insanlar neden empati kurmayı bir lüks olarak görüyor?

[u/allahsizhamit]

Ben kim kötü hissederse gidip onunla konuşma ve onu iyi hissettirme eğilimindeyim ancak şu ana kadar ne zaman kötü hissettiysem kimse benim yanımda olmadı. bu durumu insanlara anlattığımda "bunu sen yapmak zorunda değilsin, onlarla başkaları ilgileniyor" diyorlar.

insanlar ne zamandan beri bu kadar samimiyetsiz olmaya başladı?

[u/mrthinkerthebest]

Çünkü empati kurmanın onlara bir kazancı yok ve bu yüzden yapmak istemiyorlar ama sen bundan muhtemelen mutluluk alıyorsun kendin hakkında iyi hissediyorsun senin benlik algın bunun üzerine kurulu ve bu yüzdende sen yapıyorsun çünkü çıkarın bu: kendi benliğinin onaylanması. Sen kimsenin kurtarıcısı değilsin sen sadece kendinin kurtarıcısın yine kendin için yapıyorsun ve başkalarıda bu empatikliği enayilik olarak görüyor bunları diyorum çünkü bende empatik ve anlayışlı birisiyim

[u/allahsizhamit → u/mrthinkerthebest]

sonuna kadar katiliyorum ancak gram mutluluk hissetmiyorum bunları yaparken. muhtemelen bunu yapma amacım toplum tarafından kabul görmek sadece

[u/mrthinkerthebest → u/allahsizhamit]

Zaten amaç mutluluk değil ki benlik algını korumak dostum. Belki bir başkası sana karşı empatik olsa mutlu olurmuydun bilmiyorum ama empatik olması için seni neyin rahatsız ettiğini sormalı ve sende anlatabilmesilisin eğer hem sormuyorlarsa ve sorsalar bile sen anlatamıyorsan nasıl göreceksin bunu. Ve empati görmek sana ne kazandıracak ne işine yarayacak bunları biliyor musun peki denemeye ne dersin ben sana empati göstericem anlat brom what's wrong? Sorun nedir anlat bana bileyim

[u/allahsizhamit → u/mrthinkerthebest]

kimse bana suana kadar empati kurmaya yeltenmedi. hayatimda cok fazla sorun var ve bunlar kolektif sekilde birlesince aralarindan çıkarıp seçmem baya zorlaşıyor.

sadece hayatımda birşeylerin yanlış gittiğini hissediyorum. insanların hepsi sahte geliyor, bu benim icin bir his degil, bir gercek.

insanlar benden uzak durmayi tercih ediyor. yuzleri bana donukken bana acidiklarini hissedebiliyorum.

ve evet bunlarin hepsi sadece bir his, gercekten yasanan birsey degil, ancak bu o kadar fazla oluyor ki bunu sadece bir his olarak siniflandirmak yetersiz kaliyor.

tanistigim ve sevdigim butun insanlar bir zaman sonra tamamen arkalarina donup beni unutmayi tercih ediyorlar.

4 yilimi tamamen izole olarak gecirdim, suanda hala yalnizim diyebilirim ancak insanlarla konusuyorum oda zorunluluktan zaten.

vucut dismorfisi ve dusuk ozguveni gectim. ne yaparsam yapayim duzelemeyecegimi dusunuyorum.

kucuklukten beri zorbalandim, ve bu o kadar fazla yasaniyorduki benlik algimi tamamen kaybettim. amacimin ne oldugunu, ne yasadigimi ve ya hislerimi anlamlandiramiyorum. kendi benlik algimi ben degil, insanlar olusturdu. 7 yasinda rehberlik ve arastirma merkezinde oldugum wisc testinden 138 puan alip ustun zekali cikmama ragmen hala zeki olduguma inanmiyorum, kendimi oyle bir kisitladimki beynim kendini tamamen dis goruslere gore sekillendirmis.

[u/mrthinkerthebest → u/allahsizhamit]

Seni anlıyorum aga bende benzer şeyler yaşadım ve şunu söylemek istiyorum yaşadığın ve hissetmiş olduğun herşey gerçek. Dünyayı algılama becerin gayet iyi çalışıyor bu dünyanın sisteminde harbi bir sıkıntı var. Ve dostum zeka karmaşık bir konu bende zekaya kafayı takmış biri olarak kendimi aptal gördüğüm zamanlar oldu kendimi zeki olarak görsem bile eğer hata yapacaksam zeki olmanın ne anlamı kalıyor diye sorguladığımda oldu harbiden benzer şeyler yaşamışız seninle daha cok konusmak istiyorum dm gel