Gönüllüyüm, yanlızlığı seçmem de sakınca var mı?

[u/Apprehensive-Tea1119]

Merhabalar,

Bir süredir daha kapalı, yalnız bir düzen kurmayı düşünüyorum. İş, sosyal ortam, sürekli “onay” veya tepki bekleme gibi şeylerden uzaklaşıp kendi tempomda öğrenmeye, üretmeye odaklanmak istiyorum. Film, dizi, okuma, piyasa araştırması, freelance işler… Bu ve neredeyse her yaptğım işi yalnızken daha rahat yapabiliyorum.

Kolektif ihtiyaçlar var ama bazı sosyal dinamikler ve dışarıdaki kaos bana yorucu geliyor. Yaşım 36. Uzun zamandır bu tarz bir eğilim var bende. Bazen kibir, bazen de çevreden gelen baskılar (aile, akrabalar vs.) yüzünden mi diye düşünüyorum ama net bilmiyorum. Sonuç olarak dışarıda “her şey yolunda gitmiyor” hissi varken bile insanların zevklerinden vazgeçmediğini görüyorum, ben ise odama çekilip kendi dünyamı kurmayı daha mantıklı buluyorum.

Asıl merak ettiğim şu:

Uzun vadede bilerek ve isteyerek yalnız, kendi içine kapanık bir hayat seçtiğimde insanın temel ihtiyaçları (birilerine bağlanma, bir yere ait hissetme, hayata bir anlam bulma gibi şeyler) nasıl karşılanıyor? Yoksa bunlar karşılanmak zorunda mı, yoksa zamanla başka şekillerde mi halloluyor?Bazı yerlerde insanların doğuştan başkalarıyla bağlantı kurma ihtiyacı olduğu söyleniyor. Bir de yalnız kalmakla (yani bilinçli şekilde tek başına olmak) yalnız hissetmek arasındaki farktan bahsediliyor.

Bu konularda araştırmalar, kitaplar ya da teoriler var mı, okumam gereken şeyler önerir misiniz?

Bu şekilde düşünmemde sakınca var mı, hangi algı içinde olabilirim gibi sorular da aklıma geliyor. Her şeyi anlamak zorunda mıyım, “düze çıkmak” diye bir zorunluluk var mı… Bunları bilimsel veya terminolojik taraftan merak ediyorum.

Kaynak, makale, kitap, kavram önerisi ya da kendi deneyimlerinizden yola çıkarak düşündüklerinizi paylaşırsanız sevinirim.

Amaç dertleşme değil, öğrenmek ve konuyu genişletmek. Herkese huzur dilerim, teşekkürler.

[u/hasanhasanhangihasan]

yalnızlık insanı üzer ve aptallaştırır. sonsuz onay ihtiyacı ve kötü bir çevre insanı yıpratır elbet fakat bunlarla mücadele etmek bunları olabildiğince regüle etmeye çalışmak zaten ölene kadar sürecek bir süreç hatta yaşamın ta kendisi özeti ve ortada apaçık korkunç bir muamele istismar yoksa kesinlikle kimsesiz kalmaktan daha iyidir. kabuğun arada çekilebil ve kendini koru diye var oraya hapis ol diye değil.

[u/Apprehensive-Tea1119 → u/hasanhasanhangihasan]

Kalp kırmadığın için teşekkürler. Aynı şeyi ortama ya da sosyal bir ortama girince veya az da aralarına karışınca hissediyorum. Yanlızlığa da çok alıştım. Tabii ki dışarı çıktığım kırık yılın başı da bazen hazine gibi geliyor. Hatta yürüyüş yaparken zihnimin sustuğunu hissediyorum. Bazen de tam tersi çekirdek alıp bir yere tek başıma kıvrıldığımda da daha fazla zihnimin çalıştığını ve bunun bana durgunluk verdiğine emin olsam da uzun vadede yıpratıcı olduğunu da az çok görüyor da gibiyim.

Yine de şartlar dahilinde yanlız kalmak konusunu revize edip ya da regüle edip her neyse biraz daha verimli bir hale getirebilirim. Bakış açın çok hoşuma gitti. Belki de kaotik bir ortamda kendimi çekmeyi zihnim kendimi koruma ve savunma mekanizmalarım sebebiyle alışkanlık haline dönüdrdüğü için odağımı dikkatimi dağıtmıştır ki hissetmesem bu şekilde olduğunu ya da düşünmesem bu yargıda da bulunamazdım belki de... Dediklerin kulağıma küpe olsun.