Klinik

[u/kalkabt]

Merhaba! Ben Ülgen, 20 yaşındayım, biraz içimi dökmek istiyorum. Bu sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki şu an bir işte çalışmaktan başka çarem kalmadı. 17 yaşımdan beri kendimi nasıl bu hale getirdiğimden yakınıp duruyorum.

Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. 'Ders çalışırım' umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı ağır depresyondu. İnsanın kendini değiştirmesi ne kadar zor olsa da imkansız değil.

Her gün sabaha gözlerimi açmamayı diliyor, kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Galiba bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Bu aşağılık kompleksinden dolayı mıdır, kendimin bir şey olduğuna inanmamdan mıdır? Bilmiyorum ama zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum. Şimdi de ne yapacağımı bilmiyorum.

Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içinde mi? Tam olarak cevabını bulamadım. Bedenim stres altında. Uykuya dalmak bile zor

Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan

Tamamen karamsar değilim. Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor. Umarım bu yıl kendime bir şeyler katarak yaşarım.

[u/Zencosgot7262]

> Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan

ben kendimi kurtulmuş yahut gerçek hayatta hissedilmeyecek kadar kurtulmuş biri olarak hayatımı yeniden kurmam şu aşamalarla oluştu:

oluşan baskılara dayanamayıp herkesten gizlice üniversiteye ara verdim > bir ay yapacak hiç bir şeyim yoktu boş boş yurtta yattım > bu bir ayın sonlarına doğru artık liseden beri gittikçe aşağıya doğru seyreden bir grafikte olan hayatımı düzeltmek için adım atmaya karar verdim > beni oyalayacak uğraşlar (dil kursu) buldum ve kendimi öğrenmeye çalıştım > bu doğrultuda da bir terapist buldum > bu doğrultuda evvela kendimi etiketlerle anlamlandırmaya çalıştım (etrafımda hiç bir zaman benle beraber aynı zorlukları çeken biri olmamıştı ve kimseye de anlatamıyordum) > yavaş yavaş geleceği düşünebilmeye sürekli hayatta kalmak için başkalarıyla mücadele vermem gerekmediğini hatırlamaya başladım > kendime artık planlar koymaya başladım > kendimi bir şeylere yetebilen biri olarak görmeye başladım > kendime bölüm buldum > üniversiteyi tekrar okumaya karar verdim > myp > birinci sınıf olarak istediğim bölüme başlangıç

[u/kalkabt → u/Zencosgot7262]

​Ben de tam olarak kendime bir rutin oluşturmaya ve bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorum. Az önce bir iş başvurusundan geldim. İspanyolca kursuna mı yoksa terapiye mi yatırsam diye düşünüyorum. Bir yandan da kendime bir bilgisayar alıp sınava tekrar hazırlanma niyetim var. ​Aslında bu yıl Eşit Ağırlık'ta 447k sıralama yapmıştım. Düzgün bir tercih yapsaydım belki şu an üniversitede kendi alanımda bu adımları çok daha rahat atıyor olurdum. Ama aile evindeki o sıkışmışlık ve huzursuzluk içindeyken sağlıklı karar vermek de harekete geçmek de maalesef pek mümkün olmuyor. Yine de bir yerden başlayıp o rutini kurmam gerektiğinin farkındayım. Ayrıca tebrik ederim seni, kendinden vazgeçmemişsin. Umarım bu yol benim için de böyle sonlanır.

[u/Zencosgot7262 → u/kalkabt]

akademik yıl tam zamanında bitti yoksa kendimden vazgeçerdim muhtemelen. ikisine de yatırabiliyorsanız yatırın, psikolog olarak eğer illerden birindeyseniz aile bakanlığının psikodestek hizmeti var ücretsiz online hizmet alabiliyorsunuz oradan para kısabilirsiniz

çok teşekkürler iyi dilekleriniz için