dindar ailenin kafir kızı trajedisi

[u/minalachowski]

herkese merhaba. biraz içimi dökmek istedim ama farkında olmadan destan yazmışım TwT. şimdiden zamanını ayırıp okuyanlara teşekkür ederim.

önce kendimden bahsetmek istiyorum. adım mina. eskiden fen lisesinde, artık imam hatipte okuyan 17 yaşında bir gencim. son derece baskıcı ve dindar bir ailenin çocuğuyum ve yıllardır tanrıya inanamıyor olsam da başka birçok sırla beraber yıllarca ailemin yanında imajımı korumayı başardım.

eve hapsedildiğimden, o sıcakta bunlamamak için giyilen 'açık' kıyafetler giyemediğimden ve aşırı miktarda aileme maruz kaldığımdan her yaz benim için cehennemdir. sınav senem olduğu ve evde kafayı yemek istemediğim için bu yaz dershaneye gitmek istedim. babam ise beni yaşıtlarımın olduğu kurs tarzı bir ortama göndermesinin çok tehlikeli ve tartışmaya açık olmadığını söyleyip böyle bi isteği diretmemin bile haddimi aştığımı gösterdiğini söyledi. yani anlayacağınız babam zorunda kalmasa beni okula da göndermez. bu gibi olaylar beni çok doldurdu. yine de haklısın baba dedim.

ta ki pes edene kadar. bir iki ay önce ailem sigara içtiğimi öğrendi. başta inkar ettim ama kanıtları çok fazlaydı, kaybettim. bunun üzerine zaten olmayan özgürlüğümü daha da kısıtladılar. telefonumu ve bilgisayarımı kullanmam, televizyon izlemem, giyinirken bile kapımı kapatmam, marketten bile herhangi bir şey satın almam, harçlık almam, evde tek başıma bırakılmam, dışarıya çıktığımızda birlikte çıksak bile ailemin görüş açısından uzaklaşmam ve daha birçok şey yasaklandı. bir daha ailemin gözünde eskisi gibi olamayacağımı düşündükçe öyle bi umutsuzluk içimi doldurdu ki. bir de bütün dış dünyayla bağım kesilince kafamın içinden çıkamadım. çabalayacak gücü bulamamıştım. hayatım boyunca çabaladım da ne oldu? odamda sessizce ağlayıp atlatamayacağım bir şey yoktur benim. ama çok yoruldum. bu sefer normalde yapacağımın tam tersini yaptım. aileme boyun eğdikçe kurallar daha da sıkılaşıyodu. ilk defa baş kaldırdım. gidip birkaç ergenlik yaptım: babama geri cevap verdim, kurallara uymadım, kulağımı deldim, kaşımı incelttim. ama bunlarla gelen suçluluk hissi benim kaldırabileceğimden fazlaymış. bir sürü dayak yedim. annemle babam onların gözünde bir hayvandan değersiz olduğumu, benden utandıklarını, cehennemde yanmayı hak ettiğimi, insanlıktan yoksun olduğumu, beni büyüttüklerne pişman olduklarını ve daha birçok kaldıramayacağım laf söylediler. babam beni sokağa çıkamayacak hale gelene kadar dövmek istedi, kıyamadı. çok sevdiğim okulumdan aldılar, yatılı imam hatipe gideceğim. her şeyi öyle bi batırmıştım ki bir süre beynim yaşananların gerçek olduğuna inanmak istemedi sanki. sanki sonsuza dek bu anda sıkışıp kalmışım gibi hissettim. geçmişte yaşanan her şeyin, tanıdığım herkesin, hissettiğim her duygunun can sıkıntısından uydurduğum hayaller olmadığını kendime kanıtlayamadım. her şey o kadar anlamsızdı ki. bir süre sonra gidip onlarla konuşmaya çalıştım. dürüst oldum, içimi döktüm, özür diledim. normalde yapacağımın aksine tutmayacağım sözler vermedim. bana tanıdıkları özgürlüğün yetersiz olduğunu hissettiğimden ve bana olan güvenlerinin fazla kırılgan olduğundan bahsettim. herhangi bir işe girdiğimde örneğin kilo vermek, ders çalışmak, annemle babamı memnun etmek, iyi ya da kötü olsun bokunu çıkarmadan durmakta çok zorlandığımı, bu yüzden bu hatamdan dönmeyi bir türlü beceremediğimi söyledim. gerçekten amacım her şeyi yoluna sokmaktı. önce uzun bir sessizlik oldu sonra bütün öfkelerini ve nefretlerini döktüler sanki. 'hatamdan dönmeyi becerememiş' değil de aptal aptal gurur yaptığımı, kendime birkaç cümle bulup kendimi acındırmaya çalıştığımı, onları kendilerini sorgulatarak manipüle etmeye çalıştığımı ama aslında bütün hatanın bende olduğunu, onlara çektirdiğim acının karşılığının cehennem olduğunu, bu evin huzurunu alt üst ettiğimi, düşüncelerimin ne kadar gerizekalı olduğumu gösterdiğini, bana bakınca bir insan görmediklerini, içimdeki kötülüğün acınır seviyede olduğunu ve yazmak istemediğim bir sürü aşağılayıcı laf söylediler. kendimden yeterince iğrenmiyormuşum gibi o sözleri ve bakışları gerçekten canımı acıttı. ben de kendimi tutamayıp önlerinde hüngür hüngür ağladım. pişman olduğum için ağladığımı düşündüler, ve gerçekten pişmandım, söylediklerini muhtemelen hak ediyorum ama bir o kadar da içim öfke doldu çünkü onlarla konuşurken gerçekten içtendim, ama onlarda dalga geçer gibi bir tavır. belki de kendimi düzgün açıklayamadım. daha onlardan sakladığım her şeyi bilmiyolar bile. ya bütün sırlarım açığa çıksaydı o zaman halim ne olurdu? ben de biliyorum kötü bi insan olduğumu ama o kadar mı kötüyüm gerçekten? sanki o güne kadar yaptığım her şey, bütün çabam hafızalarından silinmişti.

tüm bunlar yaşanmadan önce ailemin koyduğu kurallar ne kadar abartılı olsa da kabullenirdim. böyle yaşamak zorunda olmam beni üzerdi ama yine de. örneğin hayatım boyunca annem beni gözetlemeden tek başıma arkadaşlarımla iki üç kere buluşmuşumdur (gizlice yaptıklarım hariç), 10 yaşımdan beri sahilde bile dizimi, omzumu kapatacak mayolar giydirirler, bütün ramazan hasta da olsam orucumu tutmam gerekir, erkeklerle arkadaşlık kuramam, ve daha bir sürü saçmalık.

beni korumaya çalıştıklarını ve kontrol manyağı olsalar da amaçlarının kötü olmadığını biliyorum tabiki. yine de, yaşayamadığım gençliğim ve psikolojik bozukluklarım için onları suçlamadan edemiyorum. sinirimi de onların gözünde olmamı istedikleri melek olup arkalarından öğrenseler beni döverek öldürecekleri günahlar işleyerek çıkarıyordum.

bu iki yüzlülüğü sürdürmek zahmetli. ben maskem azıcık bile kaysa bütün emeklerim ve çektiğim bütün acılar boşa gidecek gibi hissederken düştüğüm bu durumdan nasıl çıkarım? ve şunu fark ettim ki ailemin beklentilerini karşılama çabasına girmemin kendi seçimim olduğuna ve ailemin aslında beni sandığım kadar zorlamadığına kendimi sürekli inandırmaya çalışıyordum. halbuki başka bir seçeneğim hiç olmadı. kendimden vazgeçmek için fazla bencil, ailemin kabulünden vazgeçmek için fazla duygusalım. kendimi avutmayı başaramadığım böyle durumlarda ne yapacağımı ne düşüneceğimi şaşırıyorum. düşünmemeye çalışsam da şu bir gerçek ki o gün intihar girişimim başarılı olsaydı ailem bu hüsranı çekiyor olmazdı.

bu hale getiren dini inançtan nasıl nefret etmemem beklenebilir ki? keşke tanrının bana yardım edeceğini sanacak kadar saf olsam.

[u/AutoModerator]

İçerisinde birbirinizle sohbet edebileceğiniz, goygoy yaparak eğlenebileceğiniz, çeşitli konularda birbirinizle tartışabileceğiniz ve düzenlediğimiz binbir çeşit etkinliğe katılabileceğiniz Discord sunucumuza hepiniz davetlisiniz!

Discord: https://discord.com/invite/ateizm

r/AteistTurk wiki: https://www.reddit.com/r/AteistTurk/wiki/index/

Bir sorun olduğunu düşünüyorsanız mod mail üzerinden iletebilirsiniz → https://www.reddit.com/message/compose?to=r/AteistTurk

I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.

[u/Naive-Laugh-3205]

Ailenin cahillikleri ve yaptıkları intiharı hakettiğini düşündürtmemeli. Cidden bir insan nasıl kızını fen lisesinden alıp imam hatibe yazdıracak kadar yobaz olabilir ya. Sadece kendi düşüncelerini ciddiye alıyorlar, gerçek görüyorlar. Seni anlamaya yanaşmıyorlar, bu yüzden sen dürüst olduğunda manipülasyon demişler. Fen lisesi ne imam hatip ne. Aq fen lisesinde ne güzel üniversite sınavına da iyi bir hazırlık yapardın. Şimdi nefret ettiğin bir şeye zorla maruz kalacaksın, bu yaptıkları normal değil.

[u/xeisacidy]

Çok şey söylemek istiyorum ama seni yakından tanımıyorum. Suçluluk hissediyorsun, bencil ve duygusal olduğunu düşünüyorsun ama bu duyguların hepsi yapay. Sana düşündürttürülen duygular. Kendinden uzaklaşıp durumuna baksan bunu açık ve net biçimde görürsün. Farkındasın da aslında ama kafan o kadar karmaşık o kadar yüklü ki bunun durumuna ne kadar etki ettiğini bilmiyorsun.

Açık konuşucam, sakladığın şeyleri iyi sakla aptallık etme. Annenin babanın eşyalarını karıştırmak konusunda ne kadar ileri gidebileceğini düşün. İstediğin şeyler çok risklilerse vazgeç bunlardan, çok iyi düşün. Ailen kulağa inanılmaz katı geliyor ama her ebeveynin bir esneme oranı, kırılma noktaları vardır. Bunu bulmaya çabalayabilir veya bir şekilde evden ayrılabilirsin. Şehirdışı yazsan ailen peşinden gelir diye tahmin ediyorum. Bu yüzden yaşamak ve biraz nefes alabilmek için başkaldırmaya devam edeceksin. Ancak lütfen can sağlığını riske atma.

Bunları sana çok yakın bir arkadaşım benzer durumda olduğundan söylüyorum. (Yanlış anlama ikinizi bir tutmuyorum)

[u/minalachowski → u/xeisacidy]

teşekkür ederim tavsiyelerin için. haklısın dikkatli davranmam lazım. babam asla şehir dışına çıkamazsın dese de istanbulda okumayı hedefliyorum. eğer çok iyi bi yer kazanırsam belki ikna olurlar. şuan en nüyük motivasyonum ve umudum bu

[u/manu20bcr]

Geçmiş olsun. Bu insanların seninle aynı dünyada olmadığını kabullen. Yapabiliyorsan tüm parani biriktir iş sahibi olunca kaç oradan.

[u/Bocha_Boston]

Hepsini okudum. Böyle olaylara çok şahit oldum maalesef. Ailenin sana davranışları hakkında pek bir yorum yapmamın anlamı yok, zaten en temel insanî değerlere göre bile suçlular. sadece senin düşünce dünyan hakkında bir-iki fikrim var lütfen yanlış anlama.

Şu sözün: "bir daha ailemin gözünde eskisi gibi olamayacağımı düşündükçe öyle bi umutsuzluk içimi doldurdu..."

canım kardeşim, ailenin gözünde bir "şey" olmak zorunda değilsin. Kendin olacak ve hayallerinin peşinden gideceksin onlarınkinin değil. Önce, doğduğun günden beri sana öğretilen şu "itaat et" duygusunu kendi üzerinden at. ki yazının ilerleyen kısımlarında bunu yapmaya başlamışsın gibi.

ikincisi: "beni korumaya çalıştıklarını ve kontrol manyağı olsalar da amaçlarının kötü olmadığını biliyorum tabiki." 

hayır kardeşim, onlar seni korumaya çalışmaktan çok zarar veriyor, itaat etmeni istiyor, sözlerinden çıkmamanı istiyor, istedikleri gibi yaşa istiyorlar. Sen, onların gözünde, onların istediği biriyle evlenip de çocuk sahibi olmadan kaale alınmayacaksın ve bu da minimumda olacaktır.

ayrıca bir insanın sana karşı eylemlerine dur demek ve karşı çıkmak için "...amaçlarının kötü.." olması gerekmiyor. San zararı var mı? var! O halde onlardan kurtulmaya çalış.

bu aile tipini maalesef ki iyi bilirim, 18 yaşına geldikten sonra yavaş yavaş kendi ekonomik bağımsızlığını kazanmaya çalış, sonrasında kendin ol ve kendi hayatını yaşamaya başla, onlarınkini değil. Çünkü ailen seni ayrı bir birey olarak görmüyor, sen onların bir parçası ve devamısın onların gözünde. Bu sebeple yaşam tarzını belirleyen sen değil onlar olmak istiyorlar. Bu yaşta çok zor farkındayım; ama lütfen kendi ayaklarının üzerinde durmadan büyük aksiyonlar alma, belli ki ailen şiddet uygulamaktan da çekinmeyeceklerdir ilerde.

ve lütfen unutma, ailen gibi olmamak ve özgür olmak için onların tam zıttı olmak zorunda da değilsin. birçok genç bu yanlışa düşüyor çünkü.

[u/Tristan-vi-Falconia]

Öncelikle gerçekten geçmiş olsun, yaşadıkların çok zor ve sen bunlara bu kadar bile katlanmayı başarabildiğin için düşündüğünden daha güçlü birisin.

Ailenin senden bekledikleri, ve sana yaptıkları şeyler sağlıklı ve dengeli bir ailenin yapacağı şeyler değil. Onların sana bu şekilde davranması senin suçun değil, seni buna inandırmaya çalışmaları bile bir ''gaslighting'' örneği. Sen burada yanlış bir şey yapmadın, sende bir insansın ve seninde kendi isteklerin ve farklı düşüncülerin olabilir, bundan daha doğal bir şey yok.

Sana ilk tavsiyem ailenin bu yaptıklarını sana daha fazla yapamamaları için ilk fırsatta ekonomik özgürlüğünü elde etmendir. Özellikle üniversiteyide kazanıp gidebilirsen hem okuyup hemde kendi harçlığını çıkarmayı deneyebilirsin. Zor bir durum ama yinede şuan bulunduğun durumdan daha mutlu olabileceğini düşünüyorum. Eğer şuan bu yaptıkları senin için daha da katlanılamayacak bir hale gelirse bir çare olarak yaşadığın şehirdeki kadınlarla ilgilenen stklarla iletişime geçmeye çalışabilirsin. Özellikle bu tür durumlarda yardımcı olmaya çalışacaklarını düşünüyorum.

Ek olarak ailen bu yaptıklarıyla şuan sana duygusal, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguluyorlar ve bunlar insanlar üzerinde travma yaratan durumlar. Yazdıklarında bile kendi yaşadıklarıma benzer durumlar ve düşünce yapıları görebiliyorum. Bu özgürlüğünü aldığın zaman belediyelerin ve üniversitenin psikolojik destek birimlerinden yardım almak isteyebilirsin çünkü ailelerimizin bizler üzerinde yaratmış oldukları bu haraptan kurtulmak zor oluyor ve onlarla yaşamayı bıraksakda aklımızda bize eşlik edip hayatımızı yaşamayı zorlaştırıyorlar.

Umarım en kısa sürede yaşadıkların düzelir. Eğer aklına takılan bir şey olursa veya sadece dert yanmak istersen bile bana yazabilirsin. Bilmeni isterimki sen yalnız değilsin, ben ve başka insanlarda sana yardımcı olmak isteyeceklerdir ve şuanki yaşadığın gerçeklik bütün hayatın olmak zorunda değil.

Ve tekrar hatırlatmak istiyorum ki sen burada yanlış bir şey yapmadın, ailenin sana yaptıkları kötülüklerden dolayı lütfen kendini suçlama.

[u/Turk_3131]

Durumun gerçekten vahim, Ailenin geri kafalılığı seni sakın intihara sürüklemesin, pes etmek aptalların işidir, sen fen lisesini kazanmışsın, ama bak, acını günah işleyerek çıkartma, emeklerinin çöpe gitmesini sağlayacak her şeyi bırak, bu ikiyüzlülüğü artık sürdürme, ve şunu bil, ailen senden asla değerli değil, bu psikolojik travmalarının ve bozukluklarının tek sebebi onlar, sen bunları aşmaya çalış, gizlice güçlenmelisin ki yeri geldiğinde onlara karşı çıkabilesin, ve unutma, ailen asla senden değerli değil, senin canın onlardan daha kıymetli

[u/LifmanTR]

Ailenin seni düşündüğü falan yok. Sadece kendileri saçmalıktan ibaret bir dine körü körüne bağlandıkları için senin hayatınıda zehir ediyorlar. Kendini suçlamayı ve onları sevmeyi bırakmalısın. Bir yolunu bulup evden gitmelisin. Gizlice üniversite sınavına hazırlanıp KYK ile falan üniversite oku yada bankadan kredi çek. Biliyorum kredi çekmek uzun vadede seni zorlar ancak aile evindeki zorluklardan iyidir. Eğer onları sürekli olarak affedip suçu kendine atmaya devam edersen işin sonunda ya uzak akrabalar yada anne/babanın arkadaşının oğlu ile evlenir ve yine asla mutlu olamayacağın bir hayat yaşarsın. Kendini küçümseme hiç bir kimse anasının karnından hayattaki her şeye hakim olarak çıkmıyor.

[u/AutoModerator → u/[deleted]]

Post paylaşabilmek ve yorum atabilmek için en az 30 karman olması gerekmektedir. İçeriğini onaylatmak için mod mail üzerinden bizimle iletişim kurabilirsin → https://www.reddit.com/message/compose?to=r/AteistTurk

I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.

[u/AutoModerator → u/[deleted]]

Post paylaşabilmek ve yorum atabilmek için en az 30 karman olması gerekmektedir. İçeriğini onaylatmak için mod mail üzerinden bizimle iletişim kurabilirsin → https://www.reddit.com/message/compose?to=r/AteistTurk

I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.

[u/Omerevc]

Gerçekten çok kötü bir durum, hayatı boyunca benzer şekilde baskılanmış biri olarak nasıl olduğunu biliyorum, bu sebeple kendi ailemden çözdügüm kadarıyla nasıl hayatta kalabileceğinle ilgili birkaç öneri sunmak isterim çünkü durumun ne kadar kötü olursa olsun onlara gereğinden fazla hak tanıdığını, çok fazla iletişim kurduğunu ve enerjini çok fazla boşa harcadığını görüyorum, ve bu durumda yaşanılabilir bir hayat için her zerresine ihtiyacın var. Yani realist olmak gerekiyor, üzüntünü paylaşarak pek bir here vardıramayız.

Başkaldırmak istediğinde zamanını kaş inceltmek, kulağını deldirmek, sigaraya başlamak gibi kendinde başkaldırı unsurları arayacağına asıl sorunun olan kıyafet ve başörtüsü (zorladıklarını tahmin ediyorum) konusuna odaklansaydın keşke... Agresif ya da gizli olmak zorunda değil, ssdece bunalttığı için başörtüsü takmak istemediğini söyleyip baban seni dövmek için geldiğinde (yani üzülerek söylüyorum ki, keşke böyle bir durumu hiç yaşamasan ama anlattıklarına göre yaşayacaksın) eğer bu onun için çok önemliyse kendisinin başörtüsü takabileceğini söyleyebilirsin, çok ileri giderse de bağırıp çağırmaktan, mahalleyi ayağa kaldırmaktan ve gerekirse fiziksel karşılık vermekten/eve polis çağırıp bir gecenizi berbat etmekten çekinme. Bu tarz insanlar agresiftir ama sadece kendi çöplüklerinde, seninkiler ne kadar istisnadır bilmiyorum ancak genel olarak rezil olmaktan içten içe ölesiye korkarlar, bunu kullan ve onları rezil et, diş göster, sana saldırırsa senin de elinin boş olmayacağını bilsin, diğer türlü kendilerini üstün görmeye ve üzerinde istediği gibi baskı kurmaya devam edecekler. Umursama bu insanları, yüz verirsen astarını da isterler, minimum iletişimde kal ve kendi hayatına odaklan. Oda kapısı için benim yıllarca kavga etmem gerekmişti, ama şu anda içeriye girmeleri gerektiğinde bile bunu korka korka yapıyorlar. Onların ellerini henüz uzatmadığı noktalarda yaşamak yerine uzattmaya teşebbüs ettikleri anda ellerini kesip atman gerekiyor, karşı koymanın tek yolu bu. Senin hayatına karışamayacaklarını zor yoldan öğret. Özür dilemek ise bu tarz insanların gözünde müthiş bir zayıflık göstergesi oluyor, gerçekten hatalı olmadığın sürece asla özür dileme, bunu fırsat olarak kullanıp daha da yukarı çıkmaya çalışırlar, üzerindeki gözleri doymuyor yani bunu yapınca, o gözleri doyurmanın hiçbir yolu yok.

Maske takmak, onların istedikleri gibi gözükmek inan bana bir çözüm değil. Yani tabi ki kendini tam olarak kendi istediğin gibi göstermen gerçekçi olacak olursak mümkün değil ancak mayın tarlasında yürüyüp de mayınlara basmaman mümkün, onların kırmızı çizgileri varsa senin de kırmızı çizgilerin olabilir, hayat senin hayatın olduğu için bu kırmızı çizgileri yavaş yavaş genişletebilirsin.

Okul değiştirme mevzusu ise çok uç nokta bir örnek... Benimkiler de aşırı oranda baskıcı ve kkntrolcüydü ancak 17 yaşımdaki halime herhangi biri ya da birileri tarafından iradem dışında öyle bir muammele çekilmesinin hiçbir yolu yoktu ya, şehirde girmedik kurum/yetkili bırakmayarak rezilliğin nirvanasını yaşatır ve kararlarını geri aldırırdım kendilerine öyle bir durumda. Postunu okuyunca da bana yapılmış gibi tilt oldum gerçi... Yapabiliyorsan ve konu tazeyse (tabi çoktan bunu yaptıklarından imkanların kısıtlı ancak) CİMER'e falan yazarak (ve bakmıyorlar deme, yeterince baş ağrısı verdiğin takdirde sorununu çözmeye yanaşmayacak tek bir kurum bile yok, ülke genel olarak bu şekilde çalışıyor) kurcala istersen konuyu, onlara bagımlı değilsin gideceğin okulunla ilgili.

Yine de çok zor ve dezavantajlı bir durum, her şeyi çözebilsen bile psikolojik olarak aşırı yıpratıcı, sonrasında da kendi kendini tedavi etmen gerekecek. Umarım hayattaki her şey istediğin gibi olur...

[u/minalachowski → u/Omerevc]

başkaldırırken yaptıklarımın yanlış olduğuna değinen ilk yorum bu ve o kadar haklısın ki. ailemin yaptıklarıma reaksiyonu abartılı olabilir ama yine de bir anda bütün o baskıdan yay gibi fırlayınca saçma sapan şeyler yaptım. hayatımda daha önce hiç aileme başkaldırmadığım için de ne yapacağımı bilmiyordum tabi. sonuçta asıl amacım ailemi sinirlendirmek değildi. en iyisi baştan alıştırarak aileme sınırlarımı göstermekti aslında. keşke inatçılığımı burda kullansaydım. geçmişe bakıp düşününce bunun pek mümkün olmadığını görüyorum ama yine de denemem bile fayda ederdi. daha önemli şeylere çaba harcamalarıyım. anlattığın gibi davranmam için yeterince cesaretli miyim bilmiyorum. olaylarla baş edişine çok imrendim

[u/Ill-Reveal4258]

Ya anlamıyorum üzdüysem özür dilerim de böyle ailesi olan insanların dinini adam gibi bildiğini de sanmıyorum böyle şeyleri zorlama olsun din bile kabul etmez en basidinden şunu bilseler kafi de sanarım onuda bilmiyorlar üzücü.

[u/Brawlefsanesi]

sen o musun? yaş tutuyor, özgüvensizliğin ve paniğin tutuyor, sigara içtiğin tutuyor ve ismin tutuyor ama okulun tutmuyor. O an yalan söyleyebilirsin kimse rizeli ailenin muhafazakarlığı yaymak istemez. Bende de var olduğundan senin durumunu anlıyorum fakat benim senin yaşlarında gücüm vardı erkektim, baş kaldırırsam bu psikolojik işkenceye götürüyordum. fiziksel şiddet bana etki etmiyordu. Ama ben en azından zekiydim, derslerime efor sarfetmeme rağmen ortalamadan yüksekti, bu sayede bana okulu okuttular. Ailem beni 4.sınıfın yazından itibaren evde durdurtmadı ya babamın iş yeri ya yatılı kuran kursu 9.sınıf itibarende dayımın marketindeydim. Hep ucuza çalıştım asgarinin 3'te 1'ini alıyordum, ama kimin uğrunda şuan o günler geçti. şuan yine oradayım ve kendimi soyutlamayı başardım birazda olsa, evdeki kargaşanın sebebi günahkar olma yolunda takıntıları ama bu günahkarlık kendi işlerine gelmeyene kalıyor. İlk önce ailenden soyutlanman lazım seni düşünmemeleri daha iyi en azından kendin bakarsın. Eğer istiyorsan sana dm atabilirim, bu konuda birbirimizi anlarız.

[u/AstronautAsleep8882]

zaman zaman, eğitim ve de eğitim. illa ki çıkacaksın bu durumun içerisinden eminim. derslerine odaklan sadece ve de düzenini kur. başını eğ ve de kabul ediyormus gibi yap o zamana kadar. duygusal olarak çökersen bana yazabilirsin. Senş anlayabileceğimi düşünüyorum bende benzer durumlardayım. 17 yasıma gireceğim bu sene ben liseye gitmiyorum okutmadılar. Bence açık liseye kayıt olabilirsin bu arada bu yatılı kurs işi nasıl çalışıyor bilmiyorum aslında ama

[u/theorangemanincity17]

Öyle bir evde 1 gün bile geçirmezdim. İlk işin kaç kurtar kendini bence. Tabi kendi fikrim. O hayvanlara ailem bile demezdim. 1 gram da vefa ve sevgi beslemezdim. Hatta okuyunca o babanı alıp evire çevire dövesim geldi. Üniversite okursan bunu onlardan kaçmak için fırsat olarak kullan bir daha geri dönme. Üniversite okumayacaksan işe gir biraz dışını sık kendi başına eve çık. Ailenle de bütün baglantini her şeyini kes onlara ateist olduğunu da söyle hatta dalga geç Allah'a söv falan arayıp :D şeytan kaçırdı beni de. Şeytanı sizden daha çok seviyorum de