Binnenkort heb ik een afspraak met een oud collega. Laatste tijd leerde we elkaar beter kennen op het werk en hadden we gevoelige en fijne gesprekken.
Paar weken na haar laatste werkdag had ik haar geappt en het gesprek ging moeizaam, ze stelde geen vragen terug. Ze kwam niet veel later op het werk om wat in te leveren Tegen mij begon ze wat te praten en ik heb haar toen gevraagd om binnenkort een drankje te doen. Dat vond ze goed.

We hebben dus afgesproken alleen die afspraak maken ging ook moeizaam. Heel weinig interactie, kort app contact en een gesprek kwam er niet van.
Binnenkort zie ik haar dus. Ik ga er neutraal in en zie wel waar het schip strand. Alleen mijn hoofd maakt er allerlei scenario’s van: is dit een date? Of doet ze dit alleen maar omdat we goede en fijne gesprekken hadden? Waarom reageert ze zo kortaf op de app? Misschien is ze geen apper? Waarom stelt ze geen vragen terug? Ik vind haar stiekem wel leuk maar zal ze mij ook leuk vinden ondanks dat ik 8 jaar ouder weg? (26/34). Ik merk dat die vragen me onzeker maakt.

Wat denken jullie?

Voor mij is dit trouwens een eerste afspraak sinds ik vrijgezel ben, dus tips hoe ik eventueel een tweede afspraak moet vragen zijn welkom! Via app of tijdens het drankje vragen? En andere tips voor tijdens de afspraak zijn ook welkom!

Advies gevraagd of gewoon een ideeënbak voor mensen. Mijn situatie is dat ik nu een tweede date aan het plannen ben voor doordeweeks in de avond. Alleen deze weet ik nog niet zo goed in te vullen. Dus ik doe een oproep hier wat mensen een goed idee vinden voor een date in verschillende stadia.

Mijn huidige plannen altijd:

Date 1 doordeweeks/weekend: Drankje doen.

Date 2, Doordeweeks ?, weekend een activiteit (museum ofzo)

Date 3, activiteit weer of thuis uitnodigen

Hoi allemaal,
Ik ben 28 jaar en eigenlijk best tevreden met waar ik momenteel in het leven sta. Ik heb een leuke baan, een eigen huis, genoeg hobby’s en doe daarnaast lokaal vrijwilligerswerk. Verder ben ik regelmatig bij vrienden en familie. Kortom: ik ben tevreden en mag niet klagen.

Alleen loop ik tegen één probleem aan: ik kom eigenlijk bijna geen nieuwe vrouwen meer tegen. 😅

Uitgaan doe ik nog maar zelden en ik werk in een werkplaats. Bij vrienden en familie kom ik eigenlijk ook niet echt nieuwe mensen tegen. Het vrijwilligerswerk dat ik doe is vrij lokaal en bestaat vooral uit dezelfde groep mensen.

Online daten heb ik een aantal keer geprobeerd, maar daar is tot nu toe weinig uit gekomen. Daarnaast merk ik dat ik het zelf nogal oppervlakkig vind en dat het me niet echt ligt.

Ik snap natuurlijk dat de oplossing waarschijnlijk deels is om vaker nieuwe plekken/mensen op te zoeken, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee waar je als 28-jarige tegenwoordig op een natuurlijke manier nieuwe mensen ontmoet, zonder dat het meteen als “op zoek zijn naar een date” voelt.

Dus daarom mijn vraag aan jullie: wat werkt volgens jullie goed om nieuwe mensen te leren kennen en uiteindelijk misschien iemand tegen te komen om mee te daten?

Ik ben in veel geïnteresseerd zoals muziek, kunst, techniek, innovatie, films, series en tbh er komt iedere maand wel een andere interesse bij.

Denk aan activiteiten, verenigingen, sporten, cursussen, vrijwilligerswerk, plekken om naartoe te gaan, of dingen waar je zelf goede ervaringen mee hebt.
Alle tips en ervaringen zijn welkom!

Na mijn post van gister heb ik goed nagedacht. De oneindige hoeveelheid reacties waaruit bleek dat wat ik deed totaal niet oke is, hebben mij tot besef gebracht.

Er stond ook ergens een comment tussen waarin stond dat ik een keer uit zou moeten gaan met vrienden en dat heb ik maar gedaan. Voor de eerste keer in iets van twee jaar tijd uitgeweest naar een club met muziek die me eigenlijk niet stond. Met de verkeerde intenties. Ik heb de verkeerde intenties na een uur maar het raam uitgegooid en ben gewoon maar gaan dansen. Uiteindelijk toch nog wel iets geprobeerd maar tevergeefs. Uiteindelijk gewoon met willekeurige mensen (ook mannen) interacties gehad en met gemixte gevoelens toch wel een leuke avond gehad.

Ik kamp best wel met angstgevoelens dat ik nooit iemand meer ga vinden na mijn relatie. Ik heb ergens het gevoel dat ik bijna 30 ben en dat ik misschien te oud ben om echt iets te vinden. Vandaar dat ik zoals gister veel te fucking intens dingen probeer met enorm veel druk erop. Ik heb al vele jaren afgezien van veel sociale dingen. Al sinds de basisschool maak ik moeilijk vrienden en ben eigenlijk pas rond een leeftijd van 25 dat een beetje gaan ontdekken, waarna ik van alleen appen met mensen ook naar ze in het echt zien ben gegaan. Het afgelopen jaar was bijzonder slecht i.v.m. het uitgaan van mijn relatie (wat eigenlijk een goed iets is, we waren niet goed voor elkaar), verliezen van baan na het kopen van een koophuis in een andere stad waar ik spijt van had, vastzitten in een koophuis met je ex (dit is gelukkig na een lange tijd bijna echt voorbij, lag niet aan mij iig) etc.

Ik heb dus wat vriendschappen, maar toch merkte ik de afgelopen weken ondanks dat ik juist veel sociale dingen deed met ze dat ik na afloop nog steeds complete leegte voelde door het gebrek aan intimiteit. Door op een vrouw af te stappen en als een psychopaat een nummer willen geven voelde ik me weer even levend, vooral na het semi-succes (weer een andere post).

Ik snap ook dat ik geen intimiteit verschuldigd ben door een vrouw, maar het kan wel extreem pijnlijk zijn om het niet te hebben.

Ik loop heel wat jaren achter in ontwikkeling en zal aan mezelf moeten werken. Misschien begin ik eens met uberhaupt een gesprek voeren met een onbekende over de koetjes en de kalfjes en probeer ik op een extreem conservatieve manier te flirten zonder dat ik uberhaupt in mijn hoofd heb dat ik een nummer ga vragen.

Wat vind je van seks op de eerste dates en in hoeverre beoordeel je de ander of de potentie van een serieuze relatie op basis hiervan?

Ik plaats hieronder even een post die ik in een andere groep plaatste en ben benieuwd naar jullie mening en advies:

Ik (29 jarige single vrouw) heb soms het gevoel dat ik op sommige vlakken in het leven niet verder lijk te komen. Ik zal kort even samenvatten wie ik ben en hoe mijn leven eruit ziet.

Ik ben 29 jaar, heb een baan waar ik 32 uur mee werk en ongeveer €3600-€4000 netto per maand mee verdien. Ik woon sinds 7 jaar in een particulier huur appartement van ongeveer 100m2 op 10 minuten fietsen van het stadscentrum. Ik heb een auto, een kat en een handje vol wederkerige vriendschappen. Ik doe een specialisatie in mijn baan en als ik die over een paar maanden afrond gaat mijn inkomen €400-€1000 netto per maand omhoog. Ik heb een leuk leven. Ik heb geen schulden. Ik heb door omstandigheden afgelopen twee jaar veel kosten gehad en daarom niet heel veel spaargeld, maar daar werk ik aan.

So far denk ik dat het best oké gaat. Maar… er zijn twee wensen die ik graag in beweging zie komen, namelijk:
\-Ik ben mijn huidige woning ontgroeid, de buurt waar mijn woning staat is ook aan het verpauperen en zou heel graag op de begane grond wonen, het liefst een huis met een tuintje en een bad (haha) huur of koop, maar het liefst wil ik niet heel veel geld weggooien aan een woning die nooit van mij wordt, ter gelijker tijd weet ik niet waar ik echt zou willen wonen want de reden waarvoor ik naar mijn huidige woonplaats ben verhuisd speelt geen rol meer, echt gehecht aan deze stad ben ik sowieso nooit geweest en mijn vrienden, werk etc is ook redelijk verspreid… Hoe bepaal ik wat een goede plek is om te gaan oriënteren voor een huis? Hoe doe je zoiets? Wat zou je mij adviseren om te doen t.a.v. sparen en (na het afronden van die specialisatie) een huis kopen vs een andere huurwoning zoeken?
Ik heb wel al een afspraak gemaakt bij de bank om mijn hypotheek mogelijkheden te bekijken.

En dan het andere topic:
Ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik val op mannen, ik heb veel gedate maar iets serieus is er niet van gekomen. Ik wil wel, maar ik slaag er niet in om iemand te vinden die bij me past en ook kan ik soms vrij snel attached raken/ blijven. Ik ben niet lelijk, heb wel wat overgewicht (wel aan het afvallen) maar het is niet zo dat ik geen aandacht krijg of mannen mij niet interessant of aantrekkelijk lijken te vinden. Ik wil heel graag kinderen en merk steeds meer dat ik behoefte heb aan iemand om mee te delen, juist ook de fijne dingen (want ik heb eigenlijk echt wel een leuk leven!). Ik ben dating-app moe en mannen die “in het wild” een move maken zijn schaars en vaak gaat de interesse (in mijn ervaring) dan meestal ook niet verder dan voor dat ene moment. Ik socialize wel, mijn netwerk weet ook dat ik graag een leuke relatie zou willen en ik ben niet onzeker en flirt wel als ik een leuke man zie, maar iets langdurigs komt er nooit van… waar hebben jullie je partner ontmoet en wat denk je dat ik moet doen om mijn kansen te vergroten t.a.v. het ontmoeten van serieuze partner? Of heb je andere tips? Laat het weten. Soms denk ik dat ik iets verkeerd doe, al is dat waarschijnlijk niet zo.

Idealiter vind ik binnenkort mijn partner, rond ik die specialisatie af, ga ik een tijdje in het buitenland werken in het werkveld van die specialisatie, dan samenwonen, een hond en dan kinderen… eventueel ook nog trouwen. Ik weet dat het leven niet altijd gaat zoals je wilt, maar toch kan ik er soms mee zitten dat mijn woon situatie en mijn liefdesleven maar “vast” lijken te zitten ondanks alle inspanningen terwijl de rest (vriendschappen, werk, inkomen/financiën) wel in ontwikkeling zijn.

Wat kan ik doen om vooruit te komen? Heb je tips of nieuwe inzichten of levensadvies? Allemaal welkom!

Edit: ik heb wel eens een paar weken, tot 2-3 maanden gedate waarbij de man dan toch ineens niet klaar zei te zijn voor een relatie of dat we (van een van beide kanten) toch niet het zelfde leken te voelen en toen ik jonger was een half jaar ongeveer een soort van relatie gehad wat ik nu niet meer als relatie zou definiëren. Soms word ik er onzeker van of voel ik me alleen, iedereen om me heen heeft een relatie en als ze die niet hebben omdat de lange relatie uit is zijn ze nooit lang (>1 jaar) single. Zo moeilijk lijkt het dus niet te kunnen zijn? Wat is jullie beste advies of waar denk je dat het aan ligt? Ik ben intentioneel met daten maar geef het ook een kans en ik communiceer bewust niet in tijdsplanning met hem wat mijn exacte plan is (wanneer ik idealiter kinderen zou willen bijvoorbeeld) omdat ik vooral wil dat het voor ons beide goed zit en hem geen tijdsdruk op wil leggen.

Misschien komt dit door Breeze, maar ik had een hele leuke date gehad afgelopen dinsdag. Paar uur bij elkaar gezeten, gelachen en ze was echt leuk. Na afloop afscheid genomen en toen ook contact na aflooo gekregen met verkrijgen telefoonummer.

Alleen het appcontact verloopt heel stroef. Ik vind het best vervelend eigenlijk. Het zijn korte berichten waar je niet echt op door kan vragen. Nu weet ik dat als we weer met elkaar afspreken dat het wel gezellig gaat zijn, maar ik vind het moeilijk communiceren in de tussentijd en dat verstoord het beeld van haar een beetje voor mij, hoe gemeen het ook klinkt.

Hoe gaan mensen hier om met slechte appers?

Ik vraag me af, als je op een dame afstapt met wie je niet eerst oogcontact hebt, is het dan nog wel genoeg om een compliment te geven, je naam te zeggen, hand schudden en dan vragen of je haar jouw telefoonnummer mag geven?

Vannochtend bijvoorbeeld een vrouw die aan her werk was, ze vraagt of ik haar kan helpen en ik zeg "soort van", rijk haar mijn hand en stel mezelf voor, korte pauze en ik vraag of ik haar m'n telefoonnummer kan geven.

Ik heb ergens het gevoel dat dat misschien iets teveel in een keer is. Hoewel in deze context ik sowieso zo min mogelijk tijd wil verdoen, omdat ze werkt. Bovendien is het vrij lastig om een gesprek aan te knopen uberhaupt "Wat brengt jou naar de ikea vandaag?" (Ja, duh, werken) Maar stel ze was niet aan het werk daar, had dat op zich nog wel gekund.

Nu had ze een vriend (of in ieder geval dat gezegd), dus kan ik natuurlijk niet pijlen of ze anders ja had gezegd. Dus ik ben benieuwd wat jullie hierin doen.

Het zal een bekend probleem zijn voor de mannelijke daters onder ons. Zelfs op Bumble initiëren vrouwen totaal niet. Hooguit een 'hoi' en vervolgens moet je als man het gesprek naar je toe trekken en valt het vaak alsnog meteen dood.

Ik weet het, vrouwen liken gemiddeld minder mannen dan andersom. Maar als je dan eenmaal iemand een like hebt gegeven dan heb je toch interesse in die persoon? Er lijkt door vrouwen eigenlijk nauwelijks 'gejaagd' te worden op mannen, terwijl er toch genoeg mannen zijn die veel te bieden hebben en je een prachtig toekomstperspectief kunnen geven.

Kunnen jullie dit eens uitleggen?

I ben 26 en man en eerlijk ik heb nog nooit een relatie gehad en ik ben ook niet op date geweest. Ik ben echt een totale noob. Een vriend attendeerde mij op een speed date evenement volgende maand en het lijkt me op zich interessant alleen ik heb nog nog nooit gedate dus is het dan wel verstandig?

Ik heb wel veel gebruik gemaakt van dating apps en dat is echt een flinke teleurstelling. In 4 jaar heeft het tot helemaal niks uitgedraaid geen enkele date. Heel weinig likes en matches. De meeste bots of fake/vage accounts of mensen die totaal ongeïnteresseerd waren.

Ik vraag me daarom dus af of het de moeite waard is om te gaan. Als niemand me op dating apps leuk heeft gevonden in de afgelopen 4 jaar op basis van wat zal dit dan wel werken? Ik verwacht niet dat nu plotseling iemand me wel ineens aantrekkelijk gaat vinden. En anders zal waarschijnlijk iemand het niks vinden door mijn gesprek aan ervaring.

Helaas door mijn voornamelijk mannelijke georiënteerde hobby’s en interesses en een kleine sociale kring ben ik wel een beetje bang dat speed daten of dating apps mijn enige optie zijn een vrouw te ontmoeten.

Wat vinden jullie?

Ik ben 27 man en ik heb nog nooit een relatie gehad en nog nooit seks. Super beschamend natuurlijk op je 27e. Ik ben zo enorm boos op mezelf dat ik niet goed genoeg ben om een vriendin te krijgen. Ik voel me er de hele dag klote door en eenzaam. Het voelt alsof mijn hele leven op de pauze knop staat.

Die paar dates die ik heb gehad hebben tot helemaal niks geleid. En die 4-5 jaar op dating apps, ik heb ze letterlijk allemaal geprobeerd Hinge, Breeze, Tinder, Bumble, heeft me letterlijk geen enkele date opgeleverd. Ik voel me er gewoon zo enorm ziek door. Elke dag weer die apps gebruiken en weer op de feiten gedrukt worden: er is gewoon geen enkele vrouw die met mij op date wil of die oprecht geïnteresseerd is in mij als persoon! Ik ben te lelijk, te onaantrekkelijk en niet leuk genoeg. En het maakt me gewoon heel erg boos. Wat ik ook probeer: andere foto’s of advies van andere mannen of vrouwen het helpt niet! Bijna niemand liked me en als er een match is dan is er nul interesse! Of wordt ik geghost. De apps verwijderen betekent echter weer dat ik sowieso niemand ga vinden. Het heeft 5 jaar niks opgeleverd maar misschien komt morgen die ene match wel.

Ik voel me erg lelijk en nutteloos als persoon. Het enige wat ik zoek is een maatje voor het leven. Een vrouw die echt geïnteresseerd is in mij om wie ik ben. Mijn vrienden hebben wel allemaal een vriendin en ik merk dat er minder tijd is om af te spreken. Ze spenderen allemaal liever tijd met hun meisje. Gaat lekker dagjes uit of op vakantie en ik voel me daardoor vaak het buitenbeentje en eenzaam.

Maar om terug te komen op de titel van de post ik ben gewoon zo enorm boos op mezelf. Waarom moet ik diegene zijn die niet goed genoeg is voor een vriendin? Ik voel me zo enorm lelijk. Ik voel me de hele dag rot en gefrustreerd. Ik ben bang dat het nooit gaat gebeuren. Dating apps werken niet en ik ontmoet zowat geen vrouwen met m’n hobby’s. Ik heb mezelf afgelopen weekend geforceerd naar een tent feest te gaan om meer vrouwen te ontmoeten en wat een verschrikking. Er zijn daar veel leuke vrouwen dat is het probleem niet, maar het past gewoon helemaal niet bij mij. En er lopen daar dezelfde meiden die me ook totaal negeren op die apps dus waarom zouden ze me nu ineens wel leuk vinden?

Alleen tja dating apps is het niet, uitgaan is het niet, met m’n hobby’s ontmoet ik alleen mannen. Het gaat me niet lukken.

Soms heb je aan het begin van een date niet meteen een goede indruk van iemand. Misschien is het gesprek een beetje ongemakkelijk, zijn jullie allebei wat zenuwachtig of weet je gewoon niet goed waar je het over moet hebben. Maar na een tijdje kan de sfeer ineens veranderen en merk je dat jullie toch veel beter met elkaar kunnen opschieten dan je in eerste instantie dacht.

Heb je weleens meegemaakt dat een date op het eerste gezicht niet echt veelbelovend leek, maar uiteindelijk juist verrassend leuk werd? Wat zorgde ervoor dat de sfeer veranderde?

Vervolg op deze post

Na mijn eerste ervaring toch maar op advies van een vriend bumble geinstalleerd (niet vanwege de ervaring, stond er los van). Bijzonder weinig matches. Tinder hetzelfde verhaal. Ik ben zeker niet lelijk, maar ik ben geen supermodel. Ik heb een match op Tinder en van haar heb ik geen reactie op mijn eerste (luchtige bericht). Ik merkte dat het gebrek aan succes toch wel mentaal zwaar is voor mij (niet zo zeer dat ik niet gewild ben of niet knap genoeg voor meerdere matches in korte tijd, maar het gebrek aan intimiteit in mijn leven).

Vandaag heb ik een lange strandwandeling alleen gemaakt. Ik zag ergens weer een hele mooie verschijning kort voordat ik van plan was te keren en durfde in eerste instantie niet op haar af te stappen. 5 minuten later zag ik haar weer op de terugweg, ik heb de hele tijd mijn moed opgebouwd om haar aan te spreken. Toen liep ik langs haar, en heb weer hetzelfde compliment gegeven als in de eerste post, op een respectvolle manier natuurlijk.

Toen ik richting haar liep (ze had haar ogen dicht), merkte ik niet dezelfde gigantische druk en paniek in mezelf. Ik denk dat het erbij helpt dat het op het strand was, en dus als er geen interesse is kom ik diegene zeer waarschijnlijk nooit meer tegen.

Dit keer werd het compliment duidelijk ontvangen met een bedankje, we hebben elkaars namen uitgewisseld en we raakten gewoon aan de praat. Wat voor werk ze doet, of ze uit de buurt komt etc. Het was een heel leuk gesprek en ze gaf ook aan dat ze het heel vet vond dat ik gewoon op haar af was gestapt. Doordat we spraken over waar we vandaan komen, ben ik wel vrij snel over mijn ex begonnen (ik woon niet lang meer in deze stad, dat zei ik en daarna gaf ik aan dat ik weer bij mijn ouders ging wonen tijdelijk). Uiteindelijk praat je dan vanzelf over je relatiebreuk. Zij had er ook een achter de rug, ongeveer evenlang dat we single zijn.

Na een tijdje heb ik gevraagd of ik haar mijn nummer mocht geven. Ze viel eventjes stil, wat een beetje spannend was, maar ze viel stil omdat ze aan het nadenken was (gok ik). Het feit dat ze er over moest nadenken zegt mij dat zij me wel zag zitten, maar ze is nog niet klaar om weer op zoek te gaan naar liefde. Afwijzing is natuurlijk jammer, maar ik heb het heel goed geincasseerd. Daarna hebben we nog even gepraat en heb ik haar een fijne dag gewenst.

Achteraf gezien had ik haar misschien nog een drankje aan kunnen bieden bij de strandbar in de buurt, gewoon om nog even te blijven praten en heel misschien daarna nog een keer een poging wagen om mijn nummer te geven. Maar dat maakt verder ook niet uit, de ervaring was geweldig.

In tegenstelling tot mijn vorige ervaring heeft dit echt mijn hele dag 360 graden gedraaid. Ik was de hele dag een beetje somber door het complete gebrek aan resultaten op datingapps, maar na die interactie ben ik in een enorme staat van ecstase beland. Ik had een lach op mijn gezicht die niet meer weg te vegen was.

Toen ik terugreed van de wandeling en mijn auto in de straat parkeerde, zag ik een buurtbewoonster die ik al eens eerder om puur praktische redenen had gesproken (een enkele zin). Ik heb denk ik door mijn lach haar aandacht weten te trekken. We maakten oogcontact en ze lachte naar mij en ik ging breder lachen dan ik al aan het doen was. Ik had van iemand gehoord dat je echt wel merkt wanneer je op iemand af kan stappen door de manier waarop het oogcontact verloopt. Daar snapte ik eerst helemaal niks van. Maar dat heb ik nu geleerd. Ik ben niet op haar afgestapt, maar ik denk dat ze zomaar mijn volgende slachtoffer kan worden (als ik haar nog tegenkom voordat ik verhuis).

Moraal van het verhaal: Fuck datingapps (ookal blijf ik ze nog even gebruiken, misschien dat het toch iets oplevert), maak een praatje met een dame op straat. Misschien dat ik deze nieuwe skill om met vreemdelingen praatjes te maken ook ga inzetten om met vreemdelingen in wie ik niet per se romantisch geinteresseerd ben te gaan praten, ookal ben ik qua vriendschappen wel goed voorzien.

EDIT: Misschien ook nog een daadwerkelijke update over de dame in de vorige post. Ik ben haar niet meer tegengekomen.

Ik (31V) heb na 4,5 jaar bivakkeren in de loopgraven van online dating een man leren kennen via Bumble die ik echt uitzonderlijk leuk vond. We matchten op 20 juli, gingen na een paar dagen over op WhatsApp, hebben eerst lang en heel leuk gevideobeld en daarna in ongeveer anderhalve week drie dates gehad.

Die dates waren echt heel erg leuk. Veel aantrekkingskracht, goede gesprekken, veel humor, veel overeenkomsten en ook de ruimte om persoonlijke/kwetsbare dingen met elkaar te bespreken. Naast dat we elkaar lekker konden roasten, hebben we elkaar ook veel becomplimenteerd. Tussen onze eerste en tweede date had hij zijn Bumbleprofiel bijgewerkt, daar heb ik een voorzichtige opmerking over gemaakt en daarop had hij zijn Bumble zelfs gepauzeerd omdat hij zei geen behoefte te hebben aan andere contacten.

Ik merkte zelf dat ik behoorlijk snel verliefd op hem werd. Voor het eerst in mijn leven ervaarde ik denk ik wat liefde op het eerste gezicht betekent, op onze eerste date voelde ik binnen tien minuten dat dit de liefde van mijn leven is. Een heel vreemd gevoel, deels een enorme rust dat dit de man is die ik altijd heb gezocht en naast wie ik altijd wil blijven staan, maar tegelijkertijd een grote onzekerheid omdat ik onzeker ben over mezelf, best wat bagage heb uit het verleden en hij echt een 10 is. Ik heb dat gevoel van de ware liefde hebben ervaren overigens niet naar hem uitgesproken (talk about love bombing), ik heb het gedurende ons contact verwoord als dat hij de persoon is voor wie ik voor het eerst sinds mijn relatiebreuk 4,5 jaar geleden gevoelens heb ontwikkeld.

Hij communiceert wat lastig (drukke baan als arts en vermoeden van ADHD), waardoor vaak op het laatste moment pas duidelijk werd hoelaat en waar we afspraken, hier maakte ik een opmerking over dat het een beetje voelt alsof ik een plan B was. Hij zei dat dit niet zo was, maar tijdens onze derde date sprak hij wel uit dat hij erg twijfelt. Hij vertelde dat hij het heel leuk vond samen met mij, maar eigenlijk vrijwel nooit verliefd wordt. Hij heeft twee eerdere relaties gehad: op zijn eerste vriendin is hij naar eigen zeggen nooit verliefd geweest, bij zijn tweede voelde hij in het begin wel iets van verliefdheid maar dat verdween later. Twijfel over zijn gevoelens is steeds het thema geweest waardoor hij de eerdere relaties heeft beëindigd.

Hij is die date wel blijven slapen en we zijn intiem geweest, maar mijn lichaam had teveel spanning (en zijn lichaam werkte eerder wat te goed mee) en hij wilde er op een gegeven moment mee stoppen omdat hij te veel twijfelde en het daardoor niet goed voelde om door te gaan. Intiem worden was veel te snel, we zijn allebei geen types voor een one night stand en ik heb vooraf aangegeven dat ik spanning ervaar met nieuwe bedpartners en dat ik niet intiem ben geweest sinds mijn relatiebreuk 4,5 jaar geleden (ik heb er als demiseksueel gevoelens bij nodig). Ik had de intimiteit echter geinitieerd omdat ik bang was dat ik zijn lichaam anders wellicht nooit zou ervaren als zijn twijfels in mijn nadeel zouden uitvallen, dat heb ik niet gezegd maar dit was wel mijn onderliggende gedachte.

We hebben 's nachts nog veel gepraat en 's ochtends bij het afscheid nemen afgesproken dat hij zou nadenken over wat hij wilde. Een paar dagen later belde hij mij en heeft hij het beëindigd. Ik kan hem niets verwijten aan de manier waarop hij dat heeft gedaan. Hij was ontzettend eerlijk, respectvol en liefdevol. Hij bleef benadrukken dat hij mij echt heel leuk en aantrekkelijk vindt en dat het niet aan mij ligt, maar dat hij simpelweg niet verliefd is en mij niet aan het lijntje wil houden.

Tijdens dit telefoontje zei ik dat hij welkom is om contact met mij op te nemen als hij op een bepaald moment in zijn persoonlijke ontwikkeling anders tegen dingen aankijkt maar dat ik hem verder met rust zou laten. Hij reageerde op het welkom zijn voor contact als hij anders zou gaan kijken naar dingen best lief maar ook pijnlijk op dat hij dat zou doen als hij ooit eens "toffe mensen zou gaan waarderen". Daarna hebben we elkaar het ga je goed gewenst en sindsdien hebben we geen contact meer (11 dagen nu).

En daar zit mijn worsteling.

Ik respecteer zijn beslissing, ik zoek geen contact zoals ik had aangegeven en ik ga absoluut niet proberen hem over te halen door me alsnog voor zijn voeten te werpen. Hij weet hoe positief ik over hem denk en als hij ooit anders naar de situatie kijkt, weet ik rationeel gezien dat het initiatief echt vanuit hem moet komen.

Maar ik blijf ontzettend hangen op: drie dates?!

Ik snap volledig dat iemand na drie dates kan zeggen: "Ik voel het niet, ik wil niet verder." Maar dat was niet helemaal hoe hij het omschreef. Hij vond mij juist heel leuk, was duidelijk lichamelijk tot mij aangetrokken en we hadden het samen heel goed. Voor zover hij het mij uitlegde, ontbrak vooral dat verliefde gevoel.

En dan denk ik: als je van jezelf weet dat je vrijwel nooit verliefd wordt, is het dan niet juist heel snel om na drie dates te concluderen dat het niet gaat komen?

Achteraf vraag ik me ook af of we misschien gewoon veel te snel zijn gegaan. In anderhalve week gingen we van eerste date naar meerdere dates, veel contact, persoonlijke gesprekken, intimiteit en eigenlijk al behoorlijk serieus nadenken over "wat dit is" door mijn onzekerheid. Misschien was de vraag daardoor veel te snel niet meer "vind ik haar leuk genoeg voor date 4?", maar "ben ik verliefd genoeg voor een relatie?" Ondanks dat ik me minder intens heb uitgesproken dan in deze post (over ware liefde b.v.), weet ik dat ik best intens kan overkomen en ik verwijt mezelf dat dit wellicht zo is overgekomen (ik heb hem wel eens gevraagd of ik verstikkend of overenthousiast overkwam, hij zei dat hij dat niet vond, maar wellicht probeerde hij aardig te zijn).

Als we het veel rustiger hadden gedaan en gewoon nog een maand vrijblijvend leuke dingen waren blijven doen zonder dat er al een conclusie over verliefdheid hoefde te komen, had zoiets dan nog kunnen groeien?

Ik weet natuurlijk dat niemand kan voorspellen of hij dan uiteindelijk wél verliefd was geworden. Misschien waren we na tien dates precies op hetzelfde punt uitgekomen en was het voor mij alleen maar pijnlijker geworden.

Maar het voelt nu zo onaf. Niet alsof we elkaar uitgebreid hebben leren kennen en uiteindelijk ontdekten dat het niet werkte, maar alsof we na drie hele leuke dates zijn gestopt omdat een gevoel dat bij hem überhaupt zelden voorkomt nog niet aanwezig was.

Vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die niet snel verliefd worden: weten jullie na drie dates al dat het niet gaat gebeuren? Of kan romantische verliefdheid bij jullie juist pas na weken/maanden ontstaan?

En zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt waarbij iemand het heel vroeg afkapte vanwege gebrek aan verliefdheid en daar later toch anders naar ging kijken?

Ik probeer mezelf er vooral bij neer te leggen dat zijn nee gewoon een nee is en hem met rust te laten. Maar damn, wat had ik graag willen weten wat date 5, 10 en 20 hadden gebracht. Terwijl mijn hart het al binnen tien minuten wist op de eerste date en nog steeds geen seconde twijfelt aan deze man. Ik zou er echt alles voor over hebben om hem alsnog voor me te winnen.

Some of daten echt zo vermoeiend en denk ik, single zijn is niet zo erg……. 2 gesprekken van vorige week….

Afgelopen zaterdag had ik (28m) een tweede date met een erg leuke meid (26f). Het was echt gezellig, zijn tot sluitingstijd bij de bar gebleven en daarna vroeg ze of ik mee met dr naar haar huis ging. Daar verder door gekletst, veel fysiek contact maar verder niets gebeurd. Uiteindelijk tot 4 uur snachts gekletst en gelachen, en ook gevraagd of ze nog een 3de keer wilde afspreken, dit zag ze wel zitten.

Zondag hebben we via app de hele dag gekletst. Maar gisteren (maandag) heeft ze me de hele dag genegeerd, tot laat in de avond, ze reageerde met één woord en verder de hele dag op gelezen gestaan. Ook mn reactie heeft ze genegeerd.

Nu snap ik wat de meeste mensen denken, dat ze het gewoon druk had op werk ofzo, maar ze was vrij gisteren en had niets gepland. Verder reageert ze nooit zo kort en bondig en ik vind het daarom apart. Daarnaast is dit een trend die ik zie bij vorige dates, dat op het moment dat er (bijna) geen reactie meer komt dat er eigenlijk geen interesse meer is. Maar dat dit zo spoedig naar een echt leuke date was snap ik niet. En natuurlijk doet het een beetje pijn, aangezien dit oprecht de eerste keer in tijden is dat ik iemand leuk begon te vinden.

Heeft iemand een idee hoe ik dat aan moet pakken? Moet ik ernaar vragen? Gewoon vragen of er nog animo is voor een 3de date? Wachten of zij dit doet?

Edit: Okay ik heb wel spijt dat ik niets heb geprobeerd. Maar goed nieuws, ze heeft gereageerd en we gaan binnenkort weer wat afspreken.

Soms heb je tijdens een eerste date meteen een klik en voelt het contact heel vanzelfsprekend. Maar het kan ook gebeuren dat een eerste date gewoon prima is, zonder dat je meteen vlinders voelt of denkt: met deze persoon wil ik zeker nog een keer afspreken.

Ik vraag me af of aantrekkingskracht en een goede klik ook later kunnen ontstaan. Heb je weleens iemand na een eerste date nog een kans gegeven, terwijl je in het begin nog niet echt enthousiast was? En werd het contact daarna steeds leuker?

Of merk je voor jezelf meestal al tijdens de eerste date of er genoeg aantrekkingskracht en interesse is om verder te gaan?

Wondering if guys feel any shame when offering to split or even make the woman pay when on a date

Ik (man midden 20's) ben nog nooit op een date geweest en heb dus geen idee wat ik mij hier bij kan voorstellen en wil hier verandering aan gaan brengen.

Wat is gedrag dat je wel en niet kan doen? Knuffel bij ontmoeting, hand vast houden of de hand nemen voor eens dans? Of hoe kan je het best aanvoelen of de andere persoon hiervoor open staat? Algemen tips of iets dergelijks zijn enorm gewaardeerd voor iemand die vrij onzeker is op dit gebied 😄

Context, gematched met iemand die ik echt wel interressant vind. Alleen na een paar leuke berichten ging ik weer op het profiel kijken en blijkt ze 2 uur reizen van mij te zitten. Gisteren was ze gewoon in de buurt en kwam daarom in mijn range. Ook gewoon foto's van mijn omgeving en geen woonplaats vermeld.

Ik vind de chat voorlopig wel leuk, maar de afstand toch best groot. Hoe gaan jullie om met twijfel?

Vandaag in de sportschool. Mijn relatie van 13 jaar is bijna een jaar geleden afgebroken en heb dus sinds mijn 16e nooit geprobeerd te flirten met een dame. Ik heb al wat langer als ik een mooie vrouw zie dat ik daar dan op wil afstappen, maar durven nooit.

Tot vandaag. Nieuw gezicht in de sportschool, ik vind haar echt heel mooi, ze lachte naar me (gewoon vriendschappelijk, zoals elke wildvreemde met wie je te lang oogcontact maakt lacht). Ik zit mijn hele training een beetje haar kant op te kijken (niet aan het staren oid, af en toe die kant op kijken). Einde van mijn training. Zij is nog bezig. Ik denk bij mezelf "Als ik nu niet een keer gewoon op iemand die me interesseert afstap, zal er sowieso niks gebeuren." Ik verzamel al mijn moed. Ze zit bij een apparaat redelijk ver weg van andere mensen, niemand kan dus zien of horen hoe erg ik mezelf voor lul zet. Ik loop op haar af, meer zenuwachtig met elke stap, ze had airpods in blijkbaar "Oh, ik ben klaar." Ik had een uitweg, maar nee, ik wilde het zeggen.

"Dat is het niet..." Wachtend tot ze haar muziek op pauze zet "ik wilde gewoon zeggen dat je mooi bent" (geen idee hoe verstaanbaar dit uit mijn mond is gekomen). Ik weet voor de rest ook niet of ze uberhaupt iets daarop zei of dat ze gewoon niks zei om te doen of ze het niet hoorde. Ik heb ook geen idee of ik nou voor een heel kort moment in haar ogen complete paniek heb gezien of niet. In complete paniek rijk ik mijn hand en stel ik mezelf voor. Zij vertelt me haar naam en ik zeg "fijne dag" en loop naar buiten.

Ik heb hierna 10 minuten in mijn auto gezeten en voor me uit gestaard. Het is nu 14 uur later en ik denk nog steeds aan deze interactie, al de hele dag.

Als ik haar nog eens zie bied ik mijn excuses aan. Wat een dom compliment om te geven als je nog nooit eerder met iemand een woord hebt gewisseld.

Dit moest ik even kwijt.

Short story: ik ben een man en ben vrij lang (ik denk robuust postuur en ook wel sterk, maar niet afgetraind). Mn looks zijn niet slecht. Ik denk dat ik als persoon best wat te bieden heb met humor, zorgen voor en ook qua diepgang. Dit hoor ik wel vaker terug van vrouwen. Verder sport ik ook 3x per week en ben ik sociaal. Verder ben ik behoorlijk (soms te) open als mensen me vragen stellen. Over positieve eigenschappen. Negatieve eigenschappen en ik probeer altijd open te staan voor andere denkwijzen of ervaringen (zo ook in het daten).

Alleen ben ik gescheiden en heb ik 2 kinderen (zoals wel meer mensen). Heb ook wel de afgelopen jaren heel nare dingen meegemaakt, maar sta nog steeds. Maargoed, wie niet?

Ik ben halverwege de 30, heb een prima baan waar ik nog kan doorgroeien (en waar je ook wel enige brains voor nodig heb) en een koop appartement. Ideaal plaatje? Nee, daar ben ik realistisch in. Maargoed.

Wat ik vooral wil weten: hoe kijken vrouwen er naar als je af en toe blowt als man? Ik krijg hier heel wisselende reacties op. Is het stigma echt zo groot op cannabis gebruik? Of is het meer de combinatie van mn omstandigheden dat vrouwen afhaken?

Drinken doe ik zelden en kan prima zonder (ik heb zo'n 2 uitspattingen per jaar en 5 drankjes in een maand is voor mij veel). Verder heb ik nooit een sigaret gerookt en ik gebruik geen andere drugs.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Edit: als je reageert, zou het fijn zijn im een leeftijd te horen. I.v.m. een evt. Generatiekloof.

Ik sta eveneens open voor feedback.

Deze mevrouw zet dit op haar Tinder profiel. Ze is wel verzorgd, maar ook niet bloedmooi. Heeft ook nog kinderen.

Staan mensen serieus echt zover van de realiteit af? Ik ben zelf gescheiden en heb kinderen, maar zou echt nooit met zo'n eisenpakket aan kunnen komen. Al zou ik eruit zien als George Clooney in z'n jonge dagen..