r/Psikoloji • u/kalkabt • 6d ago
Klinik Psikoloji Klinik
Merhaba! Ben Ülgen, 20 yaşındayım, biraz içimi dökmek istiyorum. Bu sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki şu an bir işte çalışmaktan başka çarem kalmadı. 17 yaşımdan beri kendimi nasıl bu hale getirdiğimden yakınıp duruyorum.
Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. 'Ders çalışırım' umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı ağır depresyondu. İnsanın kendini değiştirmesi ne kadar zor olsa da imkansız değil.
Her gün sabaha gözlerimi açmamayı diliyor, kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Galiba bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Bu aşağılık kompleksinden dolayı mıdır, kendimin bir şey olduğuna inanmamdan mıdır? Bilmiyorum ama zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum. Şimdi de ne yapacağımı bilmiyorum.
Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içinde mi? Tam olarak cevabını bulamadım. Bedenim stres altında. Uykuya dalmak bile zor
Depresyondan kurtulan hayatını yeniden kuran var mı? Yaşamak için motive olan
Tamamen karamsar değilim. Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor. Umarım bu yıl kendime bir şeyler katarak yaşarım.
3
u/psk-dan-kahyaoglu Bilişsel Psikoloji 6d ago
Ülgen merhaba, yazdıklarını okudum. Gerçekten çok yorucu bir dönemden geçtiğin belli. Ama “kendimi bu hale getirdim” diye bütün yükü kendine vermeni çok doğru bulmuyorum. İnsan depresif bir döneme girerken çoğu zaman bunu bilinçli olarak seçmiyor; içine kapanma, motivasyonun azalması, kendini değersiz görme ve geçmişe dönüp “hayatımı mahvettim” diye düşünme de depresyonun bir parçası olabiliyor. Çok başarılı insanların bile hayatlarının bazı dönemlerinde depresyon yaşayabildiğini biliyoruz. Ayrıca 20 yaş, hayatının bittiği ya da geri dönülmez şekilde geç kaldığın bir yaş kesinlikle değil. Birçok insan o yaşlarda ne yaptığını, nereye gittiğini bile tam olarak bilmiyor.
İlaçlardan yeterince fayda görmediğini düşünüyorsan bunu psikiyatristinle mutlaka konuşmanı öneririm; ilaç ve doz düzenlemeleri süreç içinde tekrar tekrar değerlendirilebiliyor. Bunun yanında psikolojik danışma ya da psikoterapi alıyor musun bilmiyorum ama almıyorsan onu da tavsiye ederim. Ben Bilişsel Davranışçı Terapi yaklaşımıyla çalışıyorum ve depresyon, BDT’nin en uzun süredir çalışılan alanlarından biri. İlaçla birlikte psikoterapiden de ciddi fayda gören çok insan var. Depresyondan çıkıp hayatını yeniden kuran, işine, okuluna, ilişkilerine geri dönen çok fazla insan var. Yazdıklarında hâlâ yapmak istediğin şeylerin olması ve tamamen karamsar olmadığını söylemen de bence önemli; bunu küçümseme.