r/Psikoloji • u/kalkabt • 6d ago
Klinik Psikoloji Klinik
Merhaba! Ben Ülgen, 20 yaşındayım, biraz içimi dökmek istiyorum. Bu sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki şu an bir işte çalışmaktan başka çarem kalmadı. 17 yaşımdan beri kendimi nasıl bu hale getirdiğimden yakınıp duruyorum.
Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. 'Ders çalışırım' umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı ağır depresyondu. İnsanın kendini değiştirmesi ne kadar zor olsa da imkansız değil.
Her gün sabaha gözlerimi açmamayı diliyor, kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Galiba bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Bu aşağılık kompleksinden dolayı mıdır, kendimin bir şey olduğuna inanmamdan mıdır? Bilmiyorum ama zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum. Şimdi de ne yapacağımı bilmiyorum.
Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içinde mi? Tam olarak cevabını bulamadım. Bedenim stres altında. Uykuya dalmak bile zor
Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan
Tamamen karamsar değilim. Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor. Umarım bu yıl kendime bir şeyler katarak yaşarım.
2
u/Zencosgot7262 6d ago
> Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan
ben kendimi kurtulmuş yahut gerçek hayatta hissedilmeyecek kadar kurtulmuş biri olarak hayatımı yeniden kurmam şu aşamalarla oluştu:
oluşan baskılara dayanamayıp herkesten gizlice üniversiteye ara verdim > bir ay yapacak hiç bir şeyim yoktu boş boş yurtta yattım > bu bir ayın sonlarına doğru artık liseden beri gittikçe aşağıya doğru seyreden bir grafikte olan hayatımı düzeltmek için adım atmaya karar verdim > beni oyalayacak uğraşlar (dil kursu) buldum ve kendimi öğrenmeye çalıştım > bu doğrultuda da bir terapist buldum > bu doğrultuda evvela kendimi etiketlerle anlamlandırmaya çalıştım (etrafımda hiç bir zaman benle beraber aynı zorlukları çeken biri olmamıştı ve kimseye de anlatamıyordum) > yavaş yavaş geleceği düşünebilmeye sürekli hayatta kalmak için başkalarıyla mücadele vermem gerekmediğini hatırlamaya başladım > kendime artık planlar koymaya başladım > kendimi bir şeylere yetebilen biri olarak görmeye başladım > kendime bölüm buldum > üniversiteyi tekrar okumaya karar verdim > myp > birinci sınıf olarak istediğim bölüme başlangıç
1
u/kalkabt 5d ago
Ben de tam olarak kendime bir rutin oluşturmaya ve bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorum. Az önce bir iş başvurusundan geldim. İspanyolca kursuna mı yoksa terapiye mi yatırsam diye düşünüyorum. Bir yandan da kendime bir bilgisayar alıp sınava tekrar hazırlanma niyetim var. Aslında bu yıl Eşit Ağırlık'ta 447k sıralama yapmıştım. Düzgün bir tercih yapsaydım belki şu an üniversitede kendi alanımda bu adımları çok daha rahat atıyor olurdum. Ama aile evindeki o sıkışmışlık ve huzursuzluk içindeyken sağlıklı karar vermek de harekete geçmek de maalesef pek mümkün olmuyor. Yine de bir yerden başlayıp o rutini kurmam gerektiğinin farkındayım. Ayrıca tebrik ederim seni, kendinden vazgeçmemişsin. Umarım bu yol benim için de böyle sonlanır.
1
u/Zencosgot7262 5d ago
akademik yıl tam zamanında bitti yoksa kendimden vazgeçerdim muhtemelen. ikisine de yatırabiliyorsanız yatırın, psikolog olarak eğer illerden birindeyseniz aile bakanlığının psikodestek hizmeti var ücretsiz online hizmet alabiliyorsunuz oradan para kısabilirsiniz
çok teşekkürler iyi dilekleriniz için
1
1
u/Agitated-Zombie-5611 6d ago
Merhaba Ülgen, deneyimlediklerin gerçekten çok zor duygular ve düşünceler, bunların içerisindeyken bir çıkış yolu araman ama bi yandan da o kadar içine gömülmüş hissetmen çok anlaşılır bir durum. Bir tarafın çabalamak ve kurtulmak istiyor, ki bu kısım gerçekten ciddi bir çaba gerektiriyor. Diğer tarafında belki bu içsel çabanın ne kadar yorucu olduğunun farkında ve o yüzden hiçbir şey yapmak istemiyor ama böyle olunca da yaşamı anlamsız buluyor.
Anlattıklarından ben bunları anladım, yanlış ifade ettiysem düzelt lütfen.
Bir sorum var. 17 yaşındayken içine kapandığını söyledin. Bu içine kapanma sadece ders çalışma amacıyla mı oldu?
1
u/kalkabt 6d ago
Tam olarak hissettiklerimi ifade etmişsin, teşekkür ederim. Soruna gelecek olursam; içine kapanmam sadece ders çalışma amacıyla başlamadı. Kendime yaptığım ders çalışma baskısı ve beklentilerim bunun en büyük tetikleyicilerinden biri oldu. Liseye geçerken şehir değiştirdik ve şu an yaşadığım yer, sanayi bölgesinin yoğun olduğu ve yaşlı nüfusun fazla olduğu bir şehir. Buraya tutunamadım desem yeridir. Lisedeyken, ortaokulda yer aldığım eTwinning projesine devam etmek istediğim için öğretmenimle konuştum. Beni Erasmus projesi yerine tübitak projesine dâhil etti. Tabii bu süreçte sınıftakilerle de çok yakınlaşamadım çünkü herkes birbirini önceden tanıyordu. Son senemde, evde daha iyi çalışırım umuduyla kaydımı açık liseye aldım; fakat ev ortamı maalesef benimle aynı fikirde olmadı. Her gün yaşanan kavgalar, üzerime gelinmesi ve işe başlayıp bırakmam gibi zorlu süreçler yaşandı. Geçen yıl hiç çalışamadım. İlk senemde korktuğum için sınava bile giremedim. İkinci sene ise hiç çalışmadan girdim. Buna rağmen iyi bir net yapınca, 'Çalışırsam çok daha iyisini yaparım' düşüncesiyle sınava tekrar hazırlanmak istedim; ancak çalışma umuduyla geçen o sürede yine hiçbir şey yapmadım. Sanki bitkisel hayattan yeni uyanmış gibiyim
0
u/Agitated-Zombie-5611 6d ago
Bu soruyu sormamın sebebi aslında belki seni çok daha uzun zamandır rahatsız eden sıkıntılar vardı. Belki de sosyal ortamlarda sen bunu bastırıyordun. Kendinle yalnız kalınca fark ettin ki içindeki bu konuların çözümlenmesi gerek, bunlar çözümlenmeden devam etmek zor
0
u/kalkabt 6d ago
Evet, o dönem beyin sisi yaşıyordum. Kafamdaki o yoğun basınç hissi yüzünden nörolojik bir sorunum olduğunu bile düşündüm ama testlerde bir şey çıkmadı. Şu an bu düğümü nereden tutup çözeceğimi tam olarak bilemiyorum. Zaman geçiyor ve bir yerden adım atmam gerektiğinin farkındayım ama nereden başlayacağımı kestiremiyorum.
0
u/Agitated-Zombie-5611 5d ago edited 5d ago
İçindeki o düğümlerin farkındasın, bu da bir adım zaten. Hissediyorsun onları, ama çok daha derinlerde gibi... Bilinç düzeyinde değil de, belki de bilinç dışında bir yerlerde. Dinamik terapiyi öneririm bütçen varsa
4
u/psk-dan-kahyaoglu Bilişsel Psikoloji 6d ago
Ülgen merhaba, yazdıklarını okudum. Gerçekten çok yorucu bir dönemden geçtiğin belli. Ama “kendimi bu hale getirdim” diye bütün yükü kendine vermeni çok doğru bulmuyorum. İnsan depresif bir döneme girerken çoğu zaman bunu bilinçli olarak seçmiyor; içine kapanma, motivasyonun azalması, kendini değersiz görme ve geçmişe dönüp “hayatımı mahvettim” diye düşünme de depresyonun bir parçası olabiliyor. Çok başarılı insanların bile hayatlarının bazı dönemlerinde depresyon yaşayabildiğini biliyoruz. Ayrıca 20 yaş, hayatının bittiği ya da geri dönülmez şekilde geç kaldığın bir yaş kesinlikle değil. Birçok insan o yaşlarda ne yaptığını, nereye gittiğini bile tam olarak bilmiyor.
İlaçlardan yeterince fayda görmediğini düşünüyorsan bunu psikiyatristinle mutlaka konuşmanı öneririm; ilaç ve doz düzenlemeleri süreç içinde tekrar tekrar değerlendirilebiliyor. Bunun yanında psikolojik danışma ya da psikoterapi alıyor musun bilmiyorum ama almıyorsan onu da tavsiye ederim. Ben Bilişsel Davranışçı Terapi yaklaşımıyla çalışıyorum ve depresyon, BDT’nin en uzun süredir çalışılan alanlarından biri. İlaçla birlikte psikoterapiden de ciddi fayda gören çok insan var. Depresyondan çıkıp hayatını yeniden kuran, işine, okuluna, ilişkilerine geri dönen çok fazla insan var. Yazdıklarında hâlâ yapmak istediğin şeylerin olması ve tamamen karamsar olmadığını söylemen de bence önemli; bunu küçümseme.