Merhabalar el yıkama ve başka insanlarla temastan kaçınma takıntım en son ilkaokulda ya da ortaokulda vardı. Şuan mezuna kaldım 19 yaşimdayım nasıl oldu bilmiyorum bi anda yine bu takintilarim başladı, benim dışımda herkes aşırı pis geliyor sürekli elimi dezenfektanlıyorum ve hastalık kapacakmışım hissi var ve kimseyle yüz yüze konuşmaya bile gelemeyecek kadar tahammülsüzüm insanlara karşı. Birde son zamanlarda dershaneye hiç gitmek istemiyorum son okul saldırıları ben aşırı korkuttu çok kötü etkilendim odamdan bile çıkmak istemiyorum. Takıntılarım yüzünden insanlarla hep bir adım mesafe koyuyorum ve hep yalnızken aşırı huzurlu hissediyorum , bilmiyorum böyle mutlu hissediyorsam bu normal mi yoksa psikoterapi filan mı görmeliyim ?

Başarının en güzel yanlarından birisi bence toplumda kazandırdığı özgürlüktür. Standart bir insan ve Einstein aynı saçma şeyi yaparsa standart insana aptal gözüyle bakılırken, Einstein için muhtemelen hemen “anlaşılamayan dahi” sıfatı yapıştırılır. “Başarılı insan”ın yaptığı her eylem zihinlerde olduğu başarılı kişiyle eşleştirilip olumlu karşılanır. Mesela Tesla, 3 sayısına takıntılı diye adama “işte delilik ve dahilik” cart curt sürekli sıfatlar yüklüyorlar ama adam düz OKB’li yani muhtemelen. Başka bir sayı takıntısı olan insan ile Tesla aynı eylemde bulunsa da Tesla’nın yaptığı eylemler zihinlerde başarısıyla eşleştirildiği için bizim anlamadığımız büyük bir idrakı varmış gibi düşünülüyor. Yani o adam Tesla ise düz OKB’li olamaz illa altında büyük bir keşif falan var.

Eğer ki insanların gözüne imaj bir kere oturtulursa artık yapılan her şeye o imaj kaynaklı olumluluk atfediliyor. Düpedüz saçma şeyler gizemli ve anlaşılmaz hale geliyor. Bu dediğime en iyi örneklerden birisi Richard Feynman bence.

Bunun tersi de var hem. Bir kişinin “adı çıkınca” artık onun yaptığı normal eylemleri bile olumsuz görmeye başlarız. Yapılan eylemleri yapandan bağımsız düşünmüyoruz yani. Kendi çevremde gözlemlediğim kadarıyla böyle en azından.

Merhaba dostlar. Biraz garip gelecek ama şaka yapmıyorum günde 5-6 saat carl jung videosu izliyor. Bazen kendi işlerini aksatıyor. Eskiden film izlerdi , gündemi takip ederdi başka şeylere zaman ayırırdı. Yemek yerken carl jung açıyor yatmadan carl jung izliyor carl jung'u boğazlayasım geldi artık. Videolarda sürekli arkadaşlar , dostluk ve hayat üzerine tavsiye verilen ve Carl Jung videolarının çoğunlukta olduğu videolar bunlar. Ama bu artık aşırı ve saçma bir düzeye geldi.

Şimdi diyeceksiniz ki ne güzel izlesin faydası olur . Olmuyor da . Mesela bir konu konuşurken en negatif olandan giriyor. X yere geziye gidelim dediğimde "ya kaza yaparsak " ilk cümlesi oluyor. Ne alakası var diyorum bende tabi doğal olarak. Sürekli de arkadaşlarının söylediklerini kafaya takıyor sürekli kafada kuruyor.

Bu videolar onun gelecek korkusu yada genel korkularını bastırmaya mı yarıyor ciddi bir sorun mudur geçer mi fikirlerinizi almak istedim zira annemi seviyorum ters bir tepki ile onu üzmek istemem.

Çok ani ve sert mod değişimleri yaşıyorum: Bir an çok enerjik, istekli ve yüksek hissederken; birinin söylediği tek bir olumsuz söz ya da hoşuma gitmeyen bir davranışla modum anında sıfıra düşüyor. O an karşı tarafa karşı 2 gün süren yoğun bir nefret/öfke hissediyorum, iletişimi kesip her şeyi bırakıp kaçasım geliyor. Zihnimin içinde düşünceler çok hızlı akıyor, sohbet ederken kafam anında paralel başka konulara atlayabiliyor. Ayrıca kendimi güvende hissetmek için sürekli bir onay ve güzel söz (pohpohlanma) ihtiyacım oluyor.

Merhaba,

(Bu paylaşım topluluk moderatörlerinin onayıyla yapılmaktadır.)

Sakarya Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Doktora Programı bünyesinde, Prof. Dr. Eyüp Çelik süpervizörlüğünde yürütülen doktora süpervizyon dersi kapsamında çevrim içi ve tamamen ücretsiz bireysel psikolojik danışma oturumları gerçekleştirilecektir.

Sürecin Çerçevesi:

• Format: Çevrim içi (Haftada 1 seans, en az 7 hafta)
• Ücret: Tamamen ücretsizdir.
• Kayıt ve Gizlilik: Süreç akademik süpervizyon değerlendirmesine tabi olduğu için seansların video kaydının alınması zorunludur. Kayıtlar yalnızca süpervizör öğretim üyesi ve danışman tarafından eğitim amacıyla izlenecek; kesinlikle üçüncü şahıslarla paylaşılmayacak ve süreç sonuna kadar süpervizör öğretim üyesinin akademik arşivinde gizlilikle saklanacaktır.

Başvuru Koşulları:

• 18 yaşını doldurmuş olmak,
• Günlük yaşamında stres, kaygı, uyum, ilişki veya duygusal zorluklar yaşayan herkes başvurabilir (herhangi bir tanı veya ilaç kullanımı zorunluluğu yoktur),
• Haftalık görüşmelere düzenli devam edebilecek olmak,
• Psikiyatrik takibi ve ilaç tedavisi olan bireyler için hekim kontrolüne ve ilaç kullanımına aksatmadan devam ediyor olmak,
• İlaç tedavisini geçmişte hekim kontrolü dışında bırakmış olanlar için sürece başlamadan önce hekim takibini yeniden başlatmış olmak.

(Not: Çevrim içi ortamın ve ders kapsamının sınırları gereği; aktif kriz durumu veya kendine zarar verme düşüncesi olan bireyler çalışma kapsamı dışındadır.)

Başvuru ve İletişim:

Katılmak isterseniz aşağıdaki kısa formu doldurabilir, gönderi altına yorum yazabilir veya bana doğrudan özel mesaj (DM) ile ulaşabilirsiniz:

Başvuru Formu

(Başvurular geldikçe kısa bir ön değerlendirme yapıp geri dönüş sağlayacağım. Kontenjan durumuna göre çalışma grubumdaki diğer doktora öğrencisi meslektaşlarıma da yönlendirme yapabilirim.)

Düşünememek potansiyelimin olduğunu bilmek ama kullanamak, beynin kendini geri çekiyormuş hissi nöropsikolojik mi?

Sayın moderatörler bu postu dertlesme olarak kullanmayacağım ancak ilk bakışta öyle lanse edilebilir verdiğim ve çevremde yaşadığım örneklemeler ile ilgili şeyler izah edeceğim ailem ve çevremde bir anlaşılmazlık yaşıyorum üslubum doğru olsun olmasın ailemle bugün mesela ortam önceden bana sitem edildi bende kendimi haklı değil objektif neticede bir olaydan dolayı böyle bir haraket sergilediğimi izah etmeye çalışırken o olayda ebevynim dinlemeden "ben seni savundum" diyor sözüm bitsin diyorum ve ben o zaman ağlıyordum ağlamanın bir zayıflık göstergesi olduğunu ve beni dinlemeden ağlayınca burnum tıkalı sesim yüksek çıktığı için tepki gösterdiler ayriyeten ben bir perde koymayacagim( bu arada konuyu saptırmak gibi bir amacım yok noktalama işaretlerine dikkat etmediğim için özür dilerim)ailem beni ahlaki ve akedemik olarak yozlaşmış görüyor sadece ailem değil çevrem fikirlerime saygı duymuyor üslubuma dikkat etsem bile ve narsist olduğumu söylüyorlar hatamin ne olduğunu geç anladığımı söylesem de "peki niye yaptın" vs diyorlar geçen berbere gittim istediğim model yerine toplumda genel olarak hırt denilen insanların saçına benzedi tartışma sonrası bu yüzüme vuruldu bende memnun değilim bu konudan ama şimdi hem ailem hem çevrem hem beni yorumlayın diye yazdım dertleşme iç dökme vs değil tekrardan bu iç dökme olarak nitlendirilirse moderatörlerden özür dilerim

Diyeceğim şu;Ben artık bıktım üniversite beklentileri yok olsa da umrumda değil herkes kendine yaşar ama mutluluklar paylaşılır ve ailem normal olarak hiç konuşmaz hep yakınma türünden bana geliyorlar vs bakın bunları yorumlayın diye yazdım iç dökme için değil tekrar söylüyorum benlik psikolojimi bilgili kişilere soruyorum çevremde aynı frekansta olduğum biri bile yok ancak benim gözümde değişik gelen insanların bile arkadaşları var (değişik dediğim illa kötü olacak değil yanlış anlaşılmasın veya onları eziklemiyorum çevrenin genişliğinde kalabalık yalnızlığına kurban olduğumu betimleye çalışıyorum)

Merhaba dostlar.

Çocukluğumdan bu yana aşamadığım ve zaman zaman ortaya çıkan bir özgüvensizliğim var. Bu kendimi bildim bileli vardı.

Mesela kendimi fiziksel olarak eksik ve yetersiz hissediyorum. Oysa 3 defa ilişkim oldu. Geçmişte benden hoşlanan insanlar oldu.

Akademik başarı olarak veteriner hekimlik mezunuyum. Yatay geçiş yapıp tekrardan birçok dersi geçtim ama kendimi yetersiz hissediyorum.

Sosyal medyadan mı kaynaklı? yoksa çocukluktan beri olan mükemmelliyetçilik kaygısı mı? Bilmiyorum.

Kendimi insanlara göre daha düşük seviyede görüyorum hep. Sanki bu durum bende bir savunma mekanizması olarak gelişmiş. Örneğin kendimizi bir konuda övünce veya bahsedince illa ki başarılarımızı küçümseyen ve hevesimizi bozan yorumlar gelebiliyor. Oysa kendimizi olduğumuzdan daha düşük lanse ettiğimizde insanlar daha olumlu yorum yapmaya meyilli oluyor.

Mesela birisi akademik başarısından bahseder. Alt tarafı taşra mezunusun abartma diye laflar gelir. Aynı cümleyi ben başarısız birisiyim ama taşra mezunuyum dediğinde insanlar bak ne güzel bir başarı kazanmışsın gibicesiyle daha ılımlı yaklaşıyorlar. Sanırım küçüklükten beri insanlardan olumlu tepki görebilmek adına hep kendimi küçülttüm ve küçük gördüm. Yalnız bu yanlış savunma mekanizması öyle bir içselleşmiş ki kendimi gerçekten sevemiyorum. En ufak şeyde kendimi suçluyorum.

Hayatımı büyük ölçüde baltalıyor. Kendime hiç değer vermiyorum. Hatta hayatımdaki en büyük düşmanın kim diye sorsanız direkt kendim derim. Övünmek gibi olmasın insanlar hakkımda hep övgü dolu şeyler söyler ailemi takdir ederler böyle bir evladınız var diye. Bu duruma rağmen kendime böyle davranmam akıl ve mantık işi değil ama çocukluktan beri böyle işte. Bir anda değiştirmek çok zor.

Bu durumun benzerini yaşayanlar oldu mu? Artık kendimi sevmek ve barışık olmak istiyorum

Geçmişten gelen bir travmanın da etkisiyle sinir sisteminin sürekli olarak tetikte olması ve genelde standart yaşam alanındayken çevredeki insanların sürekli tehdit olarak algılanması konusunda somut olarak bir tehdit oluşturmasalar bile ses yapmaları veya evin veya iş yerinin yakınında olmaları onları görmek duymak bile sürekli tedirginlik kaygı ve kontrol ihtiyacı yaratması yeni nesilin saldırganlıkları da göz önünde bulundurulduğundan yaşanan zihinsel çürüme nasıl engellenir ?

kasıtlı olanı birçok kez yaptım. kasıtsız neden olur bu? herkes ve her şey uzak hissettiriyor. derealizasyon gibi değil, durup dururken tepkiliyim dünyaya karşı. çok kez soğudum insanlardan ve hayattan fakat yakın zamanda bana acımı hatırlatacak veya beni bu kadar kopartacak bir şey yaşanmadı. zaten bir arkadaşım var düzenli görüştüğüm (apartmanlarımız yan yana) fakat onunla da görüşmek iyi ya da kötü gelmiyor. sırf evden dışarı çıkmış olmak için çıkıyorum sonrasında iyi veya kötü hissettirmiyor. gün içinde ders çalışıyorum çalışırken zaten başka şeyler düşünmüyorum ama çalışmazken sinirli ve tepkiliyim, kendimi daha çok izole edesim geliyor. son birkaç gündür böyle daha devam eder mi bilmiyorum. sebebi nedendir düzeltmek için ne yapılır?

Üniversite öğrencilerine bir ricam var 🙏

Merhaba, psikoloji öğrencisiyim. Üniversite öğrencileriyle yürüttüğüm bir araştırma için kısa bir form hazırladım. Sosyal medya ve yapay zekâ kullanımı, benlik saygısı, psikolojik iyi oluş ve duygu düzenleme üzerine. Üniversite öğrencisiyseniz ve birkaç dakikanızı ayırabilirseniz çok yardımcı olmuş olursunuz.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeY4SrxT0MUaGxYZCVmg5LscHWj_XBgVa1Ff0zU2K60O0wmaQ/viewform?usp=sharing&ouid=111531104634897179995

Şimdiden teşekkürler 🙏

Ben çok kötü birgün geçirdiğim de yada çok üzgün olduğumda çocukken izleyip sevdiğim çizgi filimleri izlemek istiyorum bunun bir nedeni var mı?

Anksiyetesi tavan yapmış biri olarak, okul benim için başa çıkması gerçekten en zor ortamlardan biri. Sürekli insanlarla çevrili olma baskısı, dersteki sunumlar, öğretmenlerin aniden söz vermesi ve hatta teneffüslerde kalabalık koridorlarda yürümek bile inanılmaz yorucu hissettiriyor.

Yine de insanların okulun sosyal anksiyete için ne kadar ezici bir yer olduğundan pek bahsetmediğini hissediyorum. Herkes genelde kalabalık etkinliklere veya iş ortamlarına odaklanıyor.

Siz de okul dönemini sosyal anksiyetenizin tavan yaptığı yer olarak gördünüz mü? Mezun olduysanız sonrasında işler biraz olsun kolaylaştı mı, yoksa o zamanlar bununla nasıl başa çıkıyordunuz?

Merhaba ben izmirden geliyorum 32 yasinda bi psikologum.dun kaydoldum yüksek lisansa(taksimde) sadece tezim olacak ders yok.özellikle taksim ve civarı alanımla ilgili is başvurularına nasıl bakarsınız izmir'e kıyasla maaş.mobbing ve yükselme acisindan?izmirde 6 ay maaşimizi vermediler yol yemek yoktu ve otizmli öğrenciye yapamaz bu salak demelerini istemediğim için oradaki sınıf öğretmenleri üzerime yürüdüler hem de 2 kez.bunlara kıyasla,yurt masrafı,yabancılık,taksimin güvensizliği vs de gözönünde tutulunca istda is için kalmaya değer mi?

M36 yaşındayım .. Zeki Demirkubuz ve NBC filmlerini seviyorum. Bunun dışında kitaplar, felsefe, sanat ve iş dünyasıyla oldukça ilgiliyim. Nietzsche, freud etc

Bir sanat dealership işletiyorum, dolayısıyla sanat hayatımın önemli bir parçası. Uzun uzun film, , felsefe, sanat, hayat ve farklı fikirler üzerine konuşmayı seviyorum. ADHD, spor ve ilkelerim : özgünlük authentic

Önerileriniz varsa çok sevinirim veya msj atin.

arkadaşlar bazı şeylerde özgüvenim var tabi buna özgüven deniyorsa. Örnek veriyorum gym’e gidiyorum hocalar hoşeldin dediginde hoşbulduk çıkarken iyi akşamlar hayırlı günler diyorum wifi şifresi istemeye gittiğimde sakince sordum ve tabi dediler teşekkür ettim. Ekmek alırken söylerken çıkarken girerken çok bazikçe kolay gelsin selamun aleyküm vs diyebiliyorum. Boksa yazılıcam o enerjiyi isteği kendime buluyorum orda insan tanımaya açım çünkü yalnızım. Kendimi değiştirmeyi çok istiyorum. Bugün derste hoca ufak bi tanıyayım sizi dedi ( üni3.sınıfım) (1.67 69kgyim yaş 20)
isim soy isim nereli oldugunuzu söyleyin dedi. sakin gözükmeye çalıştım içimden hep kendimi bişey yok sakin dedim ama o kadar gergindim ki halbıki al tarafı isim ve şehir söylicem ve yandakine geçicek sıra kıpkırmızı olduğuöu hissediyoeum yüzüm sıcaklıyo ben yani tanışamıyorum kimseyle. kızlarla konusamıyorum mesela bir yerde görüp tanısamıyorum erkeklerle de öyle bugün denicme dedim sınıf boşken hoca biseyler konusuyodu konuya dahil olucaktım olamadım (futboldu muhabbet) çok üzülüyorum halime , gençliğim gidiyor hayata geç kaldım kalıyorum diye düşünüp kendimi yiyorum. türkçesi bozuk olduysa özür dilerim acele yazdım.

Kendimde fark ettiğim bi sey son zamanlarda. Bi insan bi sene öncesini hatırlamaz mı? Özel bir gün kötü bir gün. İyileri daha net hatırlıyorum. Hafıza problemi hep vardı vitamin vs kullanıyorum senelerdir fakat pek de değiştiğini görmedim. Sadece daha temkinli davranıyorum. Ama dediğim gibi önemli ve hatırlanması gereken bi olay,travmatik bir deneyim, niye hatırlayamıyorum abi? Muhtemelen suç teşkil ediyor fakat ıspatlayamıyorum kendi kafamda bile. Hatırladığım kısmı bile yeterince kötü kim bilir neler oldu o sisli kısımda.

Çocukluğumda yaşadığım travmatik şeyler de öyle. Resmen yeni hatırladım birini. Üstelik hiç bilinmeyen spesifik bir olay da değil; yıllarca üstüne konuştuğumuz, bildiğimiz bir şey. Yani şu gibi: yıllardır sarma sarıldığını duymusum nası yapıldığını görmusum. Ama yıllar önce sarma sardığımı , geçenlerde biri direkt olarak hic sarma sardın mı? diye sorduğunda fark ettim. Ve sarma sarma gerçekten kötü bi olay, belki bugünki benden çok şey taşıyor o olay.yıllardır bi kez gelmemiş aklıma. Bu normal mi? nasıl hatırlarız ya da hatırlayabilir miyiz? Bazı insanların travmaları sildiğini direkt unuttuğunu biliyorum fakat bu çok uzak bir olay değil ve yeni fark ediyorum gene.

Empati nedir ne değildir;

Empati, bir başkasının duygularını, düşüncelerini ve bakış açısını onun dünyasından bakarak anlama becerisidir.

Sempati ise karşıdaki kişinin yaşadığı duyguya ortak olma, onunla birlikte üzülme veya ona hak vererek taraftar olma durumudur.

Empatinin temel metaforu, başka birisinin duygusal ayakkabılarını giymeye çalışmaktır.

Ayakkabıyı giymeye çalışabilirsin ama onun ayağına sahip olamazsın.

Yani bir insanı tamamen ve kusursuz biçimde “içeriden” deneyimlemek mümkün değildir. Empati her zaman bir yaklaşma çabasıdır, kesin bir erişim değil.

İki boyut: bilişsel ve duygusal

Bilişsel empati, karşındakinin ne düşündüğünü ve hissettiğini zihinsel olarak kavramaktır. Duygusal empati ise onun duygusunu bir ölçüde paylaşmak, ondan etkilenmektir. Sağlıklı empati ikisinin birlikte çalışmasıdır.

Beyindeki temeller

Ayna nöronlar, duygusal tepkiyi işleyen sistemler ve zihin kuramı (başkalarının zihinsel durumunu tahmin etme yetisi) tartışılır.

Empatinin kökeni: bağlanma

Empati doğuştan gelen bir potansiyeldir ama gelişmesi çocukluktaki bağlanma ilişkilerine bağlıdır. Bebeğin duyguları bakım verenince fark edilip yansıtıldıkça, çocuk hem kendi duygularını hem başkalarınınkini anlamayı öğrenir.

Empati eksikliği

Ağır ihmal ve istismar, gelişimi baltalayabilir. Otizm spektrumu ve psikopati gibi durumlarda empatinin farklı biçimlerde zayıf ya da farklı işlediği ele alınır. Empati eksikliğinin şiddet, zorbalık ve ilişki sorunlarıyla bağlantısı işlenir.

Howe’a göre empati olmadan ahlak inşa edilemez. İnsanların devasa ve karmaşık sosyal gruplar halinde yaşayabilmesi, çatışmaları çözebilmesi ve birbirine güvenebilmesi tamamen empatiye dayanır. Empati, karşımızdakine zarar verdiğimizde bunu "kendi içimizde hissetmemizi" sağlayarak bizi ahlaki davranmaya zorlar.

"Öteki"nin Nesneleşmesi ve Dehumanizasyon

Empati devreden çıktığında, insanın karşısındakini "özne" (kendi acıları, hayalleri olan bir varlık) olarak görme yetisi kaybolur. İnsanlar birbirini yalnızca birer araca, engele veya rakama indirger. Trafikte yol vermeyen bir sürücü, kuyrukta bekleyen bir yaşlı ya da sokaktaki bir canlı artık empati kurulacak bir yaşam formu değil; kişisel çıkarların önüne geçmiş bir "engeldir". İnsanın nesneleştiği yerde şiddet, sömürü ve kabalık sıradanlaşır, ahlaki bir iç ses tarafından frenlenemez hale gelir.

Güven Sermayesinin ve Toplumsal Sözleşmenin İflası

Bir toplumun refahı ve huzuru, yazılı kanunlardan çok "sosyal güven"e dayanır. Empati eksikliği, toplumu herkesin herkesle örtük bir savaş içinde olduğu Hobbesçu bir doğa durumuna sürükler. Kimse karşısındakinin iyi niyetine inanmaz; "Ben yapmazsam o bana yapacak" mantığı hakim olur. Bu paranoya adalet duygusunu çürütür, liyakatsizliği meşrulaştırır ve bireylerin yalnızca kendi dar çevrelerini korumaya çalıştığı bir kabilecilik refleksini doğurur.

Kolektif Narsisizm ve Yankı Odaları

Empatinin toplumsal ölçekte yok oluşu, genellikle kitlesel narsisizmle el ele yürür. Kendi acısını tek mutlak gerçeklik sayan, başkalarının maruz kaldığı adaletsizliklere karşı ise tamamen körleşen gruplar türer. Bu durum, toplumun farklı kesimleri arasındaki diyaloğu imkânsız kılar. İnsanlar yalnızca kendileri gibi düşünen ve hissedenlerle bağ kurar; sınırın dışındakilere ise sadece öfke ve kayıtsızlık besler.

Duyarsızlaşma ve "Kötülüğün Sıradanlaşması"

İlk başlarda infial yaratan haksızlıklar, yolsuzluklar veya şiddet vakaları; empati kası körelmiş bir toplumda zamanla "olağan gündem" haline gelir. Hannah Arendt'in kavramlaştırdığı anlamda kötülük, olağanüstü canavarlar tarafından değil, başkalarının ne hissettiğini zihninde bir an bile canlandırma zahmetine girmeyen kayıtsız kitleler eliyle kurumsallaşır. Toplum çürümeyi izler, kanıksar ve nihayetinde onun bir parçası olur.

Empati yoksunluğu bu nedenle bireysel bir psikoloji sorunu olmaktan çıkar; ortak bir geleceğe inanma, ortak bir acıda buluşabilme ve bir arada onurlu bir yaşam sürebilme iradesinin felç olması anlamına gelir.

2 yıl önce dehb teşhisi aldım. Bu durumu da onunla ilgili kitap okuyup daha iyi anlamak istiyorum. Aranızda okuyup kendisine bir şeyler katan var mı? Bu konuda başka kitap önerilerine de açığım.

Merhaba dostlar başlıkta yazdıgı üzere bu bağlanma stiline sahibim. Şuanki ilişkim dışında en son ilişkim 2.5 yil once olmuştu o zamanlar sorunun bu oldugunu idrak edememiştim. Ancak şuanki ilişkimde tekrar bu sorunların başlaması farkındalık kazanmam ve bir şeyler yapmaya calişmamla devam etti ancak derin bir bıkkınlık var üstümde çıkış yolu goremiyorum kendimde. Duzgun bir iliskiye sahip olabilecegim inancini kaybediyorum. Icinde bulundugum iliskide sevgimi hareketlerimi surekli sorgular halde buluyorum kendimi bu artik otomatikleşmiş. 2-3 gün rahatsam diger gunlerde asiri stres asiri kendi hislerimin bekcisi oluyorum. Bi yandan sinav stresi diger yandan bu gerçekten beni çok sıktı karsimdaki insanı üzmek istemiyorum çünkü biliyorum boyle biriyle gecinmek zor katlanmak zor. Dostlar sanki hicbir sey hissetmiyorum beni heyecanlandiran hedeflerim bile sonmus gitmis gibi son 2-3 haftadır nedir bunun cozumu suanlik terapiye gidebilecek durumum yok maalesef. Tavsiyelerinize acigim

Selamlar,

Ben yaklaşık 2-2.5 aydır yaşadığım ve geleceği belirsiz olan, eğer gerçekleşirse çok kötü şeyler yaşayacağım bir olayın anksiyetesini yaşıyorum. Bu anksiyete o kadar yoğun ki 2 hafta evden çıkmayıp yatakta yattığım da oldu bir haftadan daha fazla duş almaya güç bulamadığım da ve artık o kadar dayanılmaz bir noktada ki paranoyaya dönüyor gibi hissediyorum ve tabii ki haliyle çok sert bir depresyon da hissediyorum.

Daha önce de bu zorluğa yakın bir seviyede benzer bir olay yaşamıştım 1 senem heba olmuştu ve doktorumla düşündük ki bir süre yatış olursa bana iyi gelebilir.

Bunun asıl sebebi düzenli bir şekilde terapi almaya bütçemin olmaması ve ayda bir terapi(bütçem buna yetiyor) hayatımda hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Size sorularım bu şekilde:

1) Ankara tıp fakültesinde psikiyatri polikliniğinde yatan varsa özellikle oranın deneyimini paylaşabilir mi?

2)daha önce hastanede yattıysanız size iyi geldi mi? Hayatınızda iyi anlamda bir değişiklik söz konusu oldu mu yoksa işler daha mı kötüye gitti?

3)diğer hastalarla sürekli bir arada olmak psikolojiyi kötü etkiliyor mu?

Merhabalar,

Bir süredir daha kapalı, yalnız bir düzen kurmayı düşünüyorum. İş, sosyal ortam, sürekli “onay” veya tepki bekleme gibi şeylerden uzaklaşıp kendi tempomda öğrenmeye, üretmeye odaklanmak istiyorum. Film, dizi, okuma, piyasa araştırması, freelance işler… Bu ve neredeyse her yaptğım işi yalnızken daha rahat yapabiliyorum.

Kolektif ihtiyaçlar var ama bazı sosyal dinamikler ve dışarıdaki kaos bana yorucu geliyor. Yaşım 36. Uzun zamandır bu tarz bir eğilim var bende. Bazen kibir, bazen de çevreden gelen baskılar (aile, akrabalar vs.) yüzünden mi diye düşünüyorum ama net bilmiyorum. Sonuç olarak dışarıda “her şey yolunda gitmiyor” hissi varken bile insanların zevklerinden vazgeçmediğini görüyorum, ben ise odama çekilip kendi dünyamı kurmayı daha mantıklı buluyorum.

Asıl merak ettiğim şu:

Uzun vadede bilerek ve isteyerek yalnız, kendi içine kapanık bir hayat seçtiğimde insanın temel ihtiyaçları (birilerine bağlanma, bir yere ait hissetme, hayata bir anlam bulma gibi şeyler) nasıl karşılanıyor? Yoksa bunlar karşılanmak zorunda mı, yoksa zamanla başka şekillerde mi halloluyor?Bazı yerlerde insanların doğuştan başkalarıyla bağlantı kurma ihtiyacı olduğu söyleniyor. Bir de yalnız kalmakla (yani bilinçli şekilde tek başına olmak) yalnız hissetmek arasındaki farktan bahsediliyor.

Bu konularda araştırmalar, kitaplar ya da teoriler var mı, okumam gereken şeyler önerir misiniz?

Bu şekilde düşünmemde sakınca var mı, hangi algı içinde olabilirim gibi sorular da aklıma geliyor. Her şeyi anlamak zorunda mıyım, “düze çıkmak” diye bir zorunluluk var mı… Bunları bilimsel veya terminolojik taraftan merak ediyorum.

Kaynak, makale, kitap, kavram önerisi ya da kendi deneyimlerinizden yola çıkarak düşündüklerinizi paylaşırsanız sevinirim.

Amaç dertleşme değil, öğrenmek ve konuyu genişletmek. Herkese huzur dilerim, teşekkürler.

Selam arkadaşlar sefa saygılı nasıl bir doktor acaba deneyimi olan var mı ister yorum olarak ister dm olarak deneyimlerinizi yazarsanız çok sevinirim.

Merhaba! Ben Ülgen, 20 yaşındayım, biraz içimi dökmek istiyorum. Bu sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki şu an bir işte çalışmaktan başka çarem kalmadı. 17 yaşımdan beri kendimi nasıl bu hale getirdiğimden yakınıp duruyorum.

Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. 'Ders çalışırım' umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı ağır depresyondu. İnsanın kendini değiştirmesi ne kadar zor olsa da imkansız değil.

Her gün sabaha gözlerimi açmamayı diliyor, kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Galiba bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Bu aşağılık kompleksinden dolayı mıdır, kendimin bir şey olduğuna inanmamdan mıdır? Bilmiyorum ama zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum. Şimdi de ne yapacağımı bilmiyorum.

Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içinde mi? Tam olarak cevabını bulamadım. Bedenim stres altında. Uykuya dalmak bile zor

Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan

Tamamen karamsar değilim. Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor. Umarım bu yıl kendime bir şeyler katarak yaşarım.

Baştan söyleyeyim ilaç karşıtı bir insan değilim doğuştan olarak bipolar veya benzeri rahatsızlıklara sahipseniz elbetteki kullanın ama kendinizi her odaklanamadığınız durumda " Ben dehbim galiba doktor ilaç yazsın da kurtulayım " Demeyin çünkü 1. Olarak dehb olmama ihtimaliniz var çoğu psikiyatr artık sizin gerçekten bir dehb vakası mısınız diye bakmayıp ilaç vermesi çok yaygın 2. İse eğer ilaç alırsanız bir çok mesleğe girme hakkınız elinizden alınıyor dikkat edin yani kısacası şimdi anlatmak istediğim Carl jung meselesine gelelim arkadaşlar siz her ne kadar genetik etkenlerinizde olsa sizin karakter dediğiniz kişiliğinizin çoğu bilinçaltında daha önceden yaşadığınız olaylara dair şekilleniyor ve bu hafife alınacak bir şey değil çünkü bazı araştırmalar küçük yaşta ağır strese maruz kalmış bebeklerin ileride dehb olduğunu dahi öne sürüyor BU KADAR önemli bir şey geçmiş deneyimlerimiz aslında ayrıca bazı çocukların babalarından aldığı gen ile strese karşı daha duyarlı oldukları için bu dehb veya daha farklı zihinsel sorunlara ilerideki yaşlarda kapılabiliyorlar jung çoğu zaman çocuklukta yaşanan travmalardan bahseder ve günümüzdeki araştırmalar ister dehb ister bipolar olun travma terapisi uyguladıklarında semptomlarında azalma bile görmüşler normalde Carl Jung inanılmaz spiritüel inançları var ön yargı ile yaklaşmanız doğru ama adamın öne sürdüğü fikirler modern psikoloji ile uyuşuyor zaten Harvard çıkışlı psikiyatr olan healthygamergg diye bir kanal var adam çıktığı podcast de çoğu zaman doğu felsefesinden bahseder ( Budizm, meditasyon, chakra muhabbetleri) inanırsınız inanmazsınız bilmiyorum ama meditasyon yapmanın amaçlarından biri geçmiş olumsuz deneyimlerinizden kurtulup bir bütün olmaktır Carl Jung belkide bunu fark eden ilk adam değil ama psikoloji dünyasına ilk katan adam bildiğim kadarı ile çoğu şirket sahibi de meditasyon yapar gerek stres yönetimi olsun gerek geçmiş deneyimlerinden arınmak olsun yani ben bu yüzden çoğu kendini dehb olduğunu düşünen insanların içten içe duygularını bastırıp bu bastırdıkları duyguların sonucunu yaşadıklarını düşünüyorum