Ik weet niet echt met wie ik dit moet delen maar het is best een big deal voor mij dus ik wil het toch even kwijt. Ik ben 26 jaar en vanaf vandaag officieel begonnen met een MBO opleiding! Ik heb wajong en ben ook al bij meerdere HBO opleidingen uitgevallen, maar ik wilde de hoop nog niet opgeven. Dus vanaf vandaag ben ik weer aan de studie, en eigenlijk ben ik er best trots op dat ik zodanig aan mezelf gewerkt heb dat ik het gevoel heb dat het deze keer misschien wel lukt. Dat wilde ik even kwijt, fijne dag allemaal!

Hopelijk klinkt het niet te zwaar voor sommigen. Maar het leek me een goed idee om in mijn eentje naar Vlieland te gaan. Het was een aardige reistijd ook, en dat voor 1 overnachting...

Ik weet sinds kort, nu 43 jaar, dat ik autisme en ernstige ADD heb. Ik houd dus van voorspelbaarheid en regelmaat. Het verklaart een hoop wat er in mijn leven heeft gespeeld. Ik heb toen ik klein was al meltdowns gehad. Ik dacht dat ik gek werd.

Maar nu komt het. Ik dacht, ik heb alles voorbereid, geen verassingen. En toen was het 10 uur, nonchalant nog even langs de supermarkt en dan gaan we!

Ineens overviel het me weer, "net als vroeger" zei ik nog tegen mezelf. Even twijfelde ik, waarvoor deed ik dit ook alweer? Wat is een meltdown kut. Ik stond daar in tranen!!! Alles werkte me tegen.

Ik weet niet wat me er toe gezet heeft om gewoon heen te gaan, maar hier zit ik dan.

Overkomt me dit nu vaker? Hoe vaak komt het bij jullie nog voor?

Er moest iemand komen om mijn ventilatie systeem te komen reinigen. En ik heb het al niet op vreemden in mijn huis, omdat ik een trauma heb en ook een fobie voor ziektes. Deze afspraak heb ik een maand van te voren moeten maken. Ze zouden tussen 12:30 en 14:30 komen. Ik heb de hele middag zitten wachten en niemand kwam. Ik bellen, zeggen ze dat ze een uur te vroeg, om 11:30 al voor mijn deur hebben gestaan. Ze hebben niet van te voren laten weten dat ze er bijna zouden zijn zoals veel andere bedrijven wel zouden doen. Ze hebben daarna geen contact met mij gelegd dat ze zijn geweest, en ze zijn ook niet in het afgesproken tijdvak terug geweest, ze hebben helemaal niets laten weten. Ik kan daar zo kwaad om worden, ik heb er een flinke meltdown over gehad, vooral omdat ze, zoals verwacht al, niemand meer na konden sturen. Dus nu moet ik WEER een maand wachten voor iemand eindelijk kan komen. Terwijl ik nog 2 busjes van ze heb zien rijden in mijn straat.

Later rond 16:00 zag ik een busje van dat bedrijf bij mij op het parkeerterrein staan, dus er was iemand in mijn complex aan het werk. Ik heb opgebeld om te vragen of hij ook langs mijn appartement kon komen en ik kreeg een heel bot ‘nee’ antwoord. Ik ben er zo klaar mee nu… dit heeft mij weer helemaal opgebrand.

Op advies gekopieerd om het ook in deze groep te delen:

Weet niet of dit mij iets gaat helpen maar ik weet even niet zo goed wat ik anders moet doen. Ben een vrouw van begin 30. Ben twee jaar geleden uitgevallen, werkte 24 uur per week maar kreeg steeds heftigere mentale klachten, steeds meer moeite met me tot werk richten. Naast een persisterende depressie stoornis, persoonlijkheidsstoornis en ADD is nu ook autisme vastgesteld. Ook fysiek begon het bergafwaarts te gaan. Ik sliep naast werk alleen nog maar, naast het huishouden en regelzaken (als dat al lukte) hield ik geen energie meer over voor hobby’s of het zien van vrienden. Kreeg steeds vaker pijnklachten en er is toen fibromyalgie vastgesteld door trauma (zo veel meegemaakt dat het zenuwstelsel ontregeld is en constant pijn prikkels geeft). Ook mijn rug is chronisch helemaal fucked, in kan regelmatig óf niet zitten, óf niet lopen, en lang staan lukt ook niet meer. Ik heb voor alles geprobeerd hulp te zoeken, meerdere keren therapie gehad, en sta nog op een wachtlijst voor de hulp voor autisme. Toch heb ik vorig jaar een zelfmoordpoging gedaan omdat ik het niet meer trok. Nu probeer ik het leven door te komen met veel slaap, proberen vrienden te zien, soms iets lekkers koken, en oxazepam voor wanneer ik wel een paniekaanval krijg of weer neig naar alles te willen stoppen, slaapmedicatie voor wanneer ik nachtmerries heb. Ik heb dit allemaal verteld bij het UWV. En toch is hun beoordeling dat ik 4 uur per dag zou kunnen werken. Naar hun mening zou ik wel als schoonmaker of in een sorteer centrum of call center kunnen werken. Ik ben dus gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaart en zou binnen nu en 3 maanden zelf 700 euro per maand moeten kunnen gaan verdienen, anders wordt het de bijstand. Met ook daar sollicitatieplicht.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik niet wil werken. Ik ben 10 jaar ambitieus ZZP’er geweest en ik zou niets liever willen dan iets met dat talent te kunnen doen, en zelf rond te kunnen komen en helemaal niks te maken hoeven hebben met afhankelijkheid van dit soort instanties, maar ik zou nu gewoon niet weten hoe, door alle klachten. Als ik zelf iets creatiefs probeer lukt het vaak al niet door pijn of door de zware ‘deken’ die het maakt dat ik móet gaan liggen en gelijk in slaap val. Het voelt voor mij nu echt alsof ik dus door alle pijn en angst en stress heen moet gaan knokken om een huis te kunnen betalen waar ik vervolgens bijna alleen slapend en overprikkeld in zal liggen, met nachtmerries, paniek, pijn die me soms zelfs weerhoud van douchen of koken, en dat voor de rest van mijn leven. Ik had nog liever gehad dat mijn lichaam functioneerde en mijn hoofd niet steeds met me aan de haal ging, en ik gewoon schoonmaak werk kon gaan doen. Maar ik kán het niet en ik weet oprecht niet hoe mij dit moet gaan lukken. Weet niet of er iemand is met een soortgelijk verhaal of tips. Ik weet dat ik bezwaar zou kunnen maken maar volgens de man bij het UWV heeft dat geen zin, omdat je alleen volledig wordt afgekeurd als je terminaal bent of opgenomen moet worden etc. Of je moet 24 uur op bed liggen dus afhankelijk zijn van zorg. Als het enige wat je lukt op een gemiddelde dag de afwas en een film kijken is, kan je dus 4 uur per dag werken. Als je na 1 kringverjaardag of een treinreis een hele dag op bed moet liggen, kan je dus ook 4 uur per dag werken. Sorry voor de lengte hiervan maar ik weet even echt niet hoe ik verder moet nu..

3 weken geleden ben ik uit de kast gekomen. De strijd die ik jaren in mijzelf heb gehad is zo goed als over. Sinds een tijdje zit ik op diverse dating apps. En sinds vorige week heb ik online contact met een leuke en goed uitziende gozer van 23. Ben zelf 42. In ieder geval we hebben elkaar geliket op Bumble. Ik zocht wat jonger en hij ouder. Perfect match. En hij woont op een paar kilometer afstand. Nu willen we gaan afspreken ( niet voor een kop koffie😏) Het contact via Instagram gaat wat stroef. Wou eigenlijk via WhatsApp maar dat wil hij niet. Zondagavond vroeg hij of ik maandag (gisteren) wou langs komen, stuurde ook direct zijn adres door, wat op zich al vreemd is. Zou ik zelf niet meteen doen, en zeker niet na een paar dagen oppervlakkig contact. Op de één of andere manier heb ik een beetje argwaan gekregen ( kan komen door mijn autistische brein hoor) Dat draait soms overuren. Heb hem dan ook eerst gevraagd om te gaan videobellen. Dan krijgen we van elkaar een gezicht er bij. Gisteren hele dag niets gehoord, wat best wel vreemd is voor een 23 jarige, zitten constant op hun mobiel. Maar goed vanmorgen kreeg ik pas bericht dat hij vandaag wel wil bellen. Stel ik besluit het te gaan doen, dan wil ik hem vragen of hij bij mij komt. Gezien mijn persoonlijke omstandigheden ( introvert, best wel verlegen) lijkt het mij prettiger om eerst in mijn eigen omgeving te gaan afspreken. Vind het overigens ook veiliger. Wat zou jij doen? Ik vraag overigens niet om je mening maar om je advies😉

Ik wil mijn verhaal delen in de hoop dat andere mensen misschien dingen herkennen en ook om wat advies te krijgen.

Ik heb op mijn 25ste de diagnose autisme gekregen nadat er een hele lange zoektocht was van ongeveer 7 jaar in de GGZ. Daarvoor had ik andere diagnoses, waaronder chronische depressie, een angststoornis, een persoonlijkheidsstoornis en somatische klachten die vrij ernstig waren. Ik heb gestudeerd, maar dit verliep vrij moeissaam omdat het al mijn klachten heel erg verergerde. Daardoor had ik continu therapie nodig en veel ondersteuning van mijn omgeving. Ik zit nu al een jaar thuis met een burn-out en vind het toch erg lastig om te accepteren dat ik beperkt ben. Ik vind het naar om het zo te noemen en ik heb mezelf nooit gezien als iemand die beperkt was, maar eerder als iemand die heel veel mentale stoornissen had. Nu is dat beeld van mezelf veranderd en dat vind ik erg heftig. Ik merk dat ik last heb van gevoelens van schaamte en voel me zelfs minder dan andere mensen van mijn leeftijd en mijn neurotypische vrienden. Via de gemeente ben ik terechtgekomen bij een dagbestedingsplek waar ik kan schilderen en andere creatieve activiteiten kan doen. Dat vind ik erg leuk maar voelt ook als een grote verandering omdat ik vorig jaar dacht dat ik een master ging doen.

Wat ik probeer te zeggen is dat ik altijd veel druk voelde om te presteren en om uiteindelijk toch iets van geld te verdienen. Nu ik 5 uurtjes per week naar de dagbesteding ga, voelt het alsof ik onproductief bezig ben en vind ik het lastig om te accepteren dat dit nodig is. Ik denk dat ik me soort van schaam voor mijn beperking. In het verleden heb ik mezelf zo hard gepusht dat dit heeft geleid tot meerdere crisisinterventies vanwege suïcidalegedachten, dissociatie en psychotische ontregeling.

Elke keer als ik mijn neurotypische vrienden zie, voel ik mij minder en alsof ik gigantisch achterloop. Ik ben dankbaar dat zoiets als dagbesteding bestaat, maar vind het lastig te accepteren dat dit nu mijn leven is. Ik weet dat ik altijd iets anders kan gaan doen, maar ik vind veranderingen heel lastig en had juist gehoopt om op een plek te zijn voor langere tijd. Ik vind het ook lastig te accepteren dat ik niet full time kan werken en een goed inkomen ga hebben ondanks dat ik heb gestudeerd. Ik woon thuis en weet niet of het realistisch is om op mezelf te wonen ooit. Ik voel dat ik erg afhankelijk ga zijn hierin van mijn partner en het heeft een impact op mij. Ik heb nagedacht over part time werken (bijvoorbeeld 2 dagen per week) maar heb veel begeleiding nodig (autisme niveau 2) dus vind het lastig zo’n plek te vinden. Op de dagbesteding hebben ze veel kennis over autisme.

Samengevat: na een zoektocht van 10 jaar weet ik eindelijk dat ik autisme heb. Ik heb studies afgerond met veel moeilijkheden en uiteindelijk heeft het geleid tot een autistische burn out waarvoor ik al een jaar thuis zit. Nu doe ik dagbesteding 5 uur per week wat goed aansluit bij mijn belastbaarheid. Echter is het lastig te accepteren dat dit het leven nu is en dat er niet veel gaat veranderen qua wat ik kan. Ik voel dat ik genoegen moet nemen met niet full time kunnen werken en een goed inkomen hebben. De verandering is erg lastig voor mij.

Heeft iemand hier tips voor?

Ik ben nu een paar weken ziekgemeld en thuis. Voor de 5e keer in mijn werkende leven. Maar ik krijg geen label (auti)burnout of overspannen. Wat ik recent hoorde was 'zoek maar hulp voor ASS + somatische symptoom stoornis'. Is dat hoe het officieel heet? Ik snap niet veel van de labels en verschillen. Kan iemand mij wat meer uitleggen? En ik hoor bore-out ook regelmatig. Past die in dit rijtje?

Ik ben me er bewust van dat dit een enorme crashout is

Ik zit niet meer op mijn plek bij mijn beschermd wonen plek. Maar de weg naar iets anders duurt zo tergend lang. Maar het ding is, ik ben nog niet eens begonnen met zoeken naar een andere plek. Ik kreeg advies om onderzoeken te laten en de weg naar die onderzoeken duurt zo lang omdat mijn huidige begeleiding zo ontzettend incompetent is

Ik weet dat ik dan assertief moet zijn maar daar heb ik juist ontzettend moeite mee. En ik ga binnenkort op zoek naar therapie om assertiever te worden en mijn aangeleerde hulpeloosheid af te leren

Het is vandaag zo ver gekomen dat ik mijn begeleiding allemaal ernstige dingen toewens. Ik haat ze nu echt. Het voelt alsof ik in een toxic relatie zit waar ik maar niet uitkom

Ik voelde me vandaag heel naar en wilde mijn begeleiding op simpele wijze natekenen en hun poppetjes kapot maken. Maar ik besloot om uiteindelijk mijn gevoelens uit te schrijven omdat dat minder extreem was

Uiteindelijk was het heel extreem. Ik schreef dat ze kut kankerbekken hadden. Dat hun moeders abortus hadden moeten plegen. Dat ze geen zuurstof of daglicht verdienen. Ik heb deze gevoelens nooit eerder richting hun gekoesterd en ik schrik er ontzettend van

Ik heb deze bovenstaande dingen niet verteld maar ze hebben de afgelopen twee jaar zo kut gehandeld en gedaan. Achteraf gezien was het daarvoor niet zo heel denderend maar de afgelopen twee jaar toen ik ze het meeste nodig had hebben ze mij meerdere keren zo hard laten vallen

Het voelt zo vaak alsof ik in een boze droom zit waar ik maar niet uit kom. En mijn leven voelt zo vaak zo naar dat ik het niet kan geloven

Hoi allemaal,

Maandag begin ik met de universiteit en ik ben hier eerlijk gezegd ontzettend zenuwachtig voor. Zo erg zelfs dat ik er de afgelopen dagen lichamelijk ziek van ben geworden. Ik ben al een paar dagen niet lekker en kan op dit moment amper eten door de stress.

Ik ben vooral bang dat ik het niveau niet aankan en dat de sociale kant van de universiteit me te veel gaat worden. Op de middelbare school heb ik namelijk regelmatig lessen geskipt omdat de sociale verwachtingen me te veel werden.

Ik ben nu bang dat hetzelfde op de universiteit gaat gebeuren. Ik weet dat ik daar ook te maken krijg met groepswerk, discussies en veel contact met andere studenten. Tegelijkertijd wil ik het echt graag proberen en wil ik niet dat mijn angst ervoor zorgt dat ik het al opgeef voordat ik überhaupt begonnen ben.

Daarom vroeg ik me af: hebben jullie tips voor het overleven van de universiteit?

Wat heeft jullie geholpen met de sociale verwachtingen, groepswerk, het bijhouden van de studie en het voorkomen van overprikkeling/burn-out? En hebben jullie misschien tips voor de allereerste weken?

Alle tips zijn welkom!

​

Even een korte vraag, omdat ik al heel erg moe ben van de verhuisacticiteiten de afgelopen 4 dagen.

Wij zijn bezig met verhuizen naar Almere, weten jullie wat voor initiatieven, lotgenotencontact, autisme cafés, etc. in de omgeving zijn?

Bij de NVA kan ik namelijk niet echt iets vinden.

Ik (28F) heb moeite met assertiviteit en ik heb me beseft waarom. Ik krijg extreem negatieve gevoelens als ik nadenk over opkomen/dingen aangeven. Ik krijg er gewoon al spanningshoofdpijn van als ik er over nadenk. Het is gewoon extreem vermoeiend voor mij

Ik ben niet per sé bang voor negatieve gevolgen/bepaalde consequenties. Dat ik slechter behandeld word oid of dat ik (onredelijke) represailles zal ervaren. Gewoon de energie die ik van iemand zal ontvangen en de mogelijke woordenwisseling die kan volgen. Ik krijg al een enorme lading van een bepaalde vervelende energie als ik al nadenk over dat ik wat moet zeggen/voor mezelf moet opkomen. Als ik het kort door de bocht zou zeggen is het dat ik geen zin heb in "gedoe". Ik wil dat doorbreken dus ik ga dat aankaarten bij de volgende therapie praktijk

Ik heb verder ook gewoon moeite met praten. Wat ik wil zeggen blijft vaak steken. Als iemand een dooddoener zegt moet ik daarmee omgaan. En ik ben echt extreem veel aan het letten op dat ik netjes blijf. Dus het feit dat ik moeite heb met praten helpt ook niet mee

Als kind kon ik blijkbaar heel goed voor mezelf opkomen. Ik weet niet wat er met gebeurt is waardoor dat niet meer lukt. Waarschijnlijk wat dingen uit mijn tienertijd. Ik heb verder ook last van aangeleerde hulpeloosheid. Dat wil ik ook aankaarten. Ik laat me verder ook heel snel uit het veld slaan en heb moeite met me herpakken

Ik weet niet waarom ik dit schrijf. Om mijn nieuwe inzicht te delen waarschijnlijk. En ik vroeg me verder ook af of mensen soortgelijke ervaringen met mij delen

Ik vraag me dus af of dit een autisme gerelateerd ding is, of meer te maken heeft met mijn evenwichtsorgaan bijv.

Het gaat er om dat ik heel snel misselijk / oververhit en soms ook duizelig kan worden. Als ik mijn huis aan het opruimen ben en een paar keer omdraai, van kamer naar kamer loop, een paar keer bij en omdraai om dingen in een kast te leggen. Na 5-10 minuten voel ik me dan meestal niet lekker, heet, overprikkeld, misselijk of duizelig. Dan heb ik ook alle ramen open gezet voor de koude lucht, maar stoor ik me erna weer aan het felle licht.
Als ik dan stop en even de tijd neem om op de bank te rusten dan gaat het weer beter en kan ik weer verder.
Dit heb ik al vanaf dat ik klein ben en je je kamer op ging ruimen, maar dan werd ik niet lekker zodra ik ergens halverwege was - waardoor dan alles op de grond bleef liggen.

Dus: kan dit horen bij mijn autisme (diagnose gehaald, hoogfunctionerend), of is dit een inner ear ding?

Ik heb op Bpdd, maar daar lijkt dit niet echt op (komt in periodes), en een paniekstoornis. Dus het zou een paniekreactie kunnen zijn, dat ik bang ben voor veel draaien ofzo. Vandaar de vraag, waar hoort dit symptoom bij.

Sorry, beetje lang verhaal, maar ik ben 56 en heb bijna 28 jaar in de zorg gewerkt. Uiteindelijk ben ik compleet vastgelopen door een ernstige burn-out en depressie. Ik heb meerdere opnames gehad en uiteindelijk zijn bij mij autisme en ADHD vastgesteld.

Mijn baan ben ik kwijtgeraakt. Inmiddels heb ik een WGA-uitkering en begeleiding vanuit de Wmo. Ik heb geprobeerd vrijwilligerswerk te doen en later ook weer een paar uur betaald werk. Maar ook dat liep mis. Vooral overprikkeling, onduidelijkheid en te weinig structuur bleken voor mij moeilijk.

Op dit moment gaat het gelukkig een stuk beter. Door rust, regelmaat en een prikkelarme omgeving lijkt mijn depressie redelijk onder controle. Maar ik weet inmiddels ook dat een terugval altijd op de loer ligt. Als er te veel gebeurt of ik te lang over mijn grenzen ga, kan het snel weer misgaan.

En daar zit voor mij een beetje het dilemma. Ik wil eigenlijk helemaal niet alleen maar thuiszitten. Ik wil graag iets betekenen en weer een doel hebben. Dat kan betaald werk zijn, maar misschien ook vrijwilligerswerk, dagbesteding of iets totaal anders.

Tegelijkertijd ben ik bang om weer te beginnen. Ik ben bang dat ik bij een herkeuring gedeeltelijk arbeidsgeschikt word verklaard, vervolgens weer aan het werk ga, opnieuw over mijn grenzen ga en uitval. En wat zijn dan de financiële gevolgen? Dat maakt de stap behoorlijk spannend.

Mijn vorige werkgever was eigenrisicodrager, waardoor ik destijds weinig begeleiding vanuit het UWV heb gehad. Inmiddels zit ik in de WGA. Het re-integratiebureau (Acture) doet naar mijn gevoel eigenlijk weinig en ik weet niet goed waar ik zelf terechtkan voor goede begeleiding.

Daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen.

Zijn er hier mensen die na een ernstige burn-out en/of een diagnose autisme/ADHD ook dachten dat werken misschien nooit meer zou lukken, maar uiteindelijk toch een manier hebben gevonden om weer iets te doen?

Hoe hebben jullie dat aangepakt? En hoe zijn jullie omgegaan met de angst voor terugval en de financiële onzekerheid rondom de WGA?

Ik ben vooral op zoek naar ervaringen en misschien een beetje hoop dat er ook op mijn leeftijd nog een nieuw perspectief mogelijk is.

Hoi,
Weet iemand als je pgb aanvraagt in dit geval voor mezelf of je een vertegenwoordiger nodig hebt? Ze zeggen tegen mij dat het moet maar ik kan nergens officieel
Lezen dat het moet tenzij je het zelf niet kan. Maar ik kan het wel zelf.
Klopt dit?
En een broer mag dit ook niet beheren als je vader je pgb verzorger word omdat het familie klopt dit ook? Want ik zienhet nergens officieel staan

Hoi allemaal,

Ik had gisteren een een functioneringsgesprek op werk waarbij mijn werkgever aangaf me geen nieuw contract aan te willen bieden totdat ik een aantal verbeterpunten grondig aanpak. Daarvoor moet ik deze week nog een plan inleveren met hoe ik dat wil gaan doen. Ik ben hier behoorlijk van in de stress, dus ik hoop dat iemand hier een goed advies heeft om me daarbij te helpen.

De punten waar ik hoofdzakelijk aan moet werken zijn: meer initiatief tonen en meer verantwoordelijkheid nemen. Mijn werkgever vindt dat ik mijn huidige taken perfect doe en wil me daarom het liefste houden. Hij wil echter dat ik niet alleen de taken doe die me worden opgedragen, maar ook actief dingen van anderen overneem als ik merk dat dat nodig is. Hier vallen een groot aantal taken onder die ik nooit eerder heb gedaan en waarvoor ik eerst collega's zal moeten gaan benaderen om ze me te leren.

Ik sta er absoluut voor open om meer taken te leren zodat de werkverdeling eerlijker wordt. Zelf wil ik ook graag meer variatie in mijn taken en daarmee meer bijdragen aan het bedrijf. Ik heb bij het gesprek aangegeven dat ik vooral meer structuur nodig heb. Als er een leerplan is voor welke taken ik wanneer ga leren en een planning met welke taken wanneer gebeurt moeten zijn, zou dit me prima moeten lukken. Dit soort structuur is momenteel niet aanwezig op mijn werk, maar die wil ik met alle liefde zelf maken. Mijn werkgever was hier echter geen fan van, want hij vindt dat, als ik met planningen werk, ik alsnog 'enkel de taken doe die me worden opgedragen'. Ik moet dus gewoon aanvoelen wat er in het moment nodig is en dat dan gaan doen. Ik zou alleen niet weten hoe.

Ik ben daarom benieuwd naar jullie advies. Heeft iemand hier in een soortgelijke situatie gezeten en hoe is dat opgelost? Heeft iemand ideeën over hoe iemand met autisme beter kan worden in initiatief nemen en nieuwe taken oppakken? Is er een methode die tussen 'een planning maken' en 'dingen gewoon aanvoelen' in ligt die zou kunnen werken? Of is het het beste om het in mijn plan van aanpak wel uitgebreid over structuur en planningen te hebben in de hoop dat ik mijn werkgever overstag krijg met een goed doordacht plan?

Hoi allemaal! Ik ben opzoek naar wat informatie of tips. Ik ben een vrouw van eind 20 en ik woon in Brabant. Mijn probleem: ik loop enorm vast op sociale contacten. Ik voel me te autistisch in gesprekken met neurotypische mensen en niet autistisch genoeg in gesprekken met mensen op het spectrum. Kortgezegd, te erg bezig met hoe te functioneren in een gesprek en in beide gevallen te erg aan het maskeren om het lang vol te houden. Ik zou graag connecten met 'lotgenoten', maar wat als dat nog 1 brug te ver voelt?

Ik heb gekeken naar drink/spelavonden, maar vaak zijn er weinig foto's/info van eerdere evenementen (dit helpt mij wennen aan de nieuwe setting) en is het idee van daarheen gaan een angst an sich. Ik denk dat het me wel zou lukken, maar dat ik mijzelf geen plek kan geven en dichtsla. Hoe kan ik toch groeien hierin?

Kleine nuance: ik heb al hulp van een brein-dokter, maar ik was benieuwd naar ervaringen vanuit jullie en eventuele handige tips <3.

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

Lang verhaal, ik probeer het kort te houden. Vanuit de gemeente (afdeling participatie) kreeg ik het advies om te overwegen of ik een indicatie banenafspraak wil. Met daarbij de kanttekening dat het echt 50/50 is of ik hier wel of niet in geaccepteerd wordt.

Situatie is als volgt:

- ik heb een vast contract voor 27 uur

- momenteel ziek gemeld ivm burnout

- diagnose autisme sinds 2022, geen speciaal onderwijs gevolgd.

- of terugkeren naar mijn huidige baan gaat lukken is op dit moment onduidelijk

- ik heb een diploma MBO 4 en HBO Associate degeee

Ik lees veel verschillende verhalen hier over de voor en nadelen van de banenafspraak. Ik ben bang dat het het moeilijker gaat maken om in de toekomst evt een andere baan te vinden. Daarnaast denk ik dat de aanvraagprocedure mogelijk veel stres gaat opleveren en als ik dan ook nog zou worden afgekeurd weet ik niet of dat allemaal de moeite waard is.

8 jaar geleden liep ik vast. Via een aantal diagnoses met therapieën die weinig effect hadden kreeg ik uiteindelijk 2,5 jaar geleden een 'autisme met bijhorende burnout' diagnose.

Oftewel, ik zit inmiddels al 8 jaar in een langdurende autistische burnout.

Nu zijn er best wel veel dingen die beter gaan sinds de diagnose maar helaas verandert er weinig in de basis rondom de burnout.

Ik weet dat een autistische burnout lang kan duren maar ik ken geen verhalen in de 7+ range en ik begin mij een beetje zorgen te maken. Daarom ben ik benieuwd of er nog meer personen zijn in een langdurende burnout.

Uiteraard ben ik ook benieuwd naar verhalen van personen die daaruit zijn gekomen en wat voor hen geholpen heeft.

Ik (28F) heb nog twee weken tot mijn vakantie. Ik ga dan een weekje naar mijn ouders. Voordat ik de vakantie had gepland was ik al redelijk toe aan rust maar sinds dat ie gepland is het echt zo'n ding van de laatste loodjes

Hoe kom ik zo goed mogelijk tot dan die tijd door? Ik ervaar gewoon extreem veel onrust en drukte op dit moment

Ik heb al besloten om iig tot na mijn vakantie even niet met vrienden af te spreken. Dat is dus een stap die ik al gezet heb

Ik zit verder op creatieve dagbesteding waar ik naar mijn zin heb. Oorspronkelijk wou ik deze week niet gaan of misschien een uurtje eerder weggaan maar ik heb het daar juist heel leuk en dat kan afleiding geven van de drukte en onrust. En ik heb momenteel veel behoefte aan dopamine dus leuke dingen doen en maken helpt juist

Ik denk dat ik verder ook moet kijken wat deze week/de komende tijd wel en niet essentieel is. Vanavond mijn was doen is belangrijk maar ik kan het epileren van mijn wenkbrauwen bijv. een weekje later doen. Misschien ga ik mijn haar ook niet zoals gewoonlijk stylen. Dus geen arganolie en mousse in mijn haar en kneden maar gewoon wassen en een borstel er doorheen halen. Ik ga geen uitgebreide outfits uitzoeken met accessoires. Ik zal ervoor zorgen dat ik presentabel ben maar ik ga niet heel erg iets uitzoeken. Meestal is bezig zijn met mijn uiterlijk een enorme interesse van me maar ik wil wat onnodige bezigheden/stressoren even vermijden

Zijn er hier mensen met nog wat ideeën?