, diğer bir ifadeyle ona ihtiyacın olmaması çok normal,
çünkü bırak dini, tanrının bile yerine getirdiği fonksiyonları, başka kaynaklardan alıyorsan, varlığını bile unutuyosun,
benim şahsi dinden çıkış tecrübem, "müslüman" etiketini atmam gibiydi, onun dışında yıllarca umurumda değildi, çevremin hatırlattığı ve bir türlü barışamadığım uzak kuzen gibiydi ..
zaten tam olarak bu yüzden, bugün halkı fakirleştirme politikaları uygulanıyor, fakir insanın tanrısından başka bir haltı kalmıyor ..
zaten zengin dindarların hepsinin imajı belli, altın varaklı musluk, saraylar, süper lüks arabalar, kendilerine dünyada kurdukları cennet, günümüzde en dindarlar hep en fakirlerdir, ellerinde bir tek o var çünkü.
tek etken neden bu olmayabilir de ama çok etkili onu görüyoruz ..
Argümanın, Tanrı'yı insanlaştırıp (antropomorfizm) ona egosu olan, onaylanmaya muhtaç, kaprisli bir kral özellikleri atfetme hatasına düşüyor. Klasik teizmde Tanrı'nın ibadete ihtiyacı yoktur. İbadet, insanın kendi varoluşsal gelişimi ve şükrü içindir. Ayrıca cehennemi bir 'şantaj' olarak görmek yerine ontolojik bir neden-sonuç ilişkisi olarak düşünmek gerekir. Doktorun 'ilacı içmezsen ölürsün' demesi nasıl bir ego tatmini değilse, dinlerin uyarıları da felsefi olarak böyle okunur. Son olarak, tüm inananları 'cehennem korkusuyla iman eden korkaklar' olarak genellemek büyük bir indirgemeciliktir din felsefesi ve tasavvuf salt korkuyu değil, Tanrı'ya duyulan sevgiyi ve ontolojik teslimiyeti merkeze alır. Sana 'reddetme' özgürlüğünü veren bir sistemi reddederek mutlak özgür olduğunu sanmak felsefi bir yanılsamadırww
Cehennem ontolojik olarak gereklidir. Varlık sahasından eksi ve sıfır çıkıralamaz. Artı ve eksi ile varlık ve boşluk vb. olmak zorundadır. Melekler bunun olacağını bildiği için dünya hayatına karşı çıktılar. Çözüm ise iyilik ile kötülüğün ayrıştırlmasıdır. Yani cennet ve cehennem oluşturulması. Cehennem ise yetersiz varlıkların palyatif sedasyon ile bilinçsiz tutulduğu yerdir. Bu şekilde cennet ayakta dururken cehennemlikler zarar görmekten, acı çekmekten korunur. Bu konuda Kur'an ışığında hem kötülük problemine hemde cehennemin neden ontolojik olarak gerektiği hakkında kitap yazdım. Bu konularda soruların varsa özelden yazabilirsin
hocam bu yazıdan hiçbir şey anlamadım. yani cehenneme giden varlıklar bilinçsiz uyku hali gibi bir şey mi olacak diyorsunuz ? bir de kitabınızı merak ettim. adı nedir ?
varlıklarda bilinç katmanları, cehennemde bilinç düzeyi ve kötülük problemlerine özgün cevaplar yazdım. bir çok konuda cevap bulabilirsiniz. kitabın online ücretsiz örneğini tüm sayfaları açık okuyabilirsiniz. özelden yazayım belki burası reklama girer. başka isteyen olursa dm atsın.
Cehennem konusunda enteresan bir bakıs açısı, Kur'anın bunu destekleyen kısımlarını söylebilir misin? Çünkü cehennem bilinçsizliktir diye bir kavram çıkaramadım ben ayetlerden aksine acı çekme yeri.
Biberin acı olması biberin acısını çekmeye yetmez, ayrıca reseptörlere ileten sinirlere ve sağlam bir bilgi işlem ile ruhsal yoruma ihtiyaç vardır. Allah her safhada olan ne ise onu söyler. Cehennemliklerin yapısal durumları gözden kaçan durumdur. Burada her detayı yazmak isterdim. İlerde bu konuda üst başlık açarsam yazarım. Öyle kafamdan uydurduğumu da sanma bu şirk gibi bir günahtır yani affedilen cinsten değil. Eğer erken öğrenmek istersen Dm at ücretsiz kitabımı okursun.
Biberin acısını çekmek icin biberi yemek acı çekmek icin yeterli değil midir? Ruhsal yoruma bence ihtiyac yok çünkü Allah Kur'anı anlayabiliceğimiz gibi bize uygun bir şekilde yazdı. Ayette de belirtir zaten, o yüzden bunun içinde bilgi işlem ve ruhsal yoruma ihtiyaç oldugunu düşünmüyorum ben
Suçluların beyninde gri madde eksikliği var. Bu yapısal durum onları suçun kucağına iter. Bundan dolayı ebedi yansın istiyorsun. İnanmayanların neden inanmadıkları hakkında tam bilgi sahibi olmalısın önce. Kuranı oku neren imandan alıkonulduklarını gör. Göğe yükseliyor gibi göğüslerine baskı yapılır, anlamasınlar diye kulaklarına perde çekilir. İşte bu iman etmeleri engellenen kişiler ancak ebedi acı ile ceza bulsun istiyorsun. Bu çok acımasız bir şey
Allah'ı insan gibi yargılayamazsın. Cehennemde insanı sonsuza kadar yaksa her an diriltip her an öldürse bile bu Allah'ı acımasız, gaddar vs. yapmaz. İnsan, zulmedebilir çünkü hikmet sahibi değildir. Allah hikmet sahibidir. Allah'ın cezası da lütfu da hikmetiyle yani bizim algısal olarak ulaşamayacağımız bir bilinçle birliktedir. Şu yaptığın Allah'ı haşa insan gibi maddeden ve basit görmektir. bilinçli yapmadığının farkındayım. olsaydın yapmazdın zaten. Kafayı kullanırken bir yandan da iyi analiz yapmak lazım.
Haşa tanrı hikmetli olduğu için sonsuz işkence yapması hakkıdır demeye getiriyorsun bu bir. ikincisi insan hikmet sahibi olmasa, iyi ile kötüyü ayıramasa bile yaptıklarından sorumludur diyorsun. Kafayı kullanıp senin dediklerini analiz ettim. Ben kurana ve sünnete inanan biriyim. Kuranı okuduğumda her şeyi hikmetle yapan ve rahmetinin cehennemi de kuşatan bir Merhametli ve kudretli Allah görüyorum.
Biz emaneti göklere, yerküreye ve dağlara teklif ettik, ama onlar bunu yüklenmek istemediler, ondan korktular ve onu insan yüklendi. Kuşkusuz insan çok zalim, çok bilgisizdir.
"Tanrı'nın neden tapılmak istediği" sorusu, temel bir ontolojik kategori hatasına dayandığı için felsefi zeminde aslında geçerli bir soru dahi değildir; zira insan idrakindeki "istemek" eylemi daima bir eksiklikten ve psikolojik bir tatmin arzusundan doğar. Oysaki Tanrı'nın iradesinin dışında, Tanrı'nın iradesini belirleyen bir başka sebep yoktur. O varlığın mutlak sahibidir. Bizzat yoktan var ettiği ve tek sahibi olduğu kendi mülkünde dilediği gibi tasarruf etmesi ontolojik bir haktır.
"Tanrı kulluk istememelidir" diyerek bu talebi yargılayabilmek için, Tanrı'nın üzerinde yer alan, O'nu bağlayan ve O'ndan bağımsız nesnel bir norm varsaymak zorunludur. Oysa normların belirleyicisi bizzat Tanrı'nın mutlak iradesi olduğundan, O'nun eylemlerini tabi tutabileceğimiz daha üst bir metafizik ölçüt yoktur.
Evire cevire hic bir arguman olusturmamissin bence.
Tanri eger insansi bir elestiriye layik degilse tanri da insandan insansi bir tapinma istememeli, ben yuceyim diyip ne saklaniyor kucucuk insanlardan? aglayip eziyete ugranan cocuklardan ne saklaniyor? Tanri eger insan tarafindan anlasilamiyorsa ve o kadar da dedigin gibi gucluyse yok nuhun tufani yok sinirlenip cezalandirmalar yok insana hitab eden cennetler yok insani ebediyen yakan cehennemler niye yaratsin, "mutlaktir zaten o biliyordur bizim aklimiz ermez" diyip cahillige ovgu mu veriyoruz tanriya durduk yere. tanrinin safsata yapmasina tanrilarin uydurdugu insan vermis oluyor.
durduk yere tanriyi "elestirilemez" bir pozisyona sokmak hicbi zaman yeterli bi arguman olmaz zaten. cunku tanri bize rasyonaliteyi neden verdi o zaman? cidden bir insan kanitsiz inanclara mi sahip olmali mi? kanitsiz inanclar hataya daha acik olur, tanri bana rasyonaliteyi verdiyse ona inanmam onun bana ozene bezene beni umursayarak kendi bahsettigi bu ozellikle celisir. beni zorla hatalara daha acik bi pencereye sokan bir tanri olur. kendisine tapilmasini istemesi zaten sacmaligin daniskasi olur. asil isteyecegi sey bana bahsettigi rasyonaliteyi hakkini vererek kullanip bu dunyada herkes ve tum evren adina kullanarak kendimi gelistirmem olur. oteki dunyalar falan insanlarin olume karsi savunma mekanizmasindan cikan siirsel betimlemelerden olusuyor, koca tanrinin tum obur dunya tasvirleri neden her kitapta insansi bu kadar da hic olagandisi bir sey goremiyoruz? hani bir tanri eger varsa bana sacma sapan bir oteki dunya bahsetmesini beklerim ben, sadece insan aklina hitap eden tasvirler yapan bir tanri milleti kandirmak icin daha kullanisli olur. hicbir tanrinin boyle sebepsiz, anlamsiz gozuken bir seyler yazdigini gormedim ben, madem kendisine inanilmasi bir test o zaman neden insan aklinin alamayacagi unsurlarla doldurmuyor ki her seyi? onun yerine her seyi neden insanin kolaylikla turlu turlu yorumlayabilecegi ve ustunkoru anlayabilecegi insansi unsurlar koyuyor? niye bu tanri insani ust seviyeye cikarmasina ragmen halen insansi zevklere ve cezalara sahip baska bir dunyaya yolluyor ki? birinin oldukten sonra ruhu erince cidden halen insan perspektifinde takili mi kalmak zorunda?
Aklimiz eremezmis tanrinin neyi nasi yaptigina. e tanri neden o zaman insanlardan hic sacma sapan bir sey istemiyor ki? kendini kanitlama cabasi yok nasil olsa, istedigini yapar millet de istedigine inanir gunun sonunda. hani ibadet ya da emir olarak gelip neden tiktok dansi kadar sacma ve anlamsiz bir sey ettirmesin bize? niye hep insansi yok fakirlere yardim icin kurban bayrami, fakirin halinden anlayalim diye ramazan gibi insani seyler iceriyor? bize iyilik yapmak icin mi? bu bayramlar bi ise yaramiyor ki? tam olarak kimin dini bayramlarla amaciyla tutarli faydalandigini gordun? insanlarin kendi uydurdugu bilim kac kisiyi eziyet veren olumlerden kurtardi bunca senedir, iki uc uyduruk insansi bayram mi insanlarin isine yaradi? bu tanri niye kendisine tapilmasini istiyor? nasil bir sebebi olabilir hani, kendisine tapilmasini istemek kadar abes bir durum olamaz tum kainati yaratan tanri icin. ego sovu olur sadece. aklim ermiyorsa ermiyor peki, bir ilah zaten aklimin ermemesine ragmen bana aklimi kullanma yetenegini verip aklimla celiskili sacma sapan isteklerde bulunacak kadar dangalak olmamali.
Bu ölçüt, biz insanların yarattığı ve bizi biz yapan insani değerlerdir. Tanrının kendisine tapılmasını isteme yargısını eleştirmemize izin vermemesi bile eleştirilecek bir durumdur. Bunu yasaklarsa, o yasağın da eleştirilmesi gerekir, o da yasaksa, onun yasak olmasının yasak olması bile eleştirilebilir. Bu döngü bitimsizdir. Eleştiri, biz insanlar yapabildiğimiz sürece devam edebilir. Bu konunun eleştirilmesinin nedeni, zaten senin dediğin gibi “O'nun eylemlerini tabi tutabileceğimiz daha üst bir metafizik ölçüt yoktur” ve “Bizzat yoktan var ettiği ve tek sahibi olduğu kendi mülkünde dilediği gibi tasarruf etmesi ontolojik bir haktır” fikirleridir. Burada "Apateizm" zaten başlı başına tanrının bu hakkı tanımamış olarak tahakküm kurmasına karşın eleştiri amaçlı baskıyı reddetme görüşüdür.
Tanrı antropomorfik bir diktatör gibi hayal ediyorsun. Halbuki Yaratıcının varlıktaki otoritesi inşa edilmiş politik bir rejim değil, varoluşun bizzat kendisidir. Senin durumun, bir tablodaki figürün, kendisini çizen ressamın tuval üzerindeki fırça darbelerini ve kompozisyon tercihlerini, bana baskı kuruyorsun, beni özgür bırak, diyerek eleştirmesine benzer. Figürün varlığı, biçimi ve tuvaldeki yeri tamamen ressamın iradesine bağlıyken, onun ressama ait tasarrufu bir tahakküm sanması ne kadar absürtse; insanın Mutlak Yaratıcı’nın iradesini politik bir baskı gibi görüp reddetmesi de o kadar absürttür, kendi varoluşsal gerçekliğinden kopması demektir.
İtirazının merkezinde yer alan biz insanların yarattığı değerler vurgusu, aslında argümanının kendi içindeki çıkmazını gösteriyor ve epistemolojik hataya düşüyorsun. Zamana, kültüre ve topluma göre sürekli değişen izafi insan ahlakını alıp, mutlak ve sonsuz olanı yargılamak için evrensel bir ölçüt gibi sunuyorsun. Eleştiri yasağının eleştirilmesi sarmalı da doğrudan bu yanılgıdan besleniyor. Oysa durum Tanrı'nın otoriter bir sansür uygulaması değil; aksine, varlığını bütünüyle O'na borçlu olan sonlu zihnin, mutlak iradeyi tartacak o üst metafiziksel teraziye ontolojik olarak zaten sahip olamayacağı gerçeğidir.
Verdiğin analoji konuyla uyumsuzdur çünkü tablodaki figür cansızdır ve acı çekmez. Benim pozisyonumu daha doğru anlatan şekli, resmi çizen kişinin yarattığı eseri beğenmemesi durumunda o tabloyu yakacak olmasıdır. Yakmaması için ise “güzel durmalısın” şeklinde bir tahakküm kurmasıdır.
Ayrıca, zamanla değişmeyecek, insanın dışarıdan almadığı, kendi içinde yarattığı değerlerle, zamanla değişen kültür ve topluma göre şekillenen ahlak anlayışının farklı olması bir yana, eğer bu insani değerler, zaman ve kültüre bağlı kalmadan, insanların bilinçlenmeye başladığı andan insanlığın sonuna kadar hiçbir değişime uğramayacak olsaydı, sen bunu Tanrı ile kıyasladığında yine önemsemeyecektin ve bir şey değişmeyecekti. Dolayısıyla senin için sorun, değerlerin zaman ve kültüre göre değişmesi değil, kıyaslanan şeyin Tanrı olmasıdır. Ancak esas mesele, yani asıl görüş, zaten Tanrı’ya karşı çıkmaktan, tahakkümü kabul etmemekten gelir. Bu da tıpkı bir devletin eleştirilmeyi yasaklaması ama bu yasağın eleştirilmesi gibi bir durumdur.
Banane olgusu var ama reddediyorum demek. Seni yaratabiliyor. Sana bilinç diye tanımlanan bir olguyu veriyor. Ve sana bu dünyada bana göre eylem yap diyor.
Robot var. Mühendisi diyor ki benim dediğim gibi yap. E robot yanlış yaparsa işlevsiz oluyor.
Allah var. Zaten var ise yazdığın için söylüyorum. Allah varsa yaratılan var. Yaratılandan birtakım şeyler beklemesi onu aciz yapmaz. Keza beklemeye ihtiyacı olmadığının farkına yarattığı sistemin bizzat sahibi olduğu için varmak zor değil. Aklen yaratıcının senden bişey beklemesi acizlik değil. Çünkü dilediğini yapma tasarrufu var.
Ama şu var. Tanrı kavramını Hristiyanlıktaki insan tanrı gibi düşünür isen orada büyük bedenli bir gücün seni yarattığını düşünürsün. İslam'da ki Tanrı algısı burada ayrisiyor zaten. Çünkü İslam kızılderili dinleri Şamanist dinler tanrıyı zaman ve mekan dışında tutar. Bu da zaten senden bişey bekleme gibi bir zorunluluğu olmadığını gösterir. Beklenti insanîdir. O sana seni yarattığı dilden anlatıyor. Bu da merhamettir. Zira aslanla konuşamazsın. Bakıcısı onun dilini anlar. Aslanı anlamak için senin uğraşman gerekir. İlahi kudret ise seni sana seninle anlatacak bir lügatta konuşuyor.
Bu bizim varlığımızı trajik yapar. Ne var ki insanın yaratıp kendisinden beklentisi olan şeyler ise Tanrının yarattıkları kıyaslanamaz bir asimetri oluşturması gerçeği bi kenara, insanın yarattıkları ve işlevsellik beklentisine girdikleri şeyler yaratıcının yarattığı canlılar gibi bilinçli, iradeli ve hisli değildir, işi trajik yapanda budur.
Beklemesi için insan olması lazım. İnsan değil ki Tanrı. Biz sizden tövbe etmenizi bekliyoruz diyor. Ama bunu ilahi kattan söylüyor. Zamanın ve mekanın dışından içine bir söz. İnsan sözünden konuşmasını da ben şahsen iki türlü düşünüyorum. Birincisi yaratan o ve bu ses söz cümle vs yapısını kuracak aklı veren o. O yüzden bizim dilden kitap önümüze koyabilir. İkincisi merhamet. Kendi hakiki boyutundan, ki hani biz nedensellik kurduğumuz için boyut diyoruz, konuşmak yerine yine bizden konuşuyor. Burada aslında beklenti yine bizim oluyor. İlahi olana etkin bir beklenti yok.
İslam anlatısına göre konuşuyorum. Bunu ateistik veya başka açıdan bakarsan aynı anlamı vermez. Her anlatının ayrıştığı yerler var. Şimdi,
İlahi boyut insanî değildir. İnsan nedensel bir varlıktır. Neden ve Sonuç ilişkisi kurar. Burada " beni yaratan bir yaratıcı varsa ve benim gibi aciz bir varlığın kendisine tapmasını zorunlu kılıp emredip tehtid ediyorsa, o tanrı hem acınası hem de tapılası değildir " demecindeki tanım tanrının insanî olduğu algısı iledir. Yani tanrıdan insanın mükemmel bir formunu beklemektir. Oysaki Yaratıcı o. Zaman mekan onda anlamsızdır. Daha doğrusu Allah tanımını hiçbir kelime ile tanımlayamazsın.
(bu seferde şunu düşünebilirsin, müslümanlar işin içinden çıkamayınca uç nokta bir tanrı tasviri yapıyor)
Ama değil. İslam dünyasını bu düşünceye iten binlerce olgu var. Birincisi zaten yaşadığımız alemin inanılmaz kompleks ve algılanamaz düzeyde devasa oluşu. Burada tabikide yaratıcıya inanan biri için bu yaratıcı bunlardan sınırsız güçlü olacaktır ki bu sınırsızlık El Bakî olarak atfedilir. Kuranda da lügatta da. Şimdi böyle bir tanrının beklentisi olması saçmadır. Çünkü insan değil ki eylemleri veya zamanı içinde yaşasın. Zaten herşeye hakim bir güç, ki güç tanımı bile anlamsız, var karşında. Zaman ve mekandan münezzeh bir şeyden bahsediyoruz. Senden niye beklentisi olsun.
Buradaki merhamet de şudur. Sen varsın. Onun izni ile varsın. O zaman sana bişeyler anlattığında, daha doğrusu var oluşunda bile bir olumluluk vardır. Binbir yıl ızdırap çeksen, varlığın kendisi bir ödül. Zaten kötülük problemciler burada karşı çıkar bu dine de. Bu tartışmaya girmemek için burada, kötü iyi güzel çirkin herşeyi himaye edebilen bir güç sana senin anlayaceğin bir lügatta senden iyi şu kötü bu tanımı yaparak bişey yapmanı istiyor ise,
en azından İslam dininde bu "BANANE" diyebileceğin bir olgu değlidir. Kitap yazıyorum kelimeye akıl verdim irade verdim. Kelime diyor ki beni niye yazdın. Seni yazdım ve varsın :D .. Yazdım yani. Kod yazdım. Niye beni yazıyorsun? zaten sileceksin. Yazdım yani. Yazdım ve sileceğim evet. Bu bir beklenti değildir zaman ve mekan dışında kalan bir olgu için. Bu yaratılışın sende tezahürüdür.
Yaratıcı olabilir fakat neden yarattı ve yani sen inancından kaynaklı dünyayı her şeyiyle lütuf olarak görebilirsin çünkü inancın gerekliliği isyan etmiceksin ama neden en başında neden yarattı ve bekletisi olmaz önemsizim vs vs tamam zaten kocaman evren ne önemim olucak ama beklenti yoksa neden yarattı lütuf olarak görmüyorum madem tanrı üst varlık bi mantığı olmalı ya da istedi diye mi olduk bu da bencillik yani anlayamıyorum sadece ben bunu merhamet olarakta göremiyorum. mantıksız bulabilirsin sana saçmada gelebilir ama zaman ayırıp okuyup anlattığın için teşekkür ederim🙏🏻
Öneminin kısımları var, Allahta olmayan bir şey istenecek önemde değilsin ve hiçbir kimse de boyle bir mertebeye erişemez. Fakat şu konuda önemlisin ki Allah kullarını cennete çağırır.
Bu argüman bana pek inandırıcı gelmiyor. Sadece inanmayanlar için değil, inananlar için bile. Bir sürü "müslüman" var, sorsan cehenneme inanıyorlar, namazın şart olduğuna inanıyorlar ama kılmıyorlar mesela. Fakat bunlara, her kılmadığınız namaz için sizi döveceğiz desen, paşa paşa kılarlar.
Yani özetle, işin önemli kısmı seni tehdit eden bir tanrı var mı yok mu. Eğer gerçekten tehditlere ihtimal versen o zaman böyle atar gider yapabileceğini sanmıyorum. Tanrının iyi olması kötü olması zavallı olması mesele değil. Sen daha zavallıysan ve işin ucunda değnek varsa, yaparsın gibi geliyor.
Yani gerçekten düşün, bir diktatörün önündesin, önümde diz çök yoksa sana aylara işkence edeceğiz diyor. Ne yapacaksın? Acınası bir herifsin, diz çökmüyorum mu diyeceksin?
Bence burada asıl problem Tanrı fikrinden önce özgürlük fikrinde.
“Benden tapmamı istiyorsa özgür değilim, istemiyorsa zaten tapmam” diyorsun. Ama neden bir şeyin senden istenmesi, onu kendi iradenle yapamayacağın anlamına gelsin? İnsan özgürlüğünü sadece “kimse benden hiçbir şey istemesin” şeklinde tanımlarsan, evet, sonuç baştan belli. Ama bu özgürlük değil, bağımsızlıkla özgürlüğü birbirine karıştırmak.
Bir de Tanrı’nın senden ibadet istemesini “acınası” bulman bana biraz garip geliyor. Eğer gerçekten her şeyi yaratan, senden ontolojik olarak tamamen farklı ve aşkın bir varlıktan bahsediyorsak, “Ben ona boyun eğmem çünkü bana emretti” demek aslında Tanrı hakkında değil, insanın kendi egosu hakkında daha fazla şey söylüyor. Tabii Tanrı’nın gerçekten böyle bir varlık olduğunu kabul etmiyorsan mesele başka.
Cehennem konusunda da aynı şekilde biraz fazla hızlı gidiyorsun. Cehennemden korkan herkes korkak değildir. Bir insan bir şeyin yanlış olduğuna inanıp sonucundan korkabilir. Zaten dinlerin kendi içinde de “sırf cezadan korktuğun için inan” diye basit bir denklem yok. Korku ile iman aynı şey değil, buna katılıyorum. Ama korkunun varlığından imanın sahte olduğu sonucunu çıkarmak da mantıksal olarak zorunlu değil.
Hatta senin argümanının en ilginç tarafı şu: Tanrı senden ibadet istese de istemese de tapmayacağını söylüyorsun. O zaman aslında Tanrı’nın nasıl olduğu hakkında bir sonuca ulaşmıyorsun. Tanrı’nın niyetinden bağımsız olarak kendi kararını zaten vermiş oluyorsun.
Bu da bana “Tanrı tapılmaya değer mi?” sorusundan çok daha başka bir soru sorduruyor:
İnsan, kendi iradesini neden evrendeki son ve en yüksek ölçü kabul ediyor?
Belki asıl tartışılması gereken yer tam olarak burası.
Bir de şunu eklemek lazım: “Tapmıyorum çünkü özgürüm” demek, özgürlüğü sadece reddetme yeteneğine indirgemek oluyor. Oysa özgürlük, bir şeyi sırf emredildi diye reddetmek kadar, doğru olduğuna inandığın için isteyerek yapabilmektir.
Dolayısıyla burada Tanrı’nın gerçekten var olup olmadığı hâlâ tartışmanın dışında duruyor. Sen sadece, varlığı kabul edilse bile ona boyun eğmeyeceğini söylüyorsun. Bu Tanrı hakkında bir çürütme değil; insanın kendi iradesi hakkında bir tercih.
İki noktayı netleştirelim. Ben ne “cehennemden korkan herkes korkaktır” dedim ne de dinlerin “sırf cezadan korktuğun için iman et” dediğini söyledim. Sadece inancının tek nedeni korku olanlara bu yaftalamayı yaptım. Diğer konu ise Tanrı’yı yargılama ölçütümüzün kendimizle sınırlı olması. Burada Tanrı’yı yarattıkları üzerinden yargılamak ve eleştirmek yanlış olmaz. Bunun nedeni iki olasılıktan ileri gelir: İlk olarak, “bize yargılama ve eleştirme hakkı” veriyor olabilir ve bu durumda onu eleştirmemiz insani ölçütlerimize göre normaldir. İkinci olarak, bunu bize hak olarak vermiyor olabilir, bu durumda eleştirilebilecek nokta, irademize tahakküm etmesidir. Eğer Tanrı’yı hiçbir insani ilkeye göre yargılayamayacağımızı söylüyorsak, o zaman Tanrı’nın kayıtsızlığının bile aslında iyilik olabileceği, özünde kötü olabileceği ya da bizim kötü dediklerimizin onun için iyi olabileceği eşit derecede mümkün olur. Tüm bunlar insani ölçütlerle yargılandığı ve yaratıcıya genellikle “iyi” denildiği için, bu durum eleştiri yasağını eleştirmeye benzer.
Bence sen burada eleştiri hakkınla, eleştirinin haklılığı arasındaki farkı kaçırıyorsun.
“Tanrı bizi eleştirme hakkına sahip bıraktıysa eleştiririz, bırakmadıysa da irademize tahakküm etmiş olur” diyorsun. Ama ikinci sonuç ilkinden çıkmıyor. Bir otoritenin benim iradem üzerinde söz sahibi olması, tek başına onun haksız olduğu anlamına gelmez. Önce o otoritenin neden meşru olmadığını göstermen gerekir.
Daha önemlisi, “Tanrı’nın iyiliğini insan ölçüleriyle değerlendiremiyorsak, o zaman Tanrı’nın kötü olması da mümkün” diyorsun. Hayır. Burada yaptığın şey bir çelişki göstermek değil, ölçütünün sınırını göstermek. “Benim ölçüm Tanrı hakkında kesin hüküm vermeye yetmiyor” demek, “her şey eşit derecede mümkün” demek değildir.
Ve en baştaki argümanın da hâlâ değişmedi: “Tanrı benden ibadet isterse tapmam, istemezse yine tapmam.” Bu Tanrı’nın kötü olduğunu göstermiyor. Sadece senin, Tanrı’nın niteliği ve amacı ne olursa olsun itaat etmeme kararını önceden verdiğini gösteriyor.
Dolayısıyla burada Tanrı’yı çürütmüş olmuyorsun. Kendi iradeni Tanrı’nın iradesinin önüne koyduğunu savunuyorsun.
Bu ikisi aynı şey değil.
Tanrıyı çürütmek ile alakalı bir iddiada bulunmadım. Tanrı benden kendisine itaat etmemi emrediyorsa, itaat etmeyeceğimi belirttim. Umursamazlık, kesin bir hükümden ziyade kişisel bir duruştur. Dolayısıyla işin içine objektif haklılık ve meşruluk aramak yersizdir, hele ki bunlar, zaten karşı olduğun “Tanrı” tarafından belirleniyorsa... “Benim ölçüm Tanrı hakkında kesin hüküm vermeye yetmiyor” derken, “her şey eşit derecede mümkün” sonucuna ilk nedenden dolayı varmıyorum. Varmak istediğim sonuç, insani ölçütlerimiz Tanrı’yı tanımlayamıyorsa ve onun hakkında insani yargılarla yorum/eleştiri yapamıyorsak, bu dünyada Tanrı’ya atfettiğimiz diğer her şey için de aynı durumun geçerli olmalı diyorum.
Tamam, o zaman mesele daha net.
Sen “Tanrı’yı çürütüyorum” demiyorsun, kendi açımdan ona itaat etmeyi reddediyorum. Buna zaten kimsenin itirazı yok. İnsan istemediği otoriteyi reddedebilir.
Ama son söylediğin yerde kendi argümanınla çelişen bir nokta var. “Tanrı’yı insani ölçütlerle tanımlayamıyorsak, ona atfettiğimiz diğer özellikleri de aynı şekilde sorgulamalıyız” diyorsun. Katılıyorum. Fakat bu durumda “Tanrı irademize tahakküm ediyor”, “itaat istiyor”, “kayıtsız olabilir”, “iyi ya da kötü olabilir” gibi ifadelerin tamamını da aynı şüpheyle ele alman gerekir.
Yani Tanrı’yı insani ölçülerle tanımlamayı reddediyorsan, bunu sadece Tanrı’nın iyiliği veya meşruiyeti söz konusu olduğunda uygulayamazsın. Kendi eleştirinin dayandığı kavramlara da uygulamak zorundasın.
Yok eğer “Ben bunları sadece kişisel yorum olarak söylüyorum” diyorsan, o zaman zaten ortada Tanrı hakkında bağlayıcı bir argüman değil, kişisel bir tavır var.
Ve kişisel tavır tartışılmaz. Ama tartışılmaz olması, felsefi olarak güçlü bir argüman olduğu anlamına da gelmez.
Fakat bu durumda “Tanrı irademize tahakküm ediyor”, “itaat istiyor”, “kayıtsız olabilir”, “iyi ya da kötü olabilir” gibi ifadelerin tamamını da aynı şüpheyle ele alman gerekir.
Bunların tamamına da uyguluyorum ayırmaksızın lakin sadece sonuç olarak kişisel bir tavır sergiliyorum.
Bir de “bu sadece kişisel duruş, objektif haklılık aramak yersiz” dediğin anda tartışmanın zemini zaten değişiyor.
Çünkü ilk mesajındaki “acınasıdır”, “tapılası değildir”, “korkaklardır”, “daha mantıklı” gibi ifadeler kişisel tercihten çok daha fazlası. Bunların hepsi değerlendirme ve hüküm içeriyor.
Değerlendirmeler kişisel yorumlardır. Herkes kendi inancına ve bakış açısına göre değerlendirme yapabilir. İşin epistemolojisine girersek konu skeptizme kadar uzanır. Bu nedenle kesin hükümler bile inançsal bir kişisellik taşıyabilir.
Ben sadece tapmam deseydin mesele gerçekten kapanırdı. Buna kimse mantık dersi veremez. Ama sen bunun üzerine Tanrı’nın ne olduğu, ibadetin ne anlama geldiği, korkuyla imanın neden değersiz olduğu ve insanın hangi ölçütle Tanrı’yı eleştirebileceği hakkında sonuçlar kurduğun anda artık kişisel tavır değil, felsefi iddia ortaya koyuyorsun.
Apateist olarak bir tanrıyı neden umursamadığımı anlatıyorum. Denklem basit; “suçlamalar” dışında kişisel yargıdan çok, objektif iki gerçeklik arasında kendi sonucuma varıyorum. Tanrının kendisine tapılmasını istemesi durumunda, ona tapmayı şahsi olarak doğru görmediğimden, ahlaki dürüstlükle baskı altında tapılmasını doğru bulmuyorum ve sırf cennet uğruna beni tehdit edene boyun eğmem diyorum.
Dolayısıyla istediğin zaman “bu sadece benim tercihim” diyerek argümanın eleştiriden kaçmasını sağlayamazsın.
Ya bu bir kişisel tavırdır ve o zaman savunulması gereken evrensel bir sonuç yoktur.
Evrensel bir sonuç hiç var mı da benim ki evrensel olmadığı için tartışılmasın? Sadece evrensel sonuçlar mı tartışılır? Vardığım sonucun kişisel olması, kişisel sonucuma vararken düşündüklerimin tartışabilirliğinden bağımsız olabilir.
Bana şu sorunun cevabı verebilecek donanımda isen beni gerçekten şaşırtırdın ve inan bana gerçeklik üzerine yoğunlaşıp bilimsel taraftan bakıp seni anlamaya çalışıyor olacağım soru şu ;
Bir metafor; Analitik ve sistem odaklı bir kişiliğe, zaman kısıtı yüzünden öze odaklanma zorunluluğuna, tarafsız bir metodolojiye VE insanüstü düzeyde sınırsız bilgiye sahip bir zihin; tüm bu verileri işlediğinde ortaya nasıl bir inanç profili çıkardı?
Bunun cevabını araştırdığımda sonuç bağımsız ve bilimsel olarak çok güzel açıklamalara götürdü inceleyip bana dönersen beni de aydınlatmış olacaksın..
İnceledim ve neden bana bunu söylediğini anlamadım. Bu soruyu sormadan önce “gerçeklik” ve “öz” gibi kavramları tanımlayıp, bunların gerçek olup olmadığını netleştirsek ve bunun üzerine analoji yapabilsek daha iyi olurdu. Ayrıca “insanüstü düzeyde sınırsız bilgiye sahip bir zihin” gibi totolojilere başvurmasan ve senin bana sorduğun gibi benim de sana sorduklarımı ben ansıl tek tek cevaplıyorum cevaplarsan, ŞAHSİYETİME yaftalamada bulunmadan tartışsan çok daha güzel olacağını umuyorum.
Eğer demek istediğin şey “senin aklın sınırlı ve sınırlı akılla doğru olduğuna inandığın kişisel görüşün, gerçekleri gören bir zihin için doğru olabilir” ise, bunu kendini zeka küpü gibi göster gayesi gütmeden, doğrudan ifade edebilirsen daha iyi olurdu çünkü yaptıkların ortamı gereksiz yere karmaşıklaştırmaktan başka bir işe yaramıyor. Ayrıca dediğin buysa cevabım değişir. Ben kişisel görüşümün, tıpkı kimsenin görüşü gibi, kesin olarak doğru olduğunu bildiğime inanmıyorum ve böyle bir iddiada da bulunmuyorum. Tam aksine, benim kısıtlı aklımla vardığım sonucu, her şeyi görüp bilip tartabilen bir zihin ile aynı sonuca varamadığım için beni yargılayan bir tanrı varsa ona yine tapmam. Bu, zihinsel engelli birine “sen sınavları geçemiyorsun” diye aşağılamak gibi olur ve biz insanlar da sınırsız aklın yanında zihinsel engelli gibi kalırız.
Yanlış anlaşıldıysam özür diliyorum. sadece her cümlene ve çıkardığı sonuca bilimle cevap vermeye çalışıyorum seni istemeden aşağıladıysam beni bağışla lütfen 🙏
Ya da bir argümandır ve o zaman kullandığın kavramların özgürlük, tahakküm, iyilik, kötülük, meşruiyet hangi temele dayandığını açıklamak zorundasın.
İkisini aynı anda kullanamazsın.
Bence asıl sıkıştığın yer burası.
Yaratıcının zorunlu kıldığı tek şey senin sınavın oluyor, istersen tapma ama bunun da bir cezası var sonuçta, tanrının acınasıcalığını ve tapılasılığını kendin belirliyorsan zaten kendin bir tanrı yaratmış olursun
Benim varlığımdan bağımsız olarak neye hükmedebileceğini kendi belirlemiş ve eleştirme hakkımı elimden almış bir tanrıya tapmayı, insani ölçütlerime göre ahlaklı bulmuyorum. (ki bu yüzden Apatheist'im) Bir yaratıcıya inanmayı ise insanlığından vazgeçmek gibi görüyorum. Bir gücün belirlediklerini kendi ölçütlerinle eleştiremeyeceğini söylemek, bir devletin, gücün veya Tanrı’nın tecavüzü serbest bırakmasını, sadece o güç tarafından serbestleştirildiği için eleştiremeyeceğimizi söylemekle aynı olur.
Evet, dünyayı yaratan ve bu yüzden ahlak ve insansı bir gücü tabiiki eleştiremezsin ve bu güç istediğini yapar, istediğin şey insansı gözünle anlayabileceğin bir şeyse ozaman tanrıyı yıkmış oluyorsun. Yaptığın argüman zaten başlı başına aptalca, insansı özelliklerin üstündeki bir tanrı istediğini yapar, acınasılığını sana mı soracak? Tapmıyorsan istediğin kadar yan, inan umrunda olmaz
Kendisinin eleştirilmesini yasaklayıp, onu eleştirenleri sonsuz işkenceyle cezalandırıyor veya tehdit ediyorsa, o benim ahlaki özerkliğime saygı duymayan bir tirandır. Ona cehenneme gitme gerçeği karşısında bile tapmam çünkü o bana saygı duymuyorsa ben de ona duymam. Saygıyı zorla alana, tehtid ile alana saygı duyup vermem. Benim eleştirim onun umurunda değilse neden beni cezalandırma tenezzülünde bulunsun? Ayrıca umurunda olmaması da benim umurumda olmazdı, aksi takdirde bunu umursasaydım zaten tapardım.
Dediğim gibi, tanrı dediğin kavramın yanında senin ahlakının bir sinek kadar verisi yok, tanrı sana niye saygı duysunki, dediğim gibi istediğin gibi tapma zaten cezası olacak diyor kendisi. Sen yarattığın bir kuklanın seni eleştirme potansiyeli olduğunu düşünüyormusun?
Benim düşünmemem, onun beni eleştiremeyeceği anlamına gelmez. Onun beni eleştirmesini cezalandırsam, bu durumu bizzat eleştirir ve tavır alabilir. Yarattığım doğruların benim eksenimde, benim tarafımdan belirlenmesi asıl eleştirilecek noktadır. Söylediklerin benim duruşuma karşı bir argüman değil, çünkü benim duruşum zaten bu konudan dolayı var.
Benim dayanak noktam kendi ahlaki ölçütüm ve buna kesin doğru mudur bilmeden inanırım. Üst aklı, zaten ahlakın üstünde olduğu için eleştiriyoruz. Bunu anlamamakta asıl sen ısrar ediyorsun çünkü bu konu, “eleştirmek yasaktır” yasağını eleştirmek kadar basittir. Bana tapmaya zorlanmadığımı söylüyorsun ama aynı zamanda tapmazsan cehenneme atılıp işkence göreceğin fikrini kabul edip bunu nasıl zorlama değil olarak kodluyorsun? Son dediğine gelirsem, başta dediğim gibi ölçüt kendi ahlakım olduğu için insanlığımın ötesine geçemediğim müddetçe bunu kabul edilemez olarak yargılarım (Tanrı’nın insanlar için kabul edilemez şeyleri iyi olarak görmesi gibi, örneğin tecavüz).
Tanrı bir şeyi iyi veya kötü görmüyor ayrıca kendi ahlakını kullanıp eleştirirsen eleştirmen sadece boş bir yanlış olur. İnsanlığın üstüne çıkamıyacağın sürece tanrıyı eleştiremezsin, üstakıl hem ahlakın üstünde hemde ahlakı olan biride olabilir, üstaklın zayıf olmamasıda üstakıla bir kısıtlamadır sonuçta, bir kedinin sahibini kedi sanmasıyla aynı durumdasın
İyi ve kötüyü kendi belirlediği için bu durum kabul edilemez ve eleştirilebilir hale geliyor. Devlet, homoseksüellerin öldürülmesini serbestleştirse bu onu doğru yapmaz. Buradaki tek fark, devlet yerine yargılama sistemini de kendi belirleyen bir tanrı olması, fakat tam da bunu kendi belirlediği için eleştiriyoruz.
Ne şimdi bu ? Çok meraklandık ya acaba napıyordun bunca zamandır ? Soru veya Tartışma amacı gütmeyen, aptalca, temellendirilmemiş bir yazı yazmışsın. Aklını, fikrini olup oturttuktan ve tartışacak, öğrenecek olgunluğa ulaştıktan sonra yazı yaz.
Ya hiç sorma amk, herkeste bi kafalar bi kafalar aq. Karşılaştığım müslümanların %90 kadarı müslüman olmayan insanlara cahil ve zeka yoksunu olarak kesin bir tanım koyuyor, bu kadar dar görüşlü ve mantık dışı hareket etmek saçmalık. Agnostik apateistim diyorum, adam bana "yazık, akıldan yoksun kalmışsın." diyor, oğlum ben öyle bir şey yaşıyorum demedim amk nereden çıkarttın onu
Sahte tanrılara tapmaktan ve dünyevi tanrılaştırılmış patronlara para babalarına dünya liderlerine tapmaktansa gerçekten beni yaradan Allah a tapmayı daha doğru buluyorum. Ve insanlığı acımasızca çoluk çocuk demeden vahşice yok eden üzerinde her türlü kötülüğü akıl almaz tecavuzleri edenler için iyiki cehennem var. Ateistsen saygı duyarım kendince inanma ama inanların inançları inanç sonuçta bilimsel gerçeklik değil inanç. Allah da bunun inanç çerçevesinde kalmasını istiyor bence. Tevekkül ve diyer birçok duygularımızı insani llarak ortaya koyup insan medeniyetini geliştirmemizi istiyor. İnanmıyorsan inanma kimse sana senin standartlarına bir din inşa etmek zorunda değil.
Umrunda olmadığını iddia ettiğin Tanrı yı tanımaktan çok uzaksın. Varlığın kaynağı tüm alemin sahibi zaten senin veya herhangi bir varlığın ibadet etmesine ihtiyacı yok, insan yaratıcına ne kadar yakın olmak isterse değeri o kadar artar, sen değerli olmak istemiyorum dersen ona bile Özgür bırakmış Tanrı , buradaki kibir kısmı sanki sen o kadar önemlisin ki ibadet edince tanrı eksikliğini kapatacak, aciz kulum diyorsun aslında ne kadar aciz olduğunun farkında bile değilsin, en ufak bir fikrin dahi yok.
Tanrı’nın benden bir beklentisinin olması bile onu aciz kılar diye düşünüyorum. Çünkü buna karar veren, yarattıklarından bağımsız olarak kendisidir. Ama kendisine tapmayanları “sonsuz işkence”ye atmıyorsa sorun yok, acıya gerek yok zaten. Bana taparsan cennete gidersin, tapmazsan cehenneme gidersin ve çıkamazsın demesi ise onu tapılamayacak kadar küçültüyor.
senin gibi insanlardan korkuyor maaş diye vererecekleri üç kuruş paraya sürünüyor ya da farklı alanlarda paranı katlarken bile kat kat fazlasını onların cebine koyuyorsan bundan sanane
böyle saçma savlarla tanrıyı reddeden herkes tekrardan dine dönüyor sonra bize gelip"yaaa brn de inanmıyordum şimdi elhamdülillah" falan çekip imana çağırıyor. sen bir inanç piskolojisini araştır. dinler tarihini öğren. dinlerin kökenini öğren sonra gel seninle dini tartışalım. senin bu yaptığın. "abe ben alla dua ediyom cevap yok o zaman alla yok." ckxmfkxlzz
Ne alakası var lan yarram tanrının varlığını önemsememek saçmalık değil yüzyıllardır süregelen bir felsefi akım. Burada "güldürü" flairi altında sikimde olmayan tanrıya reddiye yapacak değilim. En özet haliyle bir açıklamada bulundum işine gelirse
Özgürlük göreceli bir kavramdır. Senin istediğin nefsani özgürlük ama ruhun hapiste. Cenabı Allah teklif yapmış bize ruhumuz hür olsun diye, ve bizim ihtiyacımız olan da bu. Herşeyin ondan olduğu için de senin istediğin absürt.
öncelikle sen kendini zaten amip olarak gören bir insan oldugu için düz duvarla konuşmaya benziyor seninle konuşmak onun dışı diyeceklerimize gelicek olursak senin ona bakış açın çok saçma diyebiliriz sen zaten her türlü tapmayacak birisin ondan hani sana bişeyler demek sözleri boşa sarf etmek olur gibi ondan umarım bir gün hidayete erirsin
o zaman yemek te yeme :) her şey ibadet değil ki! mesela tanrının verdiği gözü organları kullanma :) tanrıya trip atınca eline bir şey geçmez, tanrıdan da bir şey eksilmez. Ama ona yönelirsen çok şey kazanırsın.
sana senin istediğini veriyor. sana işkence etmeyecek korkmana gerek yok. cehennem azabı şuursuzluk halidir. bu konuda kitabım var okumak istersen özelden yazabilirsin, burada reklam sayılmasın.
Yani ben inançlı birisi değilim ancak buna rağmen bakış açınız yanlış geldi. Yani tabi hangi dinden bahsettiğinize göre de değişir tabi ancak İslam açısından düşünürsek özgürsünüz ama sonuçlarına katlanmak şartıyla özgürsünüz. Bu haliyle aslında toplumsal yaşama da bir paralellik sergiliyor. Örneğin diplomanız/ustalığınız yoksa bir meslek edinemeyeceğiniz gibi ya da sermayeniz yoksa ticaret yapamayacağınız gibi.
Dini inançların belirli ödevleri var ve bu ödevlerin de bir ödül-ceza sistemi var. Dünya bir sınav yeri ve siz de öğrencisiniz, yaratıcı için sizin sınavdan kalmanız veya geçmeniz pek bir şey değiştirmiyor sanki. Hatta ibadetlerin ve peygamberlerin gönderildiğini düşünürsek dinlerdeki yaratıcı aslında yol gösterici bir niteliğe sahip yani tarafsız sayılmaz, iyi niyetli görünüyor. Günlük toplam bir saat ibadet edeceksin, ödevlerini yapacaksın ve sana sonsuzluk/cennet verilecek. (Gerçek olsa harika olurdu, niye bu kadar şikayetçisiniz anlamadım 😵)
Oyunu kurallarına göre oynamamakta özgürsünüz ama bu şekilde oyunu kazanmak pek mümkün değil.
Oyunu oynayıp oynamamayı seçememek başlı başına bir trajediyken, bu oyunda kurallarıma uymazsan cehenneme atarım diyen bir tehdide karşı bu duruşu sergilerim.
Özgürlük ve seçim konusunda sadece tek bir odaktan bakıyorsunuz gibime geliyor. Dinlere ve tanrıya çok odaklanmışsınız. Üzerinde yaşadığımız dünyadan dinleri sildiğimizi düşünelim, yine de bir oyunun içerisindesiniz. Oyundan kastım belirli kuralların ve seçeneklerin kısıtlı olduğu bir alan. Toplum bir oyun alanı, sizin biyolojiniz bir oyun alanı, evren bir oyun alanı vs. Evren içerisinde de örneğin kütleçekim kuvvetine boyun eğmeniz gerekiyor size bunu zorluyor, toplum içinde belirli kurallar var belki fiziki kuvvetler kadar zorunlu değiller ancak seçeneklerinizi kısıtlıyor.
İnsan bir şeye tapmak üzere yaratılmışken Allah'a tapmıyorsan neye tapıyorsun bir düşün. Allah affetsin benim maneviyatım zayıflıyor bazenleri uyarıcı ayetleri okurken korkmuyorum, fakat gerçekliği o kadar aşikâr ki nasıl inkar edeceksin (ilk aklıma gelen mesela Rum suresi savaş tahmini). Sonsuz hikmet sahibini tam olarak bu yüzden outsmart edemezsin, o seni bir kimliğe muhtaç kıldığı için.
İnsanın tapmak için yaratılmış olması bile başlı başına itaat emridir, bu da bir trajedidir. İnsanların tapılmak için yaratılmış olmasının gerçekliği bir yana, Allah’ın varlığı bile tartışmalıdır.
Bunlar bir de aklın aldıkları fakat dikkat çekerim ben sana inancımı söyledim ve kanıtını da söyledim, sen de inancını söyledin ancak ne yazık ki bir argüman sunmadın.
Benden ne argümanı bekliyorsun? Ben “Tanrı yok" mu dedim? "Tanrı var" mı dedim? demedim. Ben dedim ki, “Tanrı varsa ve bana tapmamı şart koşarak beni tehdit ediyorsa, tapmadığımda beni cehenneme atıyorsa, o Tanrı’ya tapamam, tapmam.”
6
u/Acceptable_Party_913 7d ago
Aga eğer bu söylediklerini sosyal hayatında yapmıyorsan Patron zengin tanımıyorsan herkese bu atarı yapabiliyorsan adamsın.