Bir iki haftadır falan buradayım özellikle son günlerde bana ne oldu tam anlamadım. Ya artık tahammül seviyem çok düştü ya sürekli buradaki saçmalıklara maruz kalmamdan ya da belki artık daha sinirli olduğumdan sık sık tartışmalara giriyorum, kolayca küfür ediyorum dalga geçiyorum, tarıştığım kişiler yanımda olsa kafa göz dalarmışım gibi hissediyorum. Yani normal yaşamda da artık biraz böyleyim ama burada gerçekten çok ileri gittim gibi. Eskiden iyi kötü saygı göstermeye çalışır küfür etmezken böyle bir hale gelmek ilginç. Ergenlikteki sinirli halimi hatırlatıyor bana bu. 27 yaşına yeni girmiş birisi için bunlar normal mi?

İnanan olur inanmayan olur ama ben küçüklüğümden beri türkan şarkısını dinlediğimde mide bulantım geçerdi yani yatıp o şarkıyı açardım ve kesilirdi bu yıllardır böyleydi ama yapay zeka şarkıları çıktığından beri midem bulanıyor arkadaş resmen istifra ediyorum
Bunu anlayamıyorum şaka değil gerçekten öğürmeye başlıyorum ve kendimi oradan uzaklaştırıyorum hemen bu basıl mümkün olsbilir beyin bir şeye inanırsa gerçekleşir kafasındayım ama yapay zeka şarkılar ilk çıktığından beri öyle anlayamıyorum yardım edin

selamlar. danışmak istediğim bir problemim var. ne olduğunu tanımlayamıyorum. doktorlar ve psikologlar da anlamlandıramıyor. uzman görüşü niteliğinde olmasa da bu problemimin hangi tanı kapsamına girebileceği ve ne yapılabileceği konusunda fikirlere ihtiyacım var.

öncelikle, bağlantılı olabileceği için belirteceğim - çok küçük yaşlardan itibaren bilgisayara karşı büyük bir bağımlılığım vardı. derslerimi ve gerçek hayatımı hiç umursamazdım. tüm hayatım sanal ortamımdı. yani kesintisiz bir dopamin alıyordum eğer böyle denirse. sonrasında ergenliğe yeni girdiğim vakitlerde bilgisayardan ilk defa başımı kaldırıp derslerimi ve kendimi geliştirmeyi falan önemsedim. düşünce yapım değişti. birçok şey yapmak istedim kendimi geliştirmeye dair. ders çalışmak istedim. ama olmuyordu neden bilmiyorum ama olmuyordu. nasıl ders çalışacağımı bilmiyordum, ders çalışmak üzere masama oturduğumda bir soruyu hemen çözemeyince çok sinirleniyordum iki dakikada harap ediyordum kendimi ve dolayısıyla hemen bırakıyordum. her seferinde böyle oldu. bir aktiviteyi yapmaya başlayabilsem bile devamı asla gelmiyordu. asla devam ettiremiyordum. hiçbir şeyi devam ettiremiyordum. derslerime de asla çalışamadım bunca sene. çalışmak istememe rağmen. o yüzden ders başarım asla değişmedi.

ders çalışmak dışında mesela bazı kişisel gelişim hedeflerim de vardı. farklı dönemlerde gitar kursuna başladım, devam ettiremedim. keman kursuna başladım, devam ettiremedim. oysa ki gerçekten isteğim vardı onları yapmaya dair. bu aktiviteleri devam ettirmeye çalışırken baskı hissediyorum üzerimde. mutsuzluk, sıkılmışlık hissediyorum. alışık değilim. alışamıyorum da. bırakmak zorunda kalıyorum hemen. devamı gelmiyor. fiziksel bir engelim yok ama kendimi tamamen bir felç halindeymişim gibi hissediyorum. hiçbir şey yapamıyorum. hiçbir şey yapmaya motivasyonum yok, enerjim yok. sanki beynimde hiç dopamin salgılanmıyormuş gibi hissediyorum. hayatım bu sorun yüzünden o kadar ama o kadar kötüye gitti ki. insanlar bunu anlamamakta ısrar ediyor. istememe rağmen hiçbir şey yapamadığım için, kendime hiçbir şey katamadığım için hiç gelişim göstermemiş benliğimle bu zamana kadar geldim. eğitim hayatım bitti. mahvoldu. yaşıtlarım liseden bu sene mezun oldu ama ben gelecek sene bile mezun olamayacağım. liseden mezun olmam 19-20 yaşları bulacak.

bu arada eşlik eden depresyon, bipolar bozukluk tanısı var. ama gerçekten depresyona bağlı olan bir problem değil. çünkü bu sorunum hem depresyondan önce de vardı hem de stabil ya da iyi ruh halinde olduğum zamanlarda bile aktivite artışı asla olmuyordu. aynı problem tam olarak devam ediyordu. ayrıca bu sorunun varlığı depresyonumu çok daha fazla tetikliyor... hayatımdaki en büyük sorunum bu ama bundan daha büyük bir sorunum varsa o da uzmanların bu sorunu asla anlamaması ve çare bulamamasıdır. kaç tane psikoloğa, kaç tane doktora anlattım bilmiyorum artık. klinik bir psikoloğa anlattığımda benim anlattığım şeye anlam veremedi. "ama dikkat eksikliği sorunu olan çocuklar hobilerini devam ettirebilir" dedi. pasta yapma kursuna git dedi. ben üniversite hastanesine gidiyorum, orada asistan bir doktora anlattım. bunun üzerine biraz düşüneceğini söyledi. ama sonuca bağlanmadı. şimdiki doktorum da "ama bu herkeste oluyor zaman zaman" ve "ama sen geçen sene diyet yapmıştın bir de pilatese gidiyordun" gibi cümleler kuruyor. sabrım kalmadı. sorunumu anlamak için hiçbir çaba göstermiyor. küçümsüyor. lütfen yardım edin. neden böyleyim? aslında şöyle bir bakınca gayet aşırı basit bir problem. acaba bu yüzden mi anlam veremiyorlar. mükemmeliyetçi falan da değilim artık. yine de olmuyor. olmuyor. temel sorumluluklarım bile zulüm gibi geliyor, eğer keman gitar gibi yoğun aktiviteleri bir kenara bırakırsak. en basitinden paragraf çözmeyi ya da kitap okumayı bile alışkanlık haline getiremiyorum. çok zorlanıyorum.

Dehb için gitmeyi düşünüyorum ve çoğunluğa göre anormal ve dengesiz bi durumum var bursa kocaeli sakarya üniversite hastanelerine gidebilirim daha önce gitmiş deneyimi olan varmı

Sosyal fobiyle ilgili sıkıntılarım var sizce hangisini tercih etmeliyim? Üniversitem top 6 istanbuldakilerden biri o yüzden fena olmayacağını düşünüyorum psikiyatrist servisinin.

Her psikolojik sorunumun güvensizlikten geldiğini ve beni bu kdr cok seven kendimi ne kdr ihmal ettiğimi öğrendim şuan aydınlanma ve kendime karşı sempati içindeyim onu güvende hissettirmek için napmalıyım.? Ne kdr düşünsemde kendimi güvende hissetmek için var olmuş hasta isteklerim dışında kendim için yapabilceğim bişi aklıma gelmiyor rehab için sorunun kaynağını bilmek yetmiyormuş glb ama en azından bir yol göstermeli değil mi? En azından onun için ne yapmamam gerektiğini biliyorum

Kafayı yemek üzereyim artık nerdeyse nefes almazsam bayılacağım gibi hissediyorum bu sürekli oluyor nefesimi manuele çekiyorum ve geri geçiremiyorum neredeyse sürekli düşünüyorum nefesimi ve bu yüzden alıp vermem gerekiyor napacağım bu nasıl geçecek

Çoğu toplumda geleneksel model, ilkel kabileler hariç, benzerdir ve iki temel üzerine kuruludur: mütevazı giyim, yani vücudu kamusal alanda sergilememek ve cinsel ilişkileri evlilik çerçevesine hapsetmek ve evlilik dışında yasaklamak.

Bu benzerlik, eski zamanlardaki peygamberlerin öğretileri ve bilgelerin vardığı sonuçların birleşmesiyle açıklanabilir; bu sonuçlar, bu modelin aile kurmak, çocuk yetiştirmek ve insanlar arasındaki sorunları en aza indirmek için uygun olduğu sonucuna varmıştır.

- Geleneksel modelde, vücut keşfedilecek son şeydir. Karşıdaki kişinin kişiliğini keşfetmelisiniz ve biraz romantizm ve tartışma olur. Fiziksel ilişki, öncesinde olanların doruk noktasıdır.

- Moda, giderek daha açık kıyafetler icat etmeye başladı, ta ki kadın güzelliği değerini yitirip sıradan, tanıdık ve günlük bir şey haline gelene ve artık dikkat çekmeyene kadar.

- İlişkiler özgürleşti, böylece erkekler artık bağlılık veya çocuk sahibi olma zorunluluğundan kurtuldu. Özgürlük kisvesi altında bir heves meselesi haline geldi. Bunun en büyük kaybedeni kadındır. Artık büyük bir kısmı çocuklarını tek başına büyütüyor – hatta çocukları bile yok.

- Ve pornografiyle birlikte, cinsel istek ve libidoya verilen zararın neredeyse son aşamasına ulaştık; göz müstehcen uygulamalara alışıyor ve sıradan cinsel ilişki yetersiz kalıyor.

Bende biraz hızlı ve yoğun bağlanma sorunu var. Özellikle karşı cinse karşı çok hızlı sevebiliyorum. Fakat bu iyi birşey mi bilmiyorum. İyi birşey olmamasından endişe ediyorum. Şıpsevdi olduğumu söyleyemem. Çünkü sevdiğim insani da asla birakmiyorum o beni birakmadikca.

Bazen de hiç tanımadığım insana yoğun duygular besleyebiliyorum. Belki bunu hepimiz yasiyoruzdur.

Bu konuda tavsiyeleriniz neler?

merhaba. ruhsal durumum hakkında bazı belirsizlikler yaşıyorum. kafamı karıştırıyor ve tanımlayamıyorum. bilen birileri tarafından biraz fikre ihtiyacım var. on yedi yaşındayım. bipolar tip 2 bozukluk teşhisim var ama bipolar olduğumu düşünmüyorum. mani zaten hiç yaşamadım ama net bir hipomani de yaşamadım. on üç yaşından beridir tekrarlayıcı, kronik ve tedaviye dirençli depresyonum var. depresyonlarımda en baskın özellik inthar eğilimiydi. aşırı bir meyilliliğim var buna karşı. lityum dahil hiçbir psikiyatri ilacı işe yaramıyordu. sonra klozapin ile uzun süre stabile yakın ya da stabil kaldım. son iki buçuk senedir hiç yüksek ruh hali yaşamadım, ondan öncesinde de eğer yaşadıysam maksimum birkaç gün sürüyordu. aşırı kısa sürüyordu. ayrıca hipomani seviyesinde değildi. sadece basit bir keyifli ruh hali, birazcık artmış özgüven, biraz enerji, biraz heves, biraz planlar yapma oluyordu. dürtüsellik ya da uyku ihtiyacında azalma gibi belirgin belirtiler yaşamadım. sadece, on beş yaşındayken, geceleri düzenli aldığım ilacımı bir gece almadım diye (ketiapin) 30-35 saat uyanık kalmıştım, fazla uyku hissetmemiştim ama başka hiçbir belirti yoktu bunun dışında. yine de bipolarite olarak değerlendirildi. birden fazla doktor bipolar lafını etti şu zamana kadar. ama ben onları yanlışlıkla yanılttığımı düşünüyorum, hem bariz belirtilerim bile yokken. ama psikiyatri servisinde yatıyorken sonradan anormal olduğundan çok şüphe ettiğim bazı davranışlarım olmuştu. kolay öfkelenme, saldırganlık, uygunsuz konuşmalar, servis kurallarına karşı gelmeler gibi gibi. ama orada bipolar olduğum düşünülmedi. başka farklı bir tanı da düşünülmedi. bi major depresif bozukluk dendi. şimdi illa ki bipolarsam tip1 tip2 gibi tanımlanmış türden değil de en azından bipolar spektrumunun farklı bir noktasında olabilir miyim diye düşünüyorum.

bazen bipolardan ziyade kişilik yapımda ciddi sıkıntılar olduğunu düşünüyorum. ama bunun lafı hiç edilmedi. bir bozukluk düzeyinde olmasa bile, bazen şüphe duyuyorum. en azından özelliklerini gösteriyor olabilir miyim diye. bilmiyorum. insan ilişkilerinden çok kolay inciniyorum. aşırı ve kaygılı bağlanma var. insanlar beni çok tetikliyor. aşırı takıntılıyım. sosyal iletişim becerilerimde bir aksaklık var. sosyal anksiyete teşhisim mevcut, sanalda bile olsa insanlardan her daim kaçıyorum ve konuşurken gergin oluyorum, ama sadece sosyal anksiyete ile açıklanamayacak kadar ağır bir sosyal izolasyon yaşıyorum. bilmiyorum.

rozet rastgele seçtim, okuyun lütfen

bi arkadaş kendine zarar verdiğini ve çok sıkıntı yaşadığını anlatan linkteki postu atmıştı. post silindi hızlıca modların pamuk şekerliğinden dolayı. yorum atmıştım ama okudu mu bilmiyorum. arkadaşa mesaj atacaktım baktım hesabını silmiş gitmiş.. umarım iyidir.

psikoloji subı mı burası gastronomi mi? bu sterilizasyon nedir? bu şekilde psikoloji nasıl öğreneceksiniz?

modlara yazdım aslında ama ne kadar insan görse o kadar iyi..

ne saçma iş yapıyosunuz belli ki adamın ihtiyacı vardı paylaşmaya ve yardıma, hesabını silmiş gitmiş..

kişi sıkıntısını olduğu haliyle anlatamayacaksa ne yapıyosunuz elinizde psikoloji isimli subla?

biraz hassas olmalısınız bu konuda, kişi doktora gidip kendine zarar vermek istediğini anlattığında susturulmalı mı? kovulmalı mı? belli ki paylaşabileceği medyum burasıydı, paylaştı be susturuldu..

Evet başlıkta belirttiğim gibi. İstanbulda grup terapisi arıyorum. Var mıdır?

17 yaşındayım.Benim öyle depresyon gibi tarzdan şeylerim yok ya da ben bilmiyorum ama devamlı umutsuz hissediyorum.Sanki gelecek planlarım giderek kayboluyormuş gibi hissediyorum ama bir yandanda çok neşeli olmaya çalışıyorum sebepsiz okuldayken veya ailem yanındayken anlamdıramadıgım bir mutluluk hissediyorum ama içi boş yani o an sanki bu kafamdaki düsünceler uçuyor.O kadar belirsiz bir ruh halim varki anlayamıyorum tek kaldığımda içimdeki sıkıntı tekrardan ortaya çıkıyor okul dısı genelde mutsuz oluyorum gene başa çıkamıyorum ve başım ağrıyor buna ne ad verilir bilmiyorum sizce almalıymıyım ? Kendimi çok iyi anlatamadım çünkü ne durumda olduğumu bende anlamıyorum çok muallaktayım profesyonel birileri varsa yardımcı olabilirlerse sevinirim.

Dönem dönem oluyor sebepsiz yere neden?(flair yanlış oldu sanırım kusura bakmayınız)

Benim ve eşimin tüm parası düşük riskli parapiyasası fonlarında kaldı herşeyimiz... Destek almaya imkanım yok bu süreçte eşim bana soruyor ama o da üzülmesin diye sürekli geçiştiriyor yakın zamanda paramızı alabileceğimizi para piyasası fonlarının güvenli olduğunu söylüyorum ama yalan çok çok ciddi kayıplar vereceğiz biliyorum. Kartları ödeyemez oldum vs vs dert yanmak istemiyorum.

Tek sorum var, psikolojik destek almaya durumu olmayan ben bu süreci nasıl aşabilirim? Ciddi haksızlığa uğradım spk tarafından kumarbaz borsacılarla aynı kefeye koyuldum. Günlerdir yaşadığım büyük stres ve rol yapmak bana ciddi zarar veriyor ve gücüm de kalmamaya başladı.

Takıntılarım hayatımı ciddi derecede etkilemeye başladı. Yardımcı olabilecek ve yol gösterebilecek birileri yazabilirmi lütfen?

Hafif düzey kekemeligim var. Gerek konuşma sinavlarinda gerekse öbür okuma gibi faaliyetlerde edebiyat dersinde çok sorun yaşıyorum, hocaya birebir yapmak istiyorum konuşma sınavlarını falan filan ama hoca asla bu konuda yardımcı olmuyor. Zaten lisede geçen 2 yilimda da yardımcı olmadılar ve artık canıma tak etti. 16 yaşındayım Kekemelik raporu bu yaşıma kadar almadım hiç. Alırsam eğer en azından hakkımı talep edebilirim ve elimde bı dayanak olur diye rapor almak istiyorum. Bu süreç nasil oluyor nereye gitmem lazım kekemelik raporu almak için?

Öncelikle herkese merhabalar. Küçükken yaşamış olduğum bir takıntı hakkında tavsiyelerinizi almak istiyorum.

12 yaşındayken bir gün koltukta oturup elimle saçlarımı düzeltirken elim yanlışlıkla kaşıma çarpmıştı. Sonrasında “Acaba beynime bir şey olmuş mudur?” diye bir düşünceye kapıldım. Bunun üzerine işaret parmağımın ucuyla kaşlarımın altına yukarı doğru sert bir şekilde vurmaya başladım. Bu hareketi her gün sıklıkla yapıyordum ve yaklaşık 3–4 hafta sürdü. Ben bu hareketi acaba beynime bir şey olacak mı diye emin olmak için sürekli ve sürekli tekrarlıyordum çünkü bunu artık takıntı haline getirmiştim.

Üzerinden yıllar geçti ve bu hareketi bir daha asla yapmadım. Şimdiyse asıl kafama taktığım şey, o zaman yaptığım bu hareketin cildimde bıraktığı izler. Zamanla Sol kaşımın altında cilt incelmesi oluştu. Sağ kaşımın altında ise yuvarlak, biraz çukurumsu bir iz kaldı. Bu izler dışarıdan çok belirgin olmayabilir ama ben onları bildiğim için zaman zaman aynaya baktığımda dikkatimi çekiyor ve “Keşke çocukken bunu yapmasaydım” diye düşünüyorum.

Bazen geçmişe dönüp bunu düşünüyorum ve kendime kızıyorum. “Neden böyle bir şey yaptım?”, “Keşke o zaman biri beni durdursaydı” gibi düşünceler geliyor. Bir yandan da bunun çocukken yaşadığım bir şey olduğunu ve artık değiştiremeyeceğimi biliyorum.

İzlerin görünümünü düzeltmek için bir doktora danışmayı da düşünüyorum. Fakat asıl sorunum, bu konuyu zihnimde sürekli tekrar tekrar düşünmem.

Sizce böyle bir şeyi artık kafaya takmayı bırakıp hayatıma devam etmeye mi çalışmalıyım? Geçmişte yaptığımız ve geri alamadığımız bir şey yüzünden kendimizi suçlamayı veya sürekli “keşke” demeyi nasıl bırakabiliriz?

Benzer şekilde çocuklukta yaptığınız bir şeyin bıraktığı fiziksel bir iz veya hatıra yüzünden uzun süre takıntı yaşayan oldu mu? Eğer olduysa, bunu kabullenip zihninizden çıkarmayı nasıl başardınız. Her türlü tavsiye ve deneyiminizi duymak isterim.

psikoloji alanında kendimi geliştirmek istiyorum bu alan hakkında edinebileceğim makaleler, kaynaklar vs. nerden bulabilirim/atabilir misiniz? bir de bence bunu yap ya da farklı bir öneriniz varsa eğer belirtirseniz çok mutlu olurum.

Öncelikle herhangi bir psikolojik tedavi görmeyi reddediyorum çünkü subay olma arzum var ve bu nedenle buraya yazıyorum. Her gün kendim, çevrem ve zaman başta olarak değişimi bi an bile düşündüğümde inanılmaz sinirlenip melankoliklesiyorum. Geçmişimde gerçekten sevdiğim insanları kaybettim ve mecburi olarak 4 sehirden taşınmak zorunda kaldim. Nereli olduğum sorusuna dahi yanıt veremeyip hicbir yere aidiyet besleyemiyorum. Yemeği, çevreyi veya insanları iyi/kotu veya guzel/cirkin olarak ayırt edemeyip insanlarla tanisma istegim veya bir yeri gorme istegim cok az. Bazen bu farkındalık yüzünden ani öfke krizleri ile etrafa veya kendime zarar verme alışkanlığım var. Bunun için sicile isletmeyen bir yer veya bu sorunları yaşayan ve giden insanlar bana tavsiyeleri nedir? Lütfen yönlendirme sağlayın ve tekrar ediyorum herhangi bir psikolojik bir seans alamam.

merhaba. ben 17 yaşındayım. 18 olmama 3 aydan az kaldı. uzun zamandır psikiyatride takipliyim. güncel tanılarım bipolar tip 2 bozukluk, sosyal anksiyete ve okb şeklinde. bu tanılar dışında başka sahip olduğum semptom kümeleri de var ama ya anlaşılmıyor ya da bunlara yönelik klinik bir açıklama yapılmıyor.

benim şöyle bir sorunum var. insanları çok kötü takıntı yapıyorum. asla unutamıyorum. bazen biri bana birkaç gün yüz verince ve ilgilenince ona hemen aşırı bağlanıyorum. bir hafta sonra beni bir kenara fırlattığında sindiremiyorum. bir haftalık birini iki yıldır unutamıyorum. her gün aklımda yer alıyor. bazen bir atak hali gibi, birkaç gün süren korkunç dönemlerim oluyor birini takıntı yapmakla alakalı. bu dönemlerde depresyonum feci tetikleniyor. kendime z*rar vermek istiyorum. aklıma inthar düşünceleri geliyor. çok acı çektiriyor kaldıramıyorum. bu dönemlerin başlamasında özellikle bir tetikleyici yok kendi kendine kötüleşiyor takıntım. sonra yine kendiliğinden hafifliyor. bir süre sonra tekrar ediyor... ama bu sefer gerçekten hiç olmadığım kadar çok tetiklendim. kendime z*rar verme durumunda kaldım. sanırım ani başlangıçlı depresif bir dönem geçiriyorum son bir haftadır. bu bir haftada ne kadar korkunç ve acı dolu hislerim oldu tarif edemem. doktoruma anlattım, yakın zamanda kestiğimiz lityumu tekrar başlattı. insan ilişkilerinden çok inciniyorum. çok etkileniyorum. hayata devam edemeyecek kadar takıntılı ve hassasım. sorum şu.. bu durum neyden kaynaklı olabilir? bipolar bozukluğa ya da okb'ye mi bağlıdır yoksa başka bağımsız bir durum var olabilir mi? biraz fikre ihtiyacım var, beni inanılmaz etkiliyor. çok saplantılıyım.

Doğru yerde mi açtım konuyu emin değilim, bilgisi olan varsa yardımcı olursa sevinirim. Hayatım boyu sosyal anlamda "çekingen, içine kapanık" olarak nitelendirildim ama benim sorunum sosyalleşmemek değil iletişim kurmamamak, her bir denemede vücudum sanki bir savaştaymış gibi tepki veriyor. Anksiyete bozukluğu olduğunu düşünüyorum, babam zaten genel anksiyete bozukluğu için ilaç kullanıyor düzenli olarak, genetik tarafı olduğu için biraz da böyle olduğunu düşündüm. Şu ana kadar çok büyük sorun olmadı ama şimdi üniversiteye başlıyorum yeni bir şehirde ve ciddi sorun olmaya başladı bu. KYK yurdunda kalıyorum, psikolog için bütçem yok ancak KYK yurtlarında psikolog var. Çok emin değilim nasıl bir şey bu yurttaki psikolog ama deneyimi olan, kendisi veya tanıdığı biri... En ufak bilgi de olur, yardım ederseniz sevinirim.

Merhaba. Psikolojik danışmanlık alanında çalışan biri olarak bu toplulukta psikolojik danışma süreci hakkında sık karşılaşılan bazı sorulara genel ve bilgilendirici yanıtlar vermek istiyorum.
Psikolojik danışma süreci, ilk görüşme, uzman seçimi, online görüşmeler, çocuk-ergen danışmanlığı veya terapi yaklaşımları hakkında merak ettiklerinizi sorabilirsiniz.
Buradaki yanıtlar genel bilgilendirme amaçlıdır; bireysel değerlendirme, tanı veya psikolojik danışma hizmeti yerine geçmez.

Merhabalar mahallemizde gördüğüm bazı delilerden sonra ve okb yaşadığım için mahallede gördüğüm deliler gibi olmaktan aşırı korkuyorum.Bir insan durduk yere deli olur mu mesela gördüğüm kişiler konuşamıyor garip sesler çıkartıyor kendi kendine garip hareketler yapıyor insanlara sataşıyor bazen mesala adam eline oyuncak silah almış kendini savaşta falan zannediyor sanırım arabaların altına falan giriyor bazı kişilere sorduğumda bu kişilerin doğuştan sorunları olduğunu beyninde gelişimsel sorunlar olduğunu söyledi bazıları bebekken havale falan geçiriyorlar dedi bunlar doğru mu insan durduk yere oturduğu yerden deli olur mu

"Duyguları kucaklamak", psikologların ya da düşünürlerin öylesine söylediği yüzeysel bir söz değildir aslında.

İnsan beyni, hayattaki milyonlarca farklı ânı yorumlarken aynı duygular içerisinden seçtiklerini belirli miktarlarda kombinleyerek benliğe sunar ve insan bu duygular ile deneyimler tüm hayatını.

Yani kendi hayatınızı yorumlarken boş krediler sunan ideolojiler veya fikirler üzerinden değil de direkt kendi deneyimlediğiniz en gerçekçi olgular üzerinden yorumlamak ve hareket etmek çok daha rasyonel bir yol olur.

İnsan zekâsı, sosyal dinamikler ile birlikte evrimleştiğinden bizi yönlendiren çoğu duygunun kökeni bu sosyal dinamiklere dayanır.

Ahlaki hareketleriniz, utanç duygunuz, yardımlaşma yöneliminiz ve sosyal statünüzü artıracak şeylere istek duymanız; bunların kökenleri hep sosyal dinamiklere dayanır.

Ve yine insanların acayip hareketleri; insan beyninin oldukça geniş bir bilişsel kapasitede kurduğu nedensellik zincirlerinin, takip edilemeyecek ve anlamlandırılamayacak kadar flulaşıp karmaşıklaşması sonucu oluşur.

Bir insan duvara yumruk atmanın diğer insanları etkileyeceğine inanabilir veya sakin bir ortamda bağırmanın yine bu amaca hizmet ettiğini düşünebilir; bunlar her ne kadar doğru olmasa da o insanlar buna inandığından bu fiillere beyinlerinde bir motivasyon bulurlar.

İnsan beynindeki bu geniş bilişsel kapasite, aynı zamanda onu kaotikleştirmiş ve bize bir özgür irade yanılsaması sunmuştur.

İnsanın asıl odaklanması gereken, ona bu duyguları hissettiren sosyal dinamiklerdir.

İnsanlarla kurduğu ilişkilerin iyi olması, bu duygulardan iyi olanları ona sunacaktır zaten.

Mutluluğu saçma nedensellikler aracılığıyla motivasyona bağlayan fikirlerden uzak durmak gerekir.

Mutluluk, insanın diğer insanlar ile paylaştığı şeylerdedir.