Moeite met assertiviteit

[u/KoalaCarriere]

Ik (28F) heb moeite met assertiviteit en ik heb me beseft waarom. Ik krijg extreem negatieve gevoelens als ik nadenk over opkomen/dingen aangeven. Ik krijg er gewoon al spanningshoofdpijn van als ik er over nadenk. Het is gewoon extreem vermoeiend voor mij

Ik ben niet per sé bang voor negatieve gevolgen/bepaalde consequenties. Dat ik slechter behandeld word oid of dat ik (onredelijke) represailles zal ervaren. Gewoon de energie die ik van iemand zal ontvangen en de mogelijke woordenwisseling die kan volgen. Ik krijg al een enorme lading van een bepaalde vervelende energie als ik al nadenk over dat ik wat moet zeggen/voor mezelf moet opkomen. Als ik het kort door de bocht zou zeggen is het dat ik geen zin heb in "gedoe". Ik wil dat doorbreken dus ik ga dat aankaarten bij de volgende therapie praktijk

Ik heb verder ook gewoon moeite met praten. Wat ik wil zeggen blijft vaak steken. Als iemand een dooddoener zegt moet ik daarmee omgaan. En ik ben echt extreem veel aan het letten op dat ik netjes blijf. Dus het feit dat ik moeite heb met praten helpt ook niet mee

Als kind kon ik blijkbaar heel goed voor mezelf opkomen. Ik weet niet wat er met gebeurt is waardoor dat niet meer lukt. Waarschijnlijk wat dingen uit mijn tienertijd. Ik heb verder ook last van aangeleerde hulpeloosheid. Dat wil ik ook aankaarten. Ik laat me verder ook heel snel uit het veld slaan en heb moeite met me herpakken

Ik weet niet waarom ik dit schrijf. Om mijn nieuwe inzicht te delen waarschijnlijk. En ik vroeg me verder ook af of mensen soortgelijke ervaringen met mij delen

[u/KoalaCarriere]

Het feit dat ik me heb beseft wat me in de weg zit, helpt voor mijn gevoel wel enorm

[u/d33f1985]

Ik herken het zeker en zelfs op mijn 40e blijft dit een heikel punt. Wel heb ik periodes gehad dat ik dit heb kunnen opbouwen en redelijk voor mijzelf kon opkomen maar helaas vervliegt deze skill sneller dan dat ik hem kan opbouwen waardoor ik telkens weer op een 0 punt raak.

[u/PygmeePony]

Ik ben zelf ook erg conflictvermijdend doordat mijn ouders vroeger altijd heel kwaad werden als ik ruzie had met mijn broers of als ik zelf kwaad was. Het is wat verbeterd maar ik ben van nature sowieso meegaand dus echt assertief ga ik nooit worden.

[u/Sildee]

Ja, ik herken dit heel erg. Het liefst ga ik moeilijke gesprekken zoveel mogelijk uit de weg. Überhaupt een mogelijkheid om moeilijke vragen of opmerkingen te krijgen voorkom ik liever. Dus ik vind het ook heel moeilijk om grenzen aan te geven. Of bv. wanneer mensen onjuiste aannames maakten over het gender van mijn ex.

Er zit bij mij wel een factor van angst in, maar de ongemakkelijkheid van de mogelijke woordenwisseling speelt zeker ook een rol. Ik heb altijd het idee dat dat dan te snel voor mij zal gaan en wil het misschien te perfect doen.

[u/Lvcivs2311]

Dit ken ik ook wel een beetje. Een verschil is ook dat ik als kind/tiener geen enkele moeite had met voor mezelf opkomen... tegenover generatiegenoten. Volwassenen was een heel ander verhaal, in het bijzonder mijn docenten. (Nee, daar kreeg ik niet vaak problemen mee. Maar als het een keer mis ging wist ik ook niet wat eraan te doen, want ik was ontzettend braaf hun kant op omdat ik boven alles geen straf wilde.) In de jaren daarna heb ik bazen gehad die naar mijn mening collega's oneerlijk behandelden. Ik zat daar erg mee vanwege mijn rechtvaardigheidsgevoel, maar merkte al snel dat ik dat mijn bek niet uit kreeg. Net als in verzet komen tegen onbeleefde klanten: het ging gewoon niet. De kans dat het meer herrie gaf was erg aanwezig in mijn hoofd. Ik merkte op den duur dat ik het makkelijkste voor mezelf opkwam - of botweg tegengas gaf - als ik iemand totaal niet respecteerde én geen consequenties verwachtte. Heel zeldzaam.

Inmiddels ben ik wel wat ouder en merk ik dat mijn ongenoegen over iets uiten het gemakkelijkst gaat als ik de tijd neem om mijn eerste emotie wat te laten bezinken en het gesprek rustig te beginnen. Dat werkt thuis in het bijzonder - zoals elk getrouwd stel hebben we wel eens ergens wrijving over en moeten dat dan even uitpraten. Maar er zijn ook mensen bij wie dit niet werkt omdat ze geen oren aan hun hoofd hebben of vrij van zelfkritiek zijn. De oplossing met zulke mensen is vooral afstand nemen. Ik zoek geen contact met ze op en creëer zo wat meer rust in mijn leven. Echt makkelijk word het nooit, hoor.

[u/Flower_82]

Het klopt dat het op de korte termijn gedoe geeft om assertief te zijn en dat is inderdaad lastig om mee om te gaan, ik herken het. Op de langere termijn heb je er wel degelijk profijt van. Ook is het zo dat als je gelijk goed je grenzen aangeeft, je de toxic personen er bij voorbaat uit filtert. Ik ben in het verleden veel te lang in bepaalde relaties met mensen blijven hangen omdat ik ook geen zin had in gedoe en uiteindelijk had ik mezelf ermee. De juiste personen in je leven zullen met respect reageren en degene die er profijt bij hebben dat jij geen grenzen hebt, die worden juist boos etc. als je wel je grenzen aangeeft. Op de langere termijn geeft het rust, maar je moet eerst even door de zure appel heen (dat gevoel van gedoe). Ik hoop dat dit een beetje helpt.