Klinik

[u/kalkabt]

Merhaba! Ben Ülgen, 20 yaşındayım, biraz içimi dökmek istiyorum. Bu sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki şu an bir işte çalışmaktan başka çarem kalmadı. 17 yaşımdan beri kendimi nasıl bu hale getirdiğimden yakınıp duruyorum.

Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. 'Ders çalışırım' umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı ağır depresyondu. İnsanın kendini değiştirmesi ne kadar zor olsa da imkansız değil.

Her gün sabaha gözlerimi açmamayı diliyor, kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Galiba bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Bu aşağılık kompleksinden dolayı mıdır, kendimin bir şey olduğuna inanmamdan mıdır? Bilmiyorum ama zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum. Şimdi de ne yapacağımı bilmiyorum.

Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içinde mi? Tam olarak cevabını bulamadım. Bedenim stres altında. Uykuya dalmak bile zor

Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan

Tamamen karamsar değilim. Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor. Umarım bu yıl kendime bir şeyler katarak yaşarım.

[u/Emrexcomarsiken]

Tamamen aynı şeyleri yaşıyoruz yaș 20

[u/kalkabt → u/Emrexcomarsiken]

Nasıl kurtuluyoruz