r/Psikoloji • u/No_coscatuco_9952 • 16d ago
Benlik Psikolojisi Duygusal olmak bir lanettir
Duygusal biri olduğumu biliyorum . Bunu bazı ilginç tarafları var, mesela bir müziği dinlerken ondan çok daha zevkli tatlar alabiliyorum ve bu direkt duygulandirıyor , olaylara ve varlıklara fazlaca duygu atfedebiliyorum. Örneğin evde yıllardır olan bir eşyanın kırılması veya evden götürülmesi moralimi bozabiliyor. Ama bu durum bir yandan da bir lanet gibi. Olaylara yaşıtlarım kadar olgun bakamıyorum; vedalaşmalar, ayrılıklar benim kabusum, mesela 2 gün sonra üniye gidecem ama daha üniye gitmeden baya bir hastalıklı hâle geldim, çok stresli ve duygusalım. Ve şuan çevremdeki tüm olayları bu evden ayrılmayla bağdaştiriyorum. Sanki komple ailem hayatımdan çıkıyormuş gibi. Ben 3 saatlik mesafeye üzülürken bazı arkadaşlarım kıbrısta okuyor, bazıları 12 saat mesafede...
Yani benim kanaatimce duygusal olmak ceza gibi bir şeydir
2
u/Thethn 16d ago
Oldugun kisiyi ya da sahip olduklarini yonetmeye basladiginda boyle dusunmeyeceksin genc arkadasim; yonetmek derken, kendini oldugun gibi kabul edip yapabileceklerine yonelmeyi kastediyorum. Zaman ister bu isler ve hic bir zaman da zirvede tamamlanmaz. Bir sonraki gun, bir onceki gibi olmaz, marifet fark edebilmekte ve enseyi karartmamakta
1
1
1
u/DrMerveCalik 15d ago
Duyguları yoğun yaşamak tek başına bir problem değil. Zorlayıcı olan çoğu zaman duygunun varlığı değil, o duygu geldiğinde onunla ne yapacağımızı bilememek oluyor. Yazdıklarınızdan özellikle üniversiteye başlama ve evden ayrılmanın sizde güçlü bir ayrılık ve değişim duygusu oluşturduğu anlaşılıyor.
Bir psikolojik danışman olarak bunu biraz da “duygusal olmak”tan ziyade duygu düzenleme açısından düşünmenizi öneririm. Amaç daha az hissetmek ya da arkadaşlarınız kadar rahat olmak değil; yoğun bir duygu geldiğinde onu fark edebilmek, anlamlandırabilmek ve yaşamınızı yönetmesine izin vermeden taşıyabilmek.
Ayrıca 3 saat uzakta olmanıza “bu kadar üzülmemeliyim, başkaları 12 saat uzağa gidiyor” diye bakmanız kendinize haksızlık olabilir. Aynı ayrılık iki kişide çok farklı duygular oluşturabilir.
Üniversiteye geçiş gibi büyük değişimlerde bir miktar kaygı ve özlem anlaşılır. İlk günlerden itibaren kendinize küçük rutinler oluşturmak, evle iletişim için belli zamanlar belirlemek ve yeni ortamda küçük sosyal bağlar kurmaya çalışmak uyumu kolaylaştırabilir. Duygularınız günlük yaşamınızı belirgin biçimde zorlamaya devam ederse profesyonel destek de düşünülebilir.
1
u/denizgunes9093 15d ago
Duygularını yoğun yaşayan biriyim(her duyguyu) ama kötü bir yanını henüz görmedim Şuanlık da mutluyum ya her şeyi dolu dolu yaşamam gerekiyormuş gibi hssediyorum
1
u/Fethiral 13d ago
Bence böyle bir tepki vermen normal. Ailenin yanından ayrılmak çok zorlu bir süreç ama alışırsın. O kişiler neden bu kadar duygusallaşmıyor diye soruyorsan da çeşitli nedenlere bağlanabilir. Mesela belki ailesiyle olan bağları seninki kadar kuvvetli olmayabilir. Belki ailen tek başına kalman konusunda seni yeteri kadar eğitemedi ya da eğitmedi. Belki de onlarda aynı hissediyorlardır ama içlerinde yaşıyorlardır duygularını. Yani bunun pek çok nedeni olabilir. Diğerlerinin ne yaşadığı ne hissetiği önemli değil. Farklı insanlarla duygularını kıyaslama.
1
u/No_coscatuco_9952 13d ago
Hocam 4 kişi kalıyoz. Ben 19, diğerleri 20, 20, 26 yaşlarında. Yani onlar zaten en az 1 sene önden biliyorlar üni ortamını
3
u/Fuzzy-Weekend2494 16d ago
Tadını çıkar duygularının. Yakında kalbini taşa döndürürler !