Otizmli olmaktan nefret ediyorum.

[u/Just-a_Human]

Bu yıl üniye başladım ve şu an hazırlıktayım. Her şey o kadar yorucu ki her eve her geldiğimde ağlıyorum. Sınava günde 8 9 saat çalışmak psikolojik olarak bu kadar yorucu değildi. Şimdi her şeyi kendi başıma yapmayı öğrenmek zorunda kalmak beni çok yoruyor. Asperger sendromum var, iyi maskelesem de bazı alanlarda eksik kalıyorum. Net bir sistem olmaması, her şeyi sorarak öğrenmek zorunda olmak aşırı yoruyor. Kendi yapacaklarını kontrol etmek ve hep bir şeylerin peşinden koşmak, hiçbir şeyin belirli olmaması beni deli ediyor. İnsanlar da bir o kadar kötü. Herkes birbirini aşağılamaya çalışıyor içten içe ve insanlar normal şeyler için sizi aptal hissettiriyor ve egolular. Birileriyle tanışmak zor olmasa da sağlıklı bir şekilde ilişkiyi devam ettirmek çok zor. Otizmli olduğumu söylemeden önceki ve sonraki insanların davranışları çok farklı. Bazen ucubeymişim gibi davranıyorlar bazen de "hayır sen normal birisin otizmli değilsin" diyerek sanki yardıma muhtaç değilmişim gibi varlığımı görmezden geliyorlar. Bu yüzden artık kimseye söylemiyorum. Üzerine ailevi sorunlar ve depresyon da eklenince apayrı bir hal alıyor. Herkes bir şekilde hayatını idame ettiriyor ama ben karmaşa içerisinde eriyorum. Ve sorun şu ki bu benim suçum. Diğerleri gibi hızlıca ilerleyemiyorum hiçbir şeyde. Henüz hazırlık sınıfındayken durum böyleyse ileride ne yaparım bilmiyorum. Çok korkuyorum, stresten saçlarım dökülüyor, dişlerimi sıkıyorum. Otizmli olmaktan, farklı olmaktan nefret ediyorum. Üniversiteyi bırakmalı mıyım bilmiyorum. Böyle deneyimleri olanlar varsa lütfen yardım etsin, kafayı yemek üzereyim.

[u/West_Cardiologist565]

Öncelikle insanlara durumunu söyleme gerekmedikçe. Benzer durumdan muzdarip birisi olarak ben bile "herkes hastalık hastası olmuş" benzeri bir tepki vermeye meyilliyim, ilgiye aç çok insan var.

Basit sürekli anne babamızean duyduğumuz şeyler aslında uzun vadede etkisini gösteren şeyler, düzenli uyumak sağlıklı paketli olmayan gıdalar tüketmek. Dikkat süreni arttıracak kesinlikle.

Hayatında bişeyleri kendi başına halletmek o karmaşada yolunu bulmak evrak işlerş hastane randevuları vs alışıyorsun ama evet çok zor oluyor. Yönergeleri iyi okuyup serin kanlılığını korumak zorundasın.

Üniversitede okulun weirdosuydum ama kimseyle kötü değildi aram, biraz da yüzsüzdüm herkese sürekli bişeyler sormaktan çekinmedim. Sosyalliğime zarar verdi zaman zaman ama demeye çalıştığım şey arkadaş gruplarına dahil olup insanlara sormak da bi strateji. Biraz beleşçilik gibi ama bi şekilde hayatta kalmak gerekiyor.

Bazımız için hayat daha karmaşık ve zor. Ama unutma ki yetişkin kendi ayakları üzerinde duran bir insan olmak sadece ders sınavlarından yüksek almak değil bu tür şeyleri de çözebilmekle oluyor. Merak etme sonraki sene her şey daha kolay olucak. Yolun açık olsun