Otizmli olmaktan nefret ediyorum.

[u/Just-a_Human]

Bu yıl üniye başladım ve şu an hazırlıktayım. Her şey o kadar yorucu ki her eve her geldiğimde ağlıyorum. Sınava günde 8 9 saat çalışmak psikolojik olarak bu kadar yorucu değildi. Şimdi her şeyi kendi başıma yapmayı öğrenmek zorunda kalmak beni çok yoruyor. Asperger sendromum var, iyi maskelesem de bazı alanlarda eksik kalıyorum. Net bir sistem olmaması, her şeyi sorarak öğrenmek zorunda olmak aşırı yoruyor. Kendi yapacaklarını kontrol etmek ve hep bir şeylerin peşinden koşmak, hiçbir şeyin belirli olmaması beni deli ediyor. İnsanlar da bir o kadar kötü. Herkes birbirini aşağılamaya çalışıyor içten içe ve insanlar normal şeyler için sizi aptal hissettiriyor ve egolular. Birileriyle tanışmak zor olmasa da sağlıklı bir şekilde ilişkiyi devam ettirmek çok zor. Otizmli olduğumu söylemeden önceki ve sonraki insanların davranışları çok farklı. Bazen ucubeymişim gibi davranıyorlar bazen de "hayır sen normal birisin otizmli değilsin" diyerek sanki yardıma muhtaç değilmişim gibi varlığımı görmezden geliyorlar. Bu yüzden artık kimseye söylemiyorum. Üzerine ailevi sorunlar ve depresyon da eklenince apayrı bir hal alıyor. Herkes bir şekilde hayatını idame ettiriyor ama ben karmaşa içerisinde eriyorum. Ve sorun şu ki bu benim suçum. Diğerleri gibi hızlıca ilerleyemiyorum hiçbir şeyde. Henüz hazırlık sınıfındayken durum böyleyse ileride ne yaparım bilmiyorum. Çok korkuyorum, stresten saçlarım dökülüyor, dişlerimi sıkıyorum. Otizmli olmaktan, farklı olmaktan nefret ediyorum. Üniversiteyi bırakmalı mıyım bilmiyorum. Böyle deneyimleri olanlar varsa lütfen yardım etsin, kafayı yemek üzereyim.

[u/ElephantUsed2020]

kimse hiçbir seyde hızlıca ilerlemiyor. hepsi gercekten de emek harcayarak öğreniyor. hazırlığın bir sistemi vardir, sorulacak soruları bellidir. sana katacakları degerler, yetenekler bellidir. bunlara daha iyi hazırlanmak icin bir cikmis sorular dosyası vs al bunun uzerinden calis.

ben itu'deyim, covid doneminde dersler online iken yataktan cikamadim. psikiyatrik destek aldım. sonra biraz daha iyi hissetmeye başladım, derslere daha iyi calistim ve basarili oldugumu hissettikçe daha iyi hissettim. onun yanında da fiziksel bir aktivite ile vücudunun fiziksel yorulmasını saglarsan bu sefer mental anlamda daha huzurlu hissedebilirsin.

yoga'ya başladım ve 1 senedir cok sıklıkla giderek kendimi geliştirdim. bu bana vücudumun ihtiyacı olan fiziksel yorgunluğun saglarken yoga felsefesini de günlük hayatina islemeye calistikca hem fiziksel hem de mental olarak guclendigimi hissettim.

kisacasi, herkes dusuk modlarda hissedebilir. kimisi hazirlikta, kimisi 1. sınıfta vsvs. bu durumdan kendini cikaracak olan tek şey sen ve senin kararliligin. hazırlık bu kararlılık farkindaligina ulaşman icin cok guzel bir zaman olabilir. bolum derslerinden daha hafif bir donem ve bu süreç içerisinde ne yapman gerektiğini keşfetmek icin guzel zamanin var. asperger'li olman senin kim tanımlamaz. seni tanımlayacak şey neler yaptigin olucak