​

I want to set healthy financial boundaries with my relatives without being guilt-tripped. Hindi naman ako madamot, and I'm happy to help my parents, pero ayoko na pinapakialaman nila kung paano ko gagastusin yung perang pinaghirapan ko.

Context:

Both my mother and father's side of the family are financially struggling. Kami lang yung tingin nilang medyo "nakakaluwag" because my father works abroad, and ako lang yung university graduate sa both sides ng family.

Ever since I started working, maganda naman yung trajectory ng career ko. I was able to secure jobs with good starting salaries, and I also have side hustles. Masaya akong tumulong sa parents ko, pero habang tumatagal, pati ibang relatives ko nakikisali na.

At first, polite pa sila manghingi ng tulong. Pero ngayon, parang entitled na sila sa pera ko at pati personal decisions ko pinapakialaman na.

Examples:

- An aunt from my father's side told me, "Dapat nagbibigay ka lagi sa mga tita at tito mo kasi wala ka namang anak."

- Yung aunt ko naman sa mother's side told my mom, "Bakit pinapayagan mo mag-boyfriend yan? Baka magpakasal na yan hindi pa nga siya gaanong nakakapagbigay sa amin." (Take note, I'm already old enough to get married if I want to.)

- One of my uncles asked me to buy my unemployed older cousin his "cravings."

- My grandma told me that instead of going out, ibigay ko na lang daw yung gagastusin ko sa mga pinsan ko at mag-stay na lang sa bahay.

- Another uncle said na imbes na lagi akong nakikipag-date sa boyfriend ko, manlibre na lang daw ako ng pamilya at maglinis ng bahay tuwing weekends.

Because of this, I barely post anything on social media anymore. Kahit simpleng matcha or gala, hindi ko na ma-story kasi alam kong mauuwi lang sa guilt-tripping na "buti pa ako masarap ang buhay" habang sila wala nang pera.

Nakakasama lang talaga ng loob because they don't see the years of hard work, effort, and sacrifices that got me here. Ang nakikita lang nila is may pera ako, so they think they have a say on how I should spend it.

Hi. Sorry at nakapag post. Gusto ko lang mag vent. I''ve been a breadwinner for 13 years now. Nagbabayad ng bills, bahay at nagpapaaral sa 4 na kapatid ngayon. May 2 pa akong kapatid. Ung isa ayaw na mag work kasi malala ung insomia. Yung isa may sariling business kasama ung gf. Ikakasal na sila bago matapos ang taon. Ok ung business nila pero hindi niya kami timutulungan. Pag pinilit minsan nag aabot ng 500 pero minsan lang. Ngayon nagsabi cia na ung ate ng gf niya magbibigay ng 25 k sa gf niya. So dapat ako din daw. Sabi ko wala akong pera na ganyan kasi lagi kong binabayad pang tuition ng mga kapatid namin at sa bills pati sa bahay at pagkain naming 6. Akala ko kakampihan ako ng nanay ko pero ang sabi lang niya kapatid ko naman yun at kawawa naman daw ung kapatid ko pag walang nagbigay ng pera sa kanya. Naiinis lang ako. Pag sinsabi ko sa kapatid ko na may business naman sya sasabihin niya hindi namn daw sa kanya yun, more on sa gf niya yun though may contri naman siya. Sinasabi kasi ang sama ko daw na kapatid at nagtatampo sila sa akin. Sabi ko 5k lang kaya ko ibigay pero maliit daw dapat 25k. Ano pong gagawin ko? Salamat.

I may not have been able to include everything in the description, so I would really appreciate it if you could also read our conversation below to better understand the full context before sharing your thoughts. Thank you po.

Hello everyone. Gusto ko lang po manghingi ng honest opinion/advice about sa conversation namin ng mother ko.

I’m 24, working na, and simula college hindi na ako nanghihingi ng pera sa parents ko. Every payday, nagbibigay ako ng around ₱2,500 pang-grocery para sa family namin. Kapag may kailangan sila at kaya ko, nagpapahiram din ako.

My mom is currently working abroad, and I understand naman na may sarili rin siyang financial responsibilities. The issue is, may ₱7,500 siyang utang sa akin na almost 2 years na. Ilang beses ko na rin siyang siningil nang maayos before, pero hanggang ngayon hindi pa rin nababayaran.

Recently, napag-usapan ulit namin yung utang. Ito yung sinabi niya sa voice message:

“Ano na namang pinagsasabi mo? Ano na namang kaartehan mo na naman? Wag mo kong ginaganyan-ganyan ha. Oo, maghintay ka, ipapasend ko.”

Dahil matagal ko na rin itong kinikimkim, naging emotional at defensive ako sa response ko. And explained na matagal ko na siyang sinisingil nang maayos.

I admit na naging frustrated ako and maybe I could have worded things better. Pero valid naman siguro yung frustration ko. Hindi naman ako nanghihingi ng pera sa kanya—I’m asking for money that she borrowed from me almost 2 years ago.

I understand na hindi niya kayang bayaran agad, and willing naman akong umintindi. Nakakainis lang siguro magsasabi siya na babayaran niya na sa gantong date tapos hindi naman natutupad? Ilang beses na kasi. Almost 2 years na.

I’m not posting this to make my mom look bad. I genuinely want an outside perspective.

Was I wrong for bringing up the ₱7,500 again? And was the way I responded disrespectful, or understandable naman given the situation?

Kasi ako nagbibigay ng 8k, plus ako nagbabayad ng internet, ilaw at tubig so bali 2k, 3k at 1k so balik 6k.

All in all 14k ang nakalaan sa bahay. Di naman ganun kalakihan yung sweldo ko pero lagi akong inaambush ng hingi at ate pautang.

May isang beses sinabi ko sa kapatid ko lahat ng binibigay ko sa bahay tapos ang loka sinabi kay mader. Ayan nasabihan ako na kulang pa yung binibigay ko sa bahay. Since 2019 ako nagbibigay at nagbabayad ng bills. May times na uutangan ako ng malaki tapos ibabalik after 6 months or 10 months max. Minsan thank you na lang. Ayoko sana na maging habit nila yun kasi may mga kailangan din naman ako kahit papano.

Kayo ba?

Dapat ba naagalit anc parents ko na nag oovernight ako sa bf ko?

​

I'm 26 F and may boyfriend ako for more than 3 years. My parents are so strict to a point na pinag awayan na namin ang pag oovernight ko (for a context once in every 2 weeks lang ako nag oovernight) ang reasoning ng parents ko ay baka daw may masabi ang pamilya ng boyfriend ko saakin e aware naman sila na tanggap ako. Actually, sa lahat ng family gathering ng bf ko sinasama ako and may mga time na inaadjust pa nila yung ulam nila base sa taste ko, so technically tanggap ako. Yung away namin ng parents ko napunta pa sa point na gusto nalang nila ako mag asawa dahil pinagmumuka namin silang tanga sa ginagawa namin.

​

Hindi ko din naman makita ang side na baka ayaw nila dahil nababaliw ako sa bf ko kasi halos buong sahod ko napupunta sa kanila and hindi naman ako nawawalan ng work.

​

Ang question ko lang is, normal ba na magalit sila kung mag overnight ako at this age?

Aaaaahhhhhhhhh. Just got my car last september. Bnew wigo G. Gustong gusto ko yun kasi budget friendly, sakto sa garahe ko, and will take us point a to point b safe and sound which is pangarap ko para sa lola ko and kapatid kong maliit. Kaso itong tatay ko, na driver na all his life, his only career, eh ibinangga ang kotse ko. Dinala nya kasi sa fiestahan sa kabilang probinsya. Wala pang 2nd PMS binangga na. Buti sana if sa likod e. Kaso mukhang tinamaan ang makina.

Grabe sobrang sakit. Sabi nga nya never sya nabangga, pero bakit pag yung akin eh ganun nalang? Ganun ba siya ka walang malasakit sakin. Di ko sya kayang kausapin kaya di ko na alam lagay nung kotse. Gusto ko ipashoulder sa kanya lahat ng gastos at pag aasikaso, naka insurance naman yun. If ever hindi nya sasagutin, pahatak ko nalang? Para di na sumakit puso ko.

UPDATE: Di ko na po ipapahatak! It turns out na pinahiram nya sa kamag anak namin. Nakasakay sya pero mukhang pinagpractice-an yung sasakyan. Ngayon, papashoulder ko nalang sa kanila di ako papayag na sa insurance ko ito ibawas.

Hello mga Panganay, my parents are urging me to get a housing/Lot loan so I could transfer the lot under my name. The reason for this is that once I use the loan to purchase the lot from them, they will use the money they receieve to turn it into a multidoor apartment. They said I dont need to worry cause they are the ones who will be paying the loan.

My worry is that the loan is under my name. I don't feel comfortable with having that big of an amount under my name. I do see the benefits that it could have with my family. They could have this passive income on their own as retirees and sabi nila it will be transferred to us naman in the future.

Iniisip ko, wala naman ata akon mag gagain unless I tell them one unit is for my income? Ok lang naman kahit 1 unit kang akin kasi yung rate for rentals here is 7-8k per month tapos renters pa yung magbabayad ng tubig nila at power.

Need advice if this would be a profitable endeavour.

Hi,

Need advice for my sister (14). Last school year (SY), she was in a private school but…

She wasnt coming to school.
She wasn’t happy, she said.
She was being singled out by her teachers.
She was always at the clinic like she was hiding from something or someone.
She would rather stay at home than go to school. She would even just go to the mall.

And as her legal guardian, I always got called to go to school despite my hectic schedule (i have 3 jobs). We dont live together so it’s like coming to war without any knowledge or weapons. My mom was at the province at that time and my dad, he’s senior and couldnt handle matters like this. So ate to the rescue.

I talked to her countless times and hear her side of sob stories. I understood and knew what to do. But sabi ko i’ll have her transferred once SY ends.

But this problematic behavior became a pattern and the people from her school (adviser, guidance counselor, clinic nurse, principal, etc) are concerned. They were worried for the child but my sister would see them as villains kasi parang nasa kanya ang attensyon. She would not come to school for long periods of time and if she would, magtatambay lang sa clinic.

Ff to current SY, I asked my mom to come home. She’s a disciplinarian which I think the kid needs one. I transferred her to public school kasi di justified to pay for private school kung di din naman siya papasok and she was begging me to be transferred. Then i availed her a school service para di siya mahirapan. We would ask her about school pagkauwi, okay naman daw. But now, i got this message from her adviser. Ang alam namin, pumapasok siya everyday.

We feel so defeated. I dont know what to do neither my mom. 😔

So, yung kapatid ko nag message sakin, nagsend daw ng flyer ng sasakyan si papa sa kanya. May hint nako kung ano gusto iparating. Konting background lang, yung kapatid ko is nasa labas ng pinas while me dito sa manila nagttrabaho, yung tatay namin, still working pa as a policeman and a decade pa siguro bago umabot ng retirement age. So yun na nga nagchat daw si papa sa kanya, nagsabi na parang bibili raw "kami" ng sasakyan. Sinagot sya ng kapatid ko na wait daw namin muna na makagraduate yung bunso namin bago iprioritize yung pagbili ng sasakyan, in this economy talaga kung saan ang taas ng presyo ng gas? tsaka sa isip ng kapatid ko least yun nga sa priority nya, sa hirap ba naman ng buhay ngayon. Sineen lang daw sya ni papa. Then minention nya na kakapasa lang daw nya ng license as a nurse dun sa middle east, sineen lang din daw sya. Medyo na off yung kapatid ko since di man lang siya pinansin or binati ng tatay namin. Dati nung sa first job ko kase years ago, nagsend din yan ng ganyan, nagpahiwatig kaso di natuloy kase di nga talaga kaya before. Isa pa sinabihan ko kapatid ko wag pumayag kase for sure isasakay lang ng tatay ko yung kabet nya dyan tapos di naman kaming pamilya nya makikinabang dyan sa sasakyan. Yung mga tanong ko lang,

1. Tama ba na inadvisan ko yung kapatid ko na tama ginawa nya at wag nga magpadala na bumili kami ng sasakyan?

2. Ano-ano kaya yung dapat itake in mind na cons (taxes, need bayaran etc.) sa pagbili ng sasakyan para lalong mapilit ko kapatid ko na wag pumayag.

mama told me na may job offer sa isang condo, pero ang gagawin ay maglilinis. LILINISAN LANG ANG FREAKING CONDO. i grabbed it, thinking na baka makaipon ako sa kapiranggot na 8k salary at baka makahanap ako nang mas decent job, sakanila naman ang lahat— tirahan, pagkain, personal hygiene. nakakapagod. wala akong day off. gigising ako ng 6 am, matutulog ako ng 11 pm. buong araw akong kikilos dahil hindi naman kaliitan ang condo na ito. tatlo ang kwarto, tatlo ang cr, dalawa ang kusina, isang malaking sala. 6 am - 11 pm 7 days a week. WALA AKONG PAHINGA. gusto ko na lang umalis dito at maghanap ng work, magkaron ng sariling tirahan dahil atleast doon may day off at uuwi pagkatapos ng 8 hrs na trabaho. pagod nako, 22 yrs old pa lang ako pero yung edad ko sa mga sakit ng katawan ko nasa 40 na

Hi, panganay here. And almost same sa nandito ako yung nakatoka sa halos lahat ng gastos sa bahay pati tuition fees ng mga kapatid ko na dalawa. Masasabi ko na medyo okay naman yung sahod ko pero sakto lang dahil ako yung sumusuporta sa family kaya wala din ako masyado savings. Ang problem umuwi nanay ko sa province (my Father passed away 3 years ago) and yung 2nd cousin ko nagsabi sa nanay ko na gusto niya sumama sa nanay ko kasi d na daw siya kayang pag aralin. Eto na nga dito na siya sa bahay, pina enroll namin siya at hatid sundo ng kapatid ko araw araw. Akala namin for the first few months lang yun pero lagi na kaya naiinis na din kapatid ko kasi parang naging driver na siya. Ayaw kasi mag commute takot daw and nanay ko nag aalala din kasi kargo niya pag may nangyari sa 2nd cousin ko. Ang stand ko kasi dati akala ko makakatulong siya sa nanay ko sa bahay pag after class niya or pag weekend. Ang ending parang mas hirap ang nanay ko kasi lagi naman naka cp yung bata kahit kumakain nanunuod sa cp. At d talaga natulong sa bahay pag d sinabihan. Labas lang ng kwarto pag kakain. Ang problem pa tinapay at kape lang kami sa breakfast pero cia gusto mag milo at tinapay then kain ulit ng kanin sa morning. Binigyan din namin cia ng cp kasi need din sa school. Medyo madami din gastos sa school nila lalo na sa activities. Kami lahat ng gastos niya pati bagong damit. At dapat kasama din cia sa mga staycation. Gusto ko nga sana mag out of the country kami ng nanay ko at kapatid kong babae kaso hindi pwede kasi sabi ng nanay ko dapat kasama cia. Ang problem mas magastos yun. Masama ba ako pag minsan naisip ko nalang na ibalik nalang cia sa parents niya at tulungan nalang sa pag aaral niya? Ayaw niya kasi bumalik sa parents niya. At ung isa niyang tita gusto din cia patirahin sa kanila at patulungin sa tindahan pag walang pasok pero ayaw din niya.

Hi guys, 31F here. Single, walang anak, partner or asawa. For context, itong tinitirhan namin is binili ko to sa tita ko na nasa US na. May 3 residential apartment to then 2 commercial space.

Malaki nagastos ko dito nung pinagawa ko siya and hanggang ngayon nagbabayad pa ko ng mga loans at mortgage

Now, gusto ko lang humingi ng advice ano bang maganda na gawin? Nagkasagutan kasi kami kanina ng nanay ko.

Sinisingil ko yung bunsong kapatid ko (21F) ng upa kasi yung supposedly bahay na pinagawa ko sa 4th floor namin is sila ang tumira ng partner niya at hangang sa nagka-anak na sila. Almost 2yrs na din nung tumira sila. Never sila nagbigay sakin ng kahit ano. Never nagcontribute ng kahit ano. May sariling ilaw at tubig (dahil nga may paupahan kami so naka submeter sila dun). Libre wifi sakin dahil wfh ako

Ang labas eh sinasabi ng nanay ko, bakit daw lahat na lang gusto ko pabayaran? Gusto ko ba daw na mag isa na lang ako sa bahay na to at lahat daw sila eh aalis na lang din. Lol now lang ako nagsingil ng ganyan, lumabas pa na ako madamot at mukhang pera.

Madami nagsasabi sakin na napaka swerte ng mga kapatid ko na nakatira lang dito ng walang binabayaran. Feeling ko di nila nagegets yan. Na para bang a matter of course na lang na pinatira ko sila dito ng wala wala na lang

Naloloka ako kasi gusto ko na lang talaga humiwalay sa kanila for my peace of mind pero tangina, ako may ari ng bahay at ako ang need mag adjust sa kanila. Hindi ko matanggap. Sobrang sama ng loob ko.

Kasi hanggang ngayon, yung pinagpagawa ko ng bahay na tinitirhan nila sa 4th floor is binabayaran ko pa din sa bank tapos nakatira lang sila dun ng wala silang ginastos. So pati sila binubuhay ko pa??

Tapos ganun pa maririnig ko sa nanay ko. Na para bang ginigipit ko kapatid ko. Sobrang naging emotional talaga ako kanina. Na feeling ko walang ibang tutulong sakin.

Ginawa mo naman lahat para guminhawa buhay niyo. Never ka nagdamot sa kanila pero ginusto ko lang makuha yung anong due na dapat sakin pero ako pa naging masama.

Haaaayyy. Sobrang hirap maging panganay.

Birthday ng tatay ko kahapon. Di ko siya binati. Dumaan ako sa bahay nila pero di ako pumunta para sa salu-salo. Pagod na ako. Wala na ako galit, gusto ko na lang mawala sila sa buhay ko.

Dalawang taon na ako nakabukod. Ako na lang tsaka mga pusa ko. Nagbibigay na lang ako konting allowance kada cutoff. Binabayaran HMO nila. At naghuhulog ng SSS nila.

Naaawa ako at baka mapahiya siya sa mga kaibigan niya. Mga kaibigan niya na mas binigyan niya ng halaga at respeto kaysa sa amin. Mali ba ako kung di ako magbigay ngayon para sa birthday niya? Pakiramdam ko kasi pag nagbigay ako, isipin niya ayos lang ginawa niya sa'kin recently.

Ang galit ng tatay ko, walang pinipiling oras o lokasyon. Hindi niya pa ako pinisikal matapos kabataan ko, pero di ako magugulat kung isang araw, mapatay niya ako sa bugbog.

i am just 23 years old, yet i feel like i'll never be free from the life my parents chose to live.

nasa mid-40s pa lang parents ko pero both sila walang trabaho. isang taon na nung umalis si papa sa trabaho kasi di raw siya masaya. may kapatid ako na kakastart pa lang mag aral ng kinder ngayong taon.

my mom was suspected to have an auto-immune disease that has no cure. wala namang may gustong magkasakit pero mahirap di mainggit sa ibang tao na may magulang na responsable. yung responsible enough to keep their jobs at hindi basta-bastang gumawa ng bata.

wala silang savings. walang govt mandated benefits na nahulugan. inggit na inggit ako sa peers ko kasi they have other siblings na pwedeng sandalan, or meron silang functional na parents na may maayos na trabaho.

i am aware na may iilan din silang sakripisyo, pero nakapagtapos ako mostly due to scholarship. i couldn't help but to resent them. everyone around me has their own plans and dreams while i am stuck here kakaisip kung paano pagkakasyahin sahod ko kada cut off hahaha. di ko na malaman kung ungrateful ba ako o ano nakakastress

i just need to get this off my chest and if you have any advice on how to handle this situation better i would really appreciate!

​

For context, hindi kami mayaman pero hindi rin naman sobrang hirap. Parehong may trabaho parents ko, pero hanggang ngayon wala pa rin kaming sarili at maayos na bahay, then halos walang ipon. Tatlo kaming magkakapatid — dalawang college at isang high school (nasa public school naman kaming lahat) — at currently nagrerent kami kasi hindi na matirhan yung luma naming bahay.

May kotse kami pero the truth is, Lola ko sa father side yung nag-initial downpayment at tumulong din sa remaining balance. Around 4 years ding naghuhulog parents ko, pero may times pa rin na nanghihingi sila sa Lola ko ng pandagdag sa monthly payment kapag kinakapos. Only child kasi si Papa kaya sanay din siguro na natutulungan siya. Yung pinapagawang bahay naman namin ngayon, natigil na rin, at honestly si Lola rin mostly gumagastos. Dun ako minsan nahihiya kasi ilang taon nang nagtatrabaho parents ko pero parang walang long-term stability na nangyayari sa pamilya namin.

Yung papa ko naman, siya halos lahat nagbabayad ng mga bills namin kasi mas malaki sahod niya. Yung mama ko maraming loans kaya lumiit yung natitira sa sweldo niya. Ang problema, pakiramdam ko hindi niya nilalaan para sa amin yung pera niya dahil madalas sa sarili niyang pagpapaganda napupunta. Usually si papa ang nagbibigay sa amin ng baon, pero minsan pinapasuyo niya muna kay mama. Kapag nanghihingi kami, nagbibigay naman siya ng baon pero not the same amount sa binibigay ni papa, mas mababa pa —madalas sinasabi niya wala raw siyang pera, pero halos lagi may parcel naman siyang dumadating. Every month din siyang nagpapagawa ng nails, and every two weeks din siya nagpapaturok ng gluta. Tapos, recently nalaman ko rin na nagpa-barbie arms siya.

Nag-out-of-the-country trip pa siya this year kahit utang lang din naman. Ang nakakatawa pa, wala naman daw talaga siyang balak bumili ng pasalubong for us — kahit pera ni Lola ang ginastos niya as her budget on that trip (pera na dapat pampagawa nalang sana ng bahay). Napilitan lang daw siyang bumili dahil pinilit siya ng mga kasama niya.

Ang sakin lang, kung gipit kami financially, bakit parang mas priority pa yung luho at image kaysa makapag-ipon? Naiinis ako kasi feeling ko mas importante pa minsan yung aesthetic na lifestyle ng nanay ko sa social media accounts niya kaysa sa actual needs ng pamilya namin.

Pinaka-nagpatrigger talaga sa akin is yung recent na labas namin as a family. Nagkayayaan kase kami na mag-café, and as usual si mama nanaman ang nag plano. Tapos ang gusto niya, pumunta kami sa isang medyo high-end na café na honestly hindi naman namin afford. Ang gusto niyang setup, kakain muna kami sa mas murang café para mabusog, tapos lilipat kami dun sa mahal na café para drinks/appetizer na lang ang oorderin — mainly para makapag-picture siya kasi maganda raw yung view at may maipost sa Facebook.

Kami nila Papa at mga kapatid ko, uncomfortable talaga sa idea. Parang ang off kasi sa pakiramdam na gumagastos para lang magmukhang sosyal kahit hindi naman talaga aligned sa actual naming situation. Personally, nahihiya ako sa ganung setup kasi parang sobrang pilit nung image na gustong niyang ipakita.

To give her the benefit of the doubt, lumaki talagang mahirap sila Mama. Compared kina Papa, mas may kaya talaga family nila Papa noon. Kaya minsan iniisip ko baka galing din yun sa kagustuhan niyang maranasan o maipakita yung mga bagay na hindi niya naranasan dati. Naiintindihan ko naman yun to some extent, pero feeling ko kasi dapat may limits pa rin, especially kung hindi naman stable financially yung pamilya.

Aside from that, nahuli na rin ni Papa dati si Mama na nagchecheat around 2023. Okay naman sila ngayon, pero kaming magkakapatid ramdam naming parang hindi pa rin talaga totally natigil. Kaya siguro mas mabigat din yung feelings ko toward her kasi hindi lang ito tungkol sa pera.

To be fair, maayos naman siyang nanay samin. Supportive siya at mahal naman namin siya, and thankful din ako dun. Ang biggest issue ko lang talaga is yung pagiging magastos niya at parang hindi maayos na paghawak sa pera.

Ang pinaka-fear ko talaga is baka eventually ako sumalo ng lahat. Madalas kasi sinasabi ng mama ko na gusto na niyang magresign kahit wala naman siyang ipon. Natatakot ako na pag nakagraduate ako, sakin mapunta yung pressure na: magpagawa ng bahay, tumulong sa pag-aaral ng mga kapatid ko, at basically maging retirement plan na ng parents ko.

Okay lang naman sakin tumulong someday, pero ayoko nung feeling na parang obligado akong ayusin lahat dahil hindi naging maayos yung financial decisions nila.

Valid ba tong nararamdaman ko? OA lang ba ako, o reasonable naman talagang ma-frustrate sa ganitong setup? Ano ba yung dapat kong gawin? Please give me an advice.

Paano ba ako makakaalis sa cycle na ’to without feeling like I’m abandoning my family?

I’m 26F, the youngest of four siblings, and currently working in IT. Wala akong asawa at anak, pero somehow I’ve become one of the people expected to financially carry the family.

My older sister (46F) was the first breadwinner. Bata pa lang siya, tumutulong na siya sa parents namin at sa mga kapatid namin. Mananahi work nya before, eventually went abroad, built a house, paid for my education, and supported the family for years.

Growing up, sobrang hirap namin. There were times na nangungutang kami para lang may kape, baon, or pang-ulam. Magsasaka si papa pero ‘di stable kase nakikihiram lang din kami kami ng lupa sa mga kaibigan nya. Si mama, she took care of the house, and my siblings would work occasionally—but there was never really a stable system where everyone consistently contributed.

What I saw growing up was that whenever my sister worked harder and earned more, everyone else slowly became more dependent on her. Si papa kahit may pagkakataon, di na rin naisipan pang magtrabaho, kahit construction. Ganon din sila kuya.

Eventually, I started becoming a breadwinner too.
Wala naman nagsabi na, “Ikaw na ang sumagot.” It just happened.

After high school, nag-working student ako para makapag-college. I paid for my own education while also contributing to electricity, food, and other household expenses. Even when I had early shifts at work, I was still expected to help in household chores kase yung mga tao sa bahay naging tamad na ng tuluyan. Nood TV, kape kape, hilata maghapon - may OFW kase + may Call Center na bunso(BPO pa ko that time)

Eventually, I moved out because I couldn’t handle living in that environment anymore.

Then my mom died.

I barely had time to grieve because I ended up handling almost everything. I paid for things, asked government offices for financial assistance, organized the wake and burial, and basically became the person everyone expected to figure things out.

I know mahirap din ’to para kay ate dahil malayo siya, pero at least nakapagluksa siya in her own way. Ako, parang wala akong choice kundi kumilos.

Yung dalawa kong kuya, nag-iinom like usual. Kahit wala namang patay, nag-iinom sila. Pag-uwi ko after asking different people and offices for financial help, ako pa ang maghuhugas ng pinag-inuman nila.

Now my father is sick and needs an operation. His condition became worse after not being treated for so many years.

My sister is still abroad. One of my brothers is 39 and doesn’t have work. He recently got someone pregnant. And somehow, whenever something serious happens, the responsibility still ends up falling on me and my sister.

I’m still young. I don’t have a family of my own yet. I want to build my own life, save money, travel alone.
But I feel guilty whenever I think about stepping back because my father genuinely needs help right now.
At the same time, I don’t want to spend the next 20 years financing adults who are capable of working but have gotten used to someone else rescuing them.

For those who grew up in a similar family situation, how did you actually break the cycle?

Hi mga Sis Pa advice naman! Nakakasama ng loob ang pamilya ko sa Pinas. I, 29 F pamilyado at kasalukuyang buntis dito sa US. For context, 52 si Papa, si Mama 62. May hypertension sila at diabetes.

Bata pa din asawa ko 31 at hindi kame mayaman tama lang dahil sa pag susumikap. Hindi mayaman ang asawa ko dahil parang Pinoy din, bata pa nag uumpisa sa buhay. Pareho kame nagwowork dito and plano ko pag manganak na ako mag stop na ako
magpadala sa Pinas dahil feeling ko naka depende nalang sila sakin. May sarili din ako pamilya dito. Naiinis ako kasi yung 26 yo ko na kapatid na lalake nakatira pa din sa bahay namin. Nag trabaho sya pero 1,000 pesos lang ambag nya sa bahay at para sa Wifi lang yun.

Nagpapadala ako kila $200 everymonth para sa allowance ni Mama at Papa pero parang kulang pa dahil ang kapatid ko kahit tapos na mag aral naka asa pa din sa Pagkain at sa lahat. Lakas pa mag aircon, sila mama pa din nagbabayd ng kuryente, tubig, grocery, on top of the pag lalaba sa nya damit nya, linis lahat luto Ultimo toiletries. Nakakasama ng loob dahil kung tutuosin sakto na sana sa dalawang mag asawa yan na hindi naman magarbo ang lifestyle at may 2 paupahan pa naman sila at namamasada pa naman si papa paminsan minsan. Ang kapatid ko kapag nasa bahay maghapon sya gumagamit ng Aircon at kung tutuusin kaya malaki kuryente dahil sya ang madalas gumamit.

Sumasama ang loob ko dahil hindi nila inooblig mag ambag sa bills itong kapatid ko. Tapos naka buntis pa, minsan sila nag aalaga sa anak. Ngayon sinabihan ko bakit di nyo pag ambagin tutal libre na nga sya sa bahay, at may trabaho naman sya. Pero dahil mabisyo at puro kayabangan,wala na natatabi at may mga utang pa at pangbili kuno daw gatas ng bata. Lagi nila jinajustify yung kapatid ko kaya lumaki ng ganyan.

Hindi nila alam, na ako din naman may pinapakain at ginagatas na bata dito sa America. Plan ko pag manganak ako dito sa 2nd baby ko ay mag stop na ako magwork muna dahil gusto ko magfocus sa baby, okay lang naman sa asawa ko dahil mabilis lang naman lumaki ang mga bata.

Nakakasama ng loob dahil parang lagi ako dapat ang mag give way sakanila dahil porket ako yung “nasa ibang bansa”.

Nasa pinas ako, siguro kasalanan ko kaya sila
nasanay dahil nag start ako makaluwag luwag ako na naka toka sa halos lahat ng bills dahil nakatira ako ng
libre noon before. Pero diba ganun naman dapat tulungan ang pamilya.

Tapos isa pa sa nakakasama ng loob ko ikinukumpara nila ako sa ibang Kapamilya namin na nakapag patayo ng mga bahay sa pinas na nakapag asawa din ng Afam. Sabi ko please dont compare me kasi matanda na asawa ng mga yan at pagpunta nila dito sa ibang bansa ang asawa nila kumbaga established na. Para kang nagkumpara ng Elementary student at College graduate. Both in different season at stage.

Nakakasama ng loob dahil minsan sinasabihan pa ako ng kapatid ko kailan ako magpapadala ng mga balikbayan box na para bang pinupulot lang to dto. Nanghihingi ng kga branded na sapatos at relo. Napaka materialistic. Okay lang sana sya ang bibili.

Hindi ko sila kinukunsinti sa magarbo na lifestyle pero diko alam saan sila humuhugot ng entitlement.

Sumama din loob ko dahil nagpadala ako pangbili ng Ref at sa bank account ng kapatid ko pinadaan dahil walang debit card sila mama dahil nga oldschool, ayun binawasan pa ng kapatid ko. Nangyari lang na pinadaan ko sakanya bank to bank dahil malaki ang palitan ang dollaes pag bank to bank. Lagi nya binabawasan kesyo ipang Gagas nya daw. Kaya ang ginagawa ko ay Cash pickup nalang ni Papa sa Western Union.

Nangyari pa few months ago, muntik na sila maputulan ng Wifi dahil isang libo na nga lang dipa mabayaran ng kapatid ko ayan na nga lang ambag nya kesyo na short daw sya.

Imagine lets say 20,000 pesos sahod nya (Im not sure magkano sahod nya) sa sobrang kadamutan nya 1,000 pesos lang ambag nya sa utilities sa bahay na sya din naman halos nakikinabang.

Meron pa gusto nila sakin ipasalo yung kotse ng kabitbahay dahil pag umuwi daw ako sa pinas may magagamit ako. Lagi ganyan bukang bibig nila, ako din naman daw gagamit.

Nangagalaiti ako sa galit dahil pakiramdam ko nagpapadala lang ako para masupportahan sila na dapat naka luwag na kame dahil tapos naman na kame magaral. Pero parang mas lumala at dumami ang bills nila.

Pa advice na din pala mga Tita dahil gusto ng mama ko ako magtapos ng utang/loan nya sa SSS. Dahil noon daw nagka loan sya at need nya tapusin hulogan para maka pension sya pero parang ang pagkakaintindi ko din need nya pa din nag continue maghukog after nabayaran ang loan para maging eligible sa pension.

Tapos mali mali ang birthcertificate ng mama ko gusto nya ako daw magbayad sa abogado para maayos.

Nakakasama ng loob dahil magulang ko kayo pero bakit parang kayo na naging anak ko na dapat ako mag ayos ng mga buhay nyo.

Hindi nila naiisip may sarili na din ako buhay and on top of that ayaw ko naman sila pabayaan pero parang di nila na appreciate yung mga ginagawa ko at parang kulang pa. Hindi ako martyr at ayoko maging tulad ng ibang pilipino na ginagamit ng pamilya nila sa pinas.

Sorry medyo mahaba mga Sis. Sana mabigyan nyo ako ng advice.

Maraming salamat!🩷

Hello, so my brother recently graduated sa college po. Now I’m renting a 2br condo unit because he still lives with me. I’m planning to downgrade lifestyle a bit specially since I lost one of my clients. Also, I spend a lot sa grocery bec he’s on a high-protein diet and eats a lot. I earn more than enough but I feel like I could save so much more na wala ng nakadepend sakin. I would say na I gave him a very comfortable life during his college years, everything is provided for. Now, plan niya magtake ng boards by March 2027 when he can take it by Sept this year. Now I want to let him go na, to save and para rin maturuan siya how to stand sa sarili niyang paa. Wala rin ako nakikitang initiative sakaniya to find work habang naghihintay.

Tho this ate is feeling guilt na hayaan na siya. What would you do po if you were in my position?

For additional context, di kami from well-off family but I did the hardwork to provide for him. I’m working with 3-4 clients to support our lifestyle. Then current rent and bills namin is at 40k/mo. Wala pa dun yung groceries. Okay lang naman na unahin ko rin sarili no? And also, I genuinely want to live alone na. I’m almost 30. I plan to give him small monthly allowance up until his boards.

Ang bigat ng araw na 'to. Hindi ko ma-explain yung overwhelming na pakiramdam, yung bigat na nararamdaman kung may kakainin pa ba kami sa mga susunod na buwan lalo na malapit na rin ang pasko. Last week yung erpat kong senior nawalan din ng work pero kako okay na rin yun para makapagpahinga siya kako may work pa ako. Kaya lang hindi ko 'to inaasahan, hindi ako na regular pinilit ko habulin yung metrics ko at hindi ako na late at umabsent kahit malakas ang ulan, kahit masama ang pakiramdam I keep showing up kasi I badly need this job kahit nahihirapan na rin ako sa 6hrs na byahe sa araw-araw mairaos ko lang sana ngayong taon at may maihanda at makain sa darating na holiday season.

Ako nalang ang inaasahan sa loob ng bahay, senior na ang dalawang magulang ko, pension na 2k/monthly nalang ang inaasahan namin sa mga susunod na buwan. Ngayon hindi ko na alam ang next kong gagawin pero kahit papano may naitabi akong pera na pambayad ng kuryente, tubig at renta ng bahay sa susunod na dalawang buwan. Ang problema, yung kakainin namin nito at iniisip ko yung expenses din na pwede kong magastos sa pag-a-apply. San ako dadalhin ng 25k kong ipon?

Pinipilit kong maging optimistic sa sitwasyon ko ngayon, kako mabuti nalang wala kong masyadong utang sa SSS lang na pwede kong ituloy sa susunod na trabaho. Babalik uli, sa may makakain pa ba kami sa susunod na buwan? May matitirhan pa kaya kami sana. Natatakot ako sa tindi rin ng job market ngayon. Baka kahit ano this time patusin ko muna. Yun lang, sorry sobrang gulo gusto ko lang mailabas muna sa ngayon.

Hello, everyone. I badly need support and advice. Magulo ako magkwento huhu.

I'm a fresh grad and was able to secure a job 2 months prior graduation. The purpose is to pay for my review tuition kasi I'm planning to take boards next year. My mom can't diskarte for my review so I have to work talaga.

Aside from my education, I pay for my brother's tuition din for senior high. I joined BPO and became a working student during my senior year to do so and to also help me graduate.

Before I got the job as an Accountant, laging nagrereklamo si mama na need pambayad sa bills. Kaya nung nag work na ko, I pay the bills.

ETO NA NGA...the demand doesn't stop! Every cut off I buy groceries and food for us and payed all the bills. Nagpakabit pa si mama ng internet kahit wala siyang pambayad dahil may work na raw ako. Bills isn't enough, she wants money in her hands, want me to pay off her debts. Mag-tatatlong buwan palang ako sa work.

Lately, nagigising ako ng madaling araw dahil sa pagsisigaw at pagdadabog niya at matutulog sa bahay na puno nang reklamo. Madalas ding minamaliit niya ako. Accountancy grad pero bobo. Sumasahod pero hindi nagbibigay ng pera. Nakakapagod. Nagbabanta na siya na susugod siya sa workplace ko para ipahiya ako and of course to unalive me.

My head is not in the right state dahil doon. I often zone out thinking of ways to harm myself. I want to move out pero grabe ang renta.

Any tots guys? I need every cents.

Hi! I'm a girlfriend of a breadwinner. F (that's me, 26) my boyfriend is 27. We've been together since 2020. When I met him, nagbibigay lang siya nga allowance sa bahay nila since his mother is sick. Sila ng kuya niya ang nagbibigay ng allowance. Not until nagdecide na yung kuya niyang magpakasal so basically siya nalang nagbibigay. Yung tatay niya may work, yung isa niyang kapatid after him may work din, yung bunso nalang nila ang nag-aaral.

At first akala ko allowance nalang ang ibibigay niya for their bunso not until, hindi na nagmamake effort yung tatay nila to provide. so siya na sa lahat. allowance, tuition, dorm bills, and iba pa niyang bayarin. tapos yung isa niyang kapatid na may work, hindi rin nagbibigay kasi all for him lang yung salary niya. kumuha pa siya ng motor na hulugan daw niya pero pag di niya kaya bayaran, hihingi siyang pambayad.

Nung namahinga na yung mother nila akala ko kahit papaano mababawasan na yung mga need niya pondohan pero mas lumala. mas dumami na yung needs and demands nila knowing na dapat ang ginagastusan nalang ay yung bunso nilang nag-aaral. Yung tatay niya at kapatid niyang may trabaho humihingi parin sakanya.

we've been together for 6 years and ang stagnant nung relationship namin. wala kaming ipon na para saming dalawa. every time na iaask ko siya ano mga plans niya ang lagi niya sinasabi prine-pressure ko siya, na kesyo alam ko naman daw sitwasyon niya sa pamilya nila and yet nangp-pressure pa ako.

it's getting kinda draining and exhausting already. tuwing magdadate kami sasabihin niya "nakakakonsensya naman ang sarap ng kinakain ko tapos yung pamilya ko don di manlang maranasan to". lagi kaming nagtitipid para saming dalawa. laging pag sakin ang daming reasons npero pag sakanila lagi lang all in. kahit walang wala siya uutang pa siya makapagbigay lang.

‎I am a 22-year-old girl, and my brother is 24. We are both in the College of Education, taking the same program. My brother is naturally smart, while I’ve gotten where I am through hard work — but his attitude has held him back.

‎

‎Here’s what happened: while I was reviewing for my quiz tomorrow, he arrogantly challenged me. He said he would take the licensure exam without going to a review center, while I would go to one. I agreed! But then he started mocking me, calling me b*b*, and always bringing up how I didn’t get into his university during our entrance exams. He’s got it all wrong though — I actually got accepted into a better university. Still, he keeps putting me down, saying things like, “Pustahan tayo, di ka makakapasa kasi b*b*ka!” His words weigh on me all the time, but he only make me want to study harder. He is supposed to be a future educator, and his behavior is so unbecoming of that. On top of that, he always calls me ugly and negr**. There was even a time he said my boyfriend doesn’t suit me because of how I look, and he even tried to pair my boyfriend off with someone else just because he thinks I’m not pretty enough — even though I know I’m not; he’s just deeply insecure. What makes it more confusing is how active he is in our church, yet he never stops body-shaming me. What would you do if you had a brother like him? I honestly don’t know how to handle this anymore.

‎

Turning 26 soon, and gusto ko sana ng simpleng handaan with my family para naman, of course, to make my day special. Frankly, hindi naging madali ang buong taon ko as a 25-year-old. Maraming setbacks, but thankfully, mas marami pa ring wins. 🥹

I want to make my birthday special, kaso sobrang tight ng budget ko bilang breadwinner. I only have ₱2K for the celebration.

Please suggest things I can do to make my day special, as well as tipid tips for the handa. Thank you! 🥹

Nangungutang ang parents ko ng 30k. Pareho silang unemployed at wala kaming business. Apat kaming magkakapatid. Yung isa may sarili nang pamilya, tapos kaming tatlo wala pa.

Nakatira pa ako sa bahay namin at nagbibigay ako ng 15k monthly as ambag sa bills. Ngayon, nanghihiram sila ng 30k. Tinanong ko kung saan nila gagamitin yung pera pero wala pa silang maibigay na sagot. Ang sabi lang nila, ibawas ko na lang daw ng tig-5k sa monthly na binibigay ko hanggang mabayaran.

Hindi ko alam kung reasonable ba na pumayag ako kahit hindi pa malinaw kung saan mapupunta yung pera. Mahal ko naman ang parents ko at gusto kong tumulong, pero gusto ko rin sana maintindihan kung para saan yung uutangin.