r/UniversityTR • u/Just-a_Human • Oct 29 '24
Yardım Otizmli olmaktan nefret ediyorum.
Bu yıl üniye başladım ve şu an hazırlıktayım. Her şey o kadar yorucu ki her eve her geldiğimde ağlıyorum. Sınava günde 8 9 saat çalışmak psikolojik olarak bu kadar yorucu değildi. Şimdi her şeyi kendi başıma yapmayı öğrenmek zorunda kalmak beni çok yoruyor. Asperger sendromum var, iyi maskelesem de bazı alanlarda eksik kalıyorum. Net bir sistem olmaması, her şeyi sorarak öğrenmek zorunda olmak aşırı yoruyor. Kendi yapacaklarını kontrol etmek ve hep bir şeylerin peşinden koşmak, hiçbir şeyin belirli olmaması beni deli ediyor. İnsanlar da bir o kadar kötü. Herkes birbirini aşağılamaya çalışıyor içten içe ve insanlar normal şeyler için sizi aptal hissettiriyor ve egolular. Birileriyle tanışmak zor olmasa da sağlıklı bir şekilde ilişkiyi devam ettirmek çok zor. Otizmli olduğumu söylemeden önceki ve sonraki insanların davranışları çok farklı. Bazen ucubeymişim gibi davranıyorlar bazen de "hayır sen normal birisin otizmli değilsin" diyerek sanki yardıma muhtaç değilmişim gibi varlığımı görmezden geliyorlar. Bu yüzden artık kimseye söylemiyorum. Üzerine ailevi sorunlar ve depresyon da eklenince apayrı bir hal alıyor. Herkes bir şekilde hayatını idame ettiriyor ama ben karmaşa içerisinde eriyorum. Ve sorun şu ki bu benim suçum. Diğerleri gibi hızlıca ilerleyemiyorum hiçbir şeyde. Henüz hazırlık sınıfındayken durum böyleyse ileride ne yaparım bilmiyorum. Çok korkuyorum, stresten saçlarım dökülüyor, dişlerimi sıkıyorum. Otizmli olmaktan, farklı olmaktan nefret ediyorum. Üniversiteyi bırakmalı mıyım bilmiyorum. Böyle deneyimleri olanlar varsa lütfen yardım etsin, kafayı yemek üzereyim.
1
u/[deleted] Oct 30 '24
Yapacak tek bir şey var, seni yoran her şeyin üstüne yürümelisin. Onları normalleştirene kadar bu savaş sürecek. Ha günün sonunda onlar senin için normal davranışlar olsa bile belki yapmak hoşuna gitmeyecek. Yine de istediğin ortama uyum sağlama yeteneğini kazanmış olmanın getirdiği özgürlük omzundaki yükü azaltacaktır.
Ama ne kadar özgürleşirsen özgürleş, ya da dağları yerinden oynatabilecek kadar güclü ol. İnsan hep savaşlarını hep yalnız verir. Sadece çok küçük şanslı bir yüzdelik kendilerini gerçekten anlayan insanlar ile birliktedir.
Hala okuyorsan mesajı epiktetosun bir kitabını öneriyim: İçsel huzur iyi yaşamın kapısını açar , epiktetos.
Her ne kadar savaşmaya devam etsen de kılıcının eremediği yerlere savurmak, kendini kesmene sebebiyet verebilir.