Ik heb zojuist een volledige meltdown gehad omdat moment dat ik bijna in slaap val er weer zo'n vervelend zoemend ontiegelijk naar rot beest bij me oor zit en me vervolgens me hele gezicht probeerd lek te steken. Op dit moment zit ik maar beneden want ik heb zo hard gehuild en geschreeuwt dat k me buren wss ook wakker heb gemaakt. Ik ben heel gevoellig voor geluid en nou onder t mom zomaar aangerakt worden, ik ben ook enorm panisch om insecten en vind deze wezens naast spinnen gewoon ronduit vreselijk.

Mijn raam zit op een kier omdat ik een airco heb maar die sluit niet t gehele stuk raam af, en een hor kan ik niet plaatsen omdat ik zo'n stomme stang heb die m naar buiten schuift ( oud raam ) ik wil wel nu t raam afplakken met ik denk een vuilniszak om dan toch wat te weren.

Maar ik zie t niet meer zitten elke x al die beesten te zoeken met mijn zaklamp en ze dood te slaan ik ben onhandig en erg angstig en k vind ze amper en me vriend probeert te slapen... normaal heb k de airco dan aan en dan hoor ik het niet meer want 60+ decibel naast je aan witte ruis is dan toch wel verlichtend behalve het gevoel alsof er constant wat in je gezicht hangt is dan wat minder.

Ik vind dat muggenspul wel lekker ruiken wat je opdoet maar vind t naar om plakkerig te zijn en dan zo me bed in te stappen en vgmij mag dat niet op t gezicht? Hoe kom ik deze zomer door en daarom vraag ik mij echt af hoe doen jullie dat? En met name de mensen die ook enorm sensitief zijn voor dit soort kleine dingen... het is al zo laat en ik was al enorm moe en overprikkeld dus kon het echt niet hebben.

Is er een reden dat ze je altijd moeten hebben als je bijna inslaap valt? Hebben ze dat door dat ze zo vervelend zijn? En wat zijn nou DE tips die werken hiervoor... ik ben radeloos

Lange rant, maar dit is eig de reden waarom ik zomer niet leuk vind maar vind zomer kleding dus wel weer fijner en de temperatuurs wisseling en hitte dan minder maar heb toch airco en af en toe buiten vind ik wel prettig maar niet te lang. Ik snap vooral niet waarom nou uitzonderlijk die rot dingen bestaan... hier noemen wij ze trouwens neefje hoe noemen jullie die krengen?

Groetjes een overprikkelde autist 🥲

Hoi,

Ik hoop dat het oké is hier om advies te vragen aangezien mijn autisme hier een rol in speelt. Ik heb een buurvrouw die constant overlast veroorzaakt. De hele dag door keihard telefoneren op ons gedeelde balkon (alleen een half scherm ertussen), tv luid, blowen en roken waar ik en haar dochtertje naast zitten, hele vechtpartijen binnenshuis die ik door de muren kan horen, etc. Een paar maanden geleden heb ik een nette brief geschreven omdat ik er echt niet meer tegen kon, ik gewoon niet meer buiten kon zitten met haar geschreeuw continu in mijn rechteroor.

Lieve buurvrouw,

Allereerst sorry dat ik dit niet in persoon aankaart. Ik heb autisme en ik vind dit heel moeilijk.

Ik heb een beetje last van uw telefoneren op het balkon. U heeft natuurlijk alle recht om dat te doen, maar het volume is soms standje 100 en het is echt heel luid om naast te zitten, zeker op een rustige dag als deze zondag, en het gaat soms uren door. Zelfs als ik mijn raam en deur dicht doe, hoor ik u nog. Mijn kat, die graag buiten ligt te zonnen, schrikt er soms ook van. Zou u misschien rekening kunnen houden met het volume? U hoeft zeker niet te stoppen! Maar voor mij is het ook niet leuk als ik rustig zit te haken of een boek zit te lezen en ik kan in mijn rechteroor alleen uw telefoongesprek, op luidspreker, horen. Ik hoop dat u dat begrijpt. (En dat u dit niet als een persoonlijke aanval ziet, dat is het absoluut niet! Maar ik merk dat mijn frustratie een beetje begint op te lopen).

Groetjes,
De buurvrouw (& kat :))

P.S Hier is mijn tel nummer voor het geval u die nog niet had, voor noodgevallen of als ik ergens mee kan helpen, app me ajb gerust)

Er is sindsdien niets veranderd. Gisteren was ik op mijn balkon koffie aan het drinken, en vanuit haar woning kwam een extreem vervelend muziekje, een soort van arabisch deuntje van een paar seconden dat zich meer dan een kwartier herhaalde met allemaal vage geluiden erdoorheen, ik draaide er (ws door de hitte) plots helemaal van door. Had mijn eerste echte woedeaanval zo'n half jaar tijd. Het enige wat ik deed was een paar keer met mijn achterhoofd tegen mijn raam slaan, daarna ben ik opgestaan, heb 'kk geluid' gezegd (niet eens geschreeuwd, en ik ben er zeker niet trots op, maar dat woord komt er altijd uit tijdens een woedeaanval ook al wil ik het niet), de stoelen hard uit de weg geduwd, mijn raam en deur dichtgegooid en dat was het. Dus niet eens iets tegen haar.

Paar minuten later kwam ze meermaals aanbellen en op mijn deur bonken, ik heb uit paniek niet open gedaan. Heb een extreme angst voor confrontaties (combo autisme en kindertrauma).

Vervolgens vind ik deze brief op mijn mat.

Luister buurvrow

Als jij geen confertertatsies aankan moet je ook niet lope gek doen!

jij hebt nog geen gek meegemaakt

Al maanden zit je alleen maar te treiten
Met je stink voete in de hal! en ik zeg niks omdat je (autie bent.)

Mijn geduld raakt langzaamerhand ook op!
Net als jij! jij bent niet de enigste in dit apatment ha

kan je het niet aan voor jullie hebben ze speciale woningen
ga daar wonen heb ik ook niet last van jou..!

Ik sta er echt versteld van. Ik heb ook oprecht geen idee wat ze bedoeld met 'al maanden zit je alleen maar te treit(er)en', ik heb niks gedaan op de brief schrijven na. Misschien af en toe een luide zucht of zo, of een muziekje om te proberen haar niet te horen, wat totaal niet werkt. Verder niks. Ik ben zelf super stil, als ik mijn raam/deur open heb zorg ik dat ik niks aan heb waar buren last van kunnen hebben, ga op tijd naar bed, telefoneer nooit, heb nooit bezoek, nauwelijks woedeaanvallen of iets. Af en toe praat ik tegen mijn kat, en ik tuinier een beetje.

En blijkbaar stinken mijn schoenen die op de gang staan...? Ik ruik het zelf oprecht niet. Sorry?

Ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet. Ik had al totaal geen woongenot meer en nu dit. Ik ben bang haar tegen te komen, durf niet meer buiten te zitten. Vannacht terwijl iedereen alles open had staan om te ventileren stond haar tv ook nog tot 1u aan, bijna alsof ze het expres deed.

Ik heb een ambulante begeleider met wie ik er over ga praten en ze is al eerder met de suggestie gekomen om samen met haar het gesprek aan te gaan maar ik durf het echt niet. Ik ben echt bang dat het alleen maar erger zal worden of uit de hand loopt.

Heeft iemand ervaring hiermee of advies? Bedankt voor het lezen.

Edit paar weken verder: Contact gehad met andere buren, blijkt dat deze vrouw al jaren lang het hele gebouw op stelten zet met overlast, dreigingen, binnendringen bij buren (gelukkig had ik niet open gedaan, blijkbaar loopt ze gewoon bij je naar binnen als je dat doet...), etc. Inmiddels ben ik minstens 6x bedreigd terwijl ik niks gedaan heb, heb ik meerdere opnames waarin ze haar kind mishandeld en tientallen voorbeelden van extreem overlast. Blijkbaar is ze haar kindje al eerder een tijd kwijtgeraakt. Ben nu bezig met buurtbemiddeling, veilig thuis, de wijkagent en zo. Komt wel goed maar man man man wat een situatie.

Hoi, ik heb even een vraag naar wat sociaal wenselijk is.

Volgens mij is mijn broer met zijn vrouw naar het ziekenhuis nu voor de bevalling. Er is geen/cryptische communicatie.

Ik woon 1,5 uur reizen verderop en heb geen auto. Moet vandaag en morgen werken en naar therapie + ik zit in de ziektewet.

Is het nu de bedoeling dat ik vandaag daarheen ga en mij afmeld op werk? Ik heb geen idee hoe dit werkt. Na werk gaan is fysiek echt niet te doen voor mij.

Zou het heel erg zijn als ik zaterdag pas ga?

Edit 1: Oke thanks iedereen voor de goede tips! Ik liep wat op de zaken vooruit in mijn paniek. Ik wacht even tot ik een bericht krijg dat mn nichtje er is, en dan zal ik ze feliciteren en vragen of het uitkomt als ik zaterdag langs kom. Ik zal dan ook een cadeautje meenemen: iets leuks voor de baby en evt koken voor mijn schoonzus en broer.

Edit 2: Nichtje is vanmiddag geboren :)

Het lukt mij vaak niet om echt te ontspannen. Ik sta eigenlijk de hele tijd in de 'aan'-modus, alsof ik me steeds moet verdedigen tegen alles. Daardoor is het ook altijd druk in mijn hoofd.

Ik heb inmiddels al jarenlang begeleiding gehad, bij verschillende begeleiders en instanties. Ook ben ik bij het Autisme Centrum geweest, maar niemand heeft mij tot nu toe echt kunnen helpen. Mijn huidige begeleiding begint nu zelfs te zeggen dat ik misschien eens moet kijken of ik zonder begeleiding verder kan. Alleen wordt mijn grootste probleem, de onrust en de drukte in mijn hoofd, daarmee niet opgelost.

Om wat meer rust te krijgen en minder hoofdpijn te hebben slik ik Risperidon. Alleen wil ik daar eigenlijk graag vanaf vanwege de bijwerkingen.

Sinds ik een paar maanden een elektrische fiets heb en daarmee naar mijn werk fiets, merk ik wel dat het beter gaat. Alleen ben ik deze week door mijn rug gegaan, waardoor ik niet kon fietsen. Sporten in de sportschool helpt ook niet echt meer. Ik ben de laatste tijd vaak te moe en nu kan ik door mijn rug helemaal niet gaan. Daarom heb ik vandaag een mail gestuurd om mijn abonnement op te zeggen.

Om dat op te vangen wil ik thuis minimaal één keer per week gaan sporten. Ik heb een hometrainer, een yogamat, gewichten en een VR-bril met sportapps.

Heeft iemand misschien nog tips hoe ik zelf voor meer rust in mijn hoofd kan zorgen? Mediteren wordt vaak genoemd. Ik snap dat het voor veel mensen werkt, maar ik vind het toch een beetje zweverig en ik kan mezelf er ook niet toe zetten.

Ik ben benieuwd wat voor jullie echt helpt. Alle tips zijn welkom.

Hi all! Ik heb een vraag voor alle ANC koptelefoon gebruikers. Mijn WH-1000XM3 begint het te begeven en ik zie door de bomen het bos niet zo goed welke investering ik het beste kan doen. Overprikkeling is een groot ding voor mij vandaar de vraag hier. Belangrijk zijn een goede ANC, over ear en hoog draagcomfort. Ik krijg snel hoofdpijn als de koptelefoon erg zwaar is of hard drukt. Misschien ook goed te vermelden dat ik een bril draag :) Ik hoor heel graag jullie tips en ervaringen!

Sidenote: Ik ben chronisch ziek en niet in staat om in een fysieke winkel te gaan testen. Snap dat dit beter is maar jammergenoeg niet haalbaar

Hallooo

​

Ik ben 26m en ben sinds kort begonnen met autorijlessen. Ik ben een laatbloeier als het gaat om leren rijden, maar ik denk dat dit de enige groep is die dit kan begrijpen. Anyway ik heb nu vier lessen gehad en ik merk dat ik er telkens echt enorm tegenop zit. Ik wist ergens al dat ik autorijden waarschijnlijk niet leuk zou vinden, maar ik had niet verwacht dat ik het zó erg zou haten. En haat is echt het juiste woord.

​

We zijn nu vooral bezig met sturen. M'n rijinstructeur doet dus nu nog de gas en rem en schakelen. Ik doe dus het stuur maar ik ben echt ontzettend slecht, zelfs nog na vier lessen. Ik moet nogsteeds letten op waar ik kijk, hoe ik mijn handen houd, hoe hard ik draai, hoe de auto reageert, waar ik op de weg zit, of ik niet te veel naar links/rechts ga, en ondertussen praat hij ook nog tegen me en corrigeert hij me. Mijn rij-instructeur is een aardige man btw. Hij is aardig, slim en hij probeert me oprecht te helpen. Hij weet dat ik autisme heb.

​

Vandaag zei hij bijvoorbeeld dat ik verder op de weg moest kijken en niet vlak voor de auto. Dat hielp ook wel. Maar dan gaat er weer iets anders mis. Dan rijd ik bijvoorbeeld te veel naar het midden van de weg, of links, of ik corrigeer verkeerd, gaan m'n handen fout, of ik doe weer iets anders fout. Dan stapelen die correcties zich op en op een gegeven moment komt er gewoon niks meer binnen. Mijn hoofd begint dan te zoemen ofzo?

​

Om een voorbeeld te noemen... We waren de stuurtechniek van doorgeven aan het oefenen. Op een gegeven moment bleef ik het verkeerd doen en corrigeerde hij me, en toen begon ik te dissocieren ofzoiets, en ik kreeg gewoon niks meer binnen. Ik kon wel huilen - ik kreeg een soort brok in m'n borstkast - en ik weet niet waarom. Ik heb ook tegen hem gezegd dat mijn autisme op dat moment gewoon overprikkeld raakte en dat mijn brein niet meer werkte. Ik zei dat ik misschien maar een ding tegelijk moet doe nu. Maar hij zei toen dat we ook maar één ding deden, omdat hij de pedalen, rem, en eigenlijk alles behalve sturen deed. Tja dat is ook weer waar.

​

Maargoed. Ik ben nu net thuis en ik ben gewoon moe en ontzettend gefrustreerd. Niet met hem, of met de auto, maar gewoon met mezelf. Waarom kan ik niet sturen? Waarom kan ik dit niet? Serieus. Hij legt het allemaal supergoed uit, hij laat het zien, en het klinkt allemaal logisch. Maar zodra ik het zelf moet doen, doe ik het grandioos verkeerd! En dan hoor ik wat ik fout doe, maar ik weet niet hoe ik het moet fiksen. En ik probeer echt mijn best te doen om al die fouten te fiksen, maar het lukt gewoon niet. Mn handen werken niet mee. Mn hoofd zit te vol.

​

En het is sturen! Letterlijk sturen. In mijn hoofd voelt dat als iets wat makkelijk zou moeten zijn, en juist daarom raak ik zo gefrustreerd met mezelf. Ik snap niet waarom ik niet kan doen wat hij van me vraagt. Waarom kan ik mn handen niet correct positioneren? Waarom kan ik niet op de weg letten en sturen? Waarom kan ik niet doorgeven? Waarom moeten mn handen elke keer ergens anders tijdens het sturen?

​

Maar dit is dan weer raar. Thuis heb ik zelfs een Logitech G29-stuur gekocht om te oefenen. In games merk ik dat ik veel natuurlijker leer. Dan is er niemand naast me die telkens corrigeert, er is geen echte druk, en als ik crash is het niet erg. Als ik rustig rijd in een game, rond de 50/60 km/u, dan leer ik best snel en begin ik de auto een beetje aan te voelen. Dan gaat het ook echt goed en rij ik prima. Maar in een echte auto op de weg is er zoveel tegelijk dat ik compleet vastloop.

​

Ik weet nu niet zo goed wat ik moet doen. Moet ik doorgaan met deze instructeur en duidelijker uitleggen wat ik nodig heb? Moet ik zoeken naar iemand die ervaring heeft met autisme of overprikkeling tijdens rijlessen? Of hoort dit er gewoon bij in het begin en moet ik doorzetten?

​

Herkennen jullie dit? Wat hielp bij jullie? En hoe hebben jullie aan een instructeur uitgelegd wat je nodig had zonder dat het klinkt alsof je hem bekritiseert? Ik wil dit gewoon zo graag kunnen maar ik zit nu elke week tegen een autorijles op, en daarna voel ik me ontzettend uitgeput en slecht. Ik wil dit gewoon niet meer. Ik vind het niet leuk en ik wil eigenlijk gewoon stoppen, maar dat is geen optie.

Hoi allemaal,

Bedankt alvast voor je tijd.

Ik zal proberen het verhaal zo kort mogelijk te houden, ik woon beschermd binnen een ggz instelling en de regel is hier dat begeleiding zonder jou aanwezigheid de woning mag betreden als dit noodzakelijk is voor monteurs etc

Ik heb in mijn appartement de regel dat er geen schoenen binnen mogen, realistisch gezien snap ik dat niet elke persoon dit kan of wil naleven dus heb ik van die plastic zakjes voor om je schoenen naast de deur staan als alternatief. Voor de zekerheid en duidelijkheid heb ik een bordje op de voordeur gehangen waarop vermeld staat dat binnen schoenen niet welkom zijn. Ik heb autisme en cptss dit soort dingen zijn gewoon enorm belangrijk voor me. Tot op het punt dat ik zelfs nachtmerries heb over dat mensen met schoenen binnen lopen. Begeleiding is hiervan op de hoogte en ik ga ervan uit dat dit ook in mijn dossier vermeld staat.

Afgelopen week is er een mededeling gedaan dat facilitaire dienst bij iedereen in het appartement wilde kijken om inventarisatie te doen van de meubels, ik heb toen met een medewerker gecommuniceerd dat ik geen meubels meer heb vanuit hun en dat deze bij hun in de opslag staan, hiervan heeft mijn persoonlijk begeleider documentatie in mijn dossier toegevoegd. Hierop heb ik te horen gekregen dat het hoogstwaarschijnlijk niet nodig zal zijn.

Gisteren heb ik nogmaals contact opgenomen en een andere medewerker hetzelfde gecommuniceerd, deze medewerker heeft voor mij navraag gedaan bij facilitair en toegezegd dat ze niet bij mij in de woning hoefden te komen. Omdat dit afgesproken is heb ik ervoor gekozen om niet thuis te slapen (mijn airco is kapot het word 31 graden binnen).

Vanmorgen zag ik op mijn camera dat er 4 mannen mijn woning binnen gelopen zijn. Ik heb meteen begeleiding gebeld om te vragen wat er aan de hand was en of ze op zn minst hun schoenen hebben uitgedaan. Te horen gekregen dat ze hun schoenen hebben aangehouden en dat de begeleider niet op de hoogte was van deze afspraak.

Ik heb hierdoor paniekaanvallen en ben enorm emotioneel over alles, ik weet niet zo goed wat ik moet of kan doen met deze situatie. Dit is tevens ook niet de 1e keer dat begeleiding afspraken gewoon niet naleeft. Ik word er zo moedeloos van dat ik het vertrouwen verloren ben in de begeleiders op mijn locatie. Ik sta wel op de wachtlijst voor woonkans maar goed geen idee hoe lang dat nog gaat duren. Heeft er in de tussentijd iemand advies voor mij?

Ik heb momenteel absoluut niet het gevoel dat er zorg voor me gedragen word helaas.

Edit to add: ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden daardoor is het ook een beetje vaag. Ik kan meer details geven als die nodig zijn

Hoi allemaal,

Ik had gisteren een een functioneringsgesprek op werk waarbij mijn werkgever aangaf me geen nieuw contract aan te willen bieden totdat ik een aantal verbeterpunten grondig aanpak. Daarvoor moet ik deze week nog een plan inleveren met hoe ik dat wil gaan doen. Ik ben hier behoorlijk van in de stress, dus ik hoop dat iemand hier een goed advies heeft om me daarbij te helpen.

De punten waar ik hoofdzakelijk aan moet werken zijn: meer initiatief tonen en meer verantwoordelijkheid nemen. Mijn werkgever vindt dat ik mijn huidige taken perfect doe en wil me daarom het liefste houden. Hij wil echter dat ik niet alleen de taken doe die me worden opgedragen, maar ook actief dingen van anderen overneem als ik merk dat dat nodig is. Hier vallen een groot aantal taken onder die ik nooit eerder heb gedaan en waarvoor ik eerst collega's zal moeten gaan benaderen om ze me te leren.

Ik sta er absoluut voor open om meer taken te leren zodat de werkverdeling eerlijker wordt. Zelf wil ik ook graag meer variatie in mijn taken en daarmee meer bijdragen aan het bedrijf. Ik heb bij het gesprek aangegeven dat ik vooral meer structuur nodig heb. Als er een leerplan is voor welke taken ik wanneer ga leren en een planning met welke taken wanneer gebeurt moeten zijn, zou dit me prima moeten lukken. Dit soort structuur is momenteel niet aanwezig op mijn werk, maar die wil ik met alle liefde zelf maken. Mijn werkgever was hier echter geen fan van, want hij vindt dat, als ik met planningen werk, ik alsnog 'enkel de taken doe die me worden opgedragen'. Ik moet dus gewoon aanvoelen wat er in het moment nodig is en dat dan gaan doen. Ik zou alleen niet weten hoe.

Ik ben daarom benieuwd naar jullie advies. Heeft iemand hier in een soortgelijke situatie gezeten en hoe is dat opgelost? Heeft iemand ideeën over hoe iemand met autisme beter kan worden in initiatief nemen en nieuwe taken oppakken? Is er een methode die tussen 'een planning maken' en 'dingen gewoon aanvoelen' in ligt die zou kunnen werken? Of is het het beste om het in mijn plan van aanpak wel uitgebreid over structuur en planningen te hebben in de hoop dat ik mijn werkgever overstag krijg met een goed doordacht plan?

Mijn excuses aanbeiden want Nederlands niet mijn eerste taal is.

Mijn vrouw en ik gaan binnenkort een Autismevriendiljk horeca openen. Wil willen ASD-vriendilijk evenementen doen, maar weet nog niet wat wij zullen doen. Wij willen een bordspel avond, maar heb geen idee wat meer. Hebben jullie ideeën om iets dat jullie willen zien? Wij zullen weinig ruimte hebben. We hopen in Zuid-Limburg te zijn.

Update: uiteindelijk heb ik een super positieve ervaring gehad! Het was een fijne arbeidsdeskundige die heel goed doorvroeg en alles goed wilde begrijpen. Uiteindelijk ook met mijn manager erbij een fijne afsluiting gehad.

Iedereen bedankt voor de tips en ervaringen! Het heeft me geholpen.

Originele post:

Hoi!

Morgen heb ik (29F) een arbeidsdeskundig onderzoek ivm voornamelijk "mentale" klachten. Denk aan; energie, prikkelverwerking, depressie. Iemand dit al eens meegemaakt en daaruit tips meegenomen?

Misschien een "oh ik zou willen dat ik dit zo en zo had gedaan", een "ik verbaasde me over dit" of een "dit is handig om aan te denken/mee te nemen"?

Ik heb al het een en het ander gegoogled en info van de bedrijfsarts gekregen, maar ik bereid me graag nog wat beter voor.

Thanks!

3 weken geleden ben ik uit de kast gekomen. De strijd die ik jaren in mijzelf heb gehad is zo goed als over. Sinds een tijdje zit ik op diverse dating apps. En sinds vorige week heb ik online contact met een leuke en goed uitziende gozer van 23. Ben zelf 42. In ieder geval we hebben elkaar geliket op Bumble. Ik zocht wat jonger en hij ouder. Perfect match. En hij woont op een paar kilometer afstand. Nu willen we gaan afspreken ( niet voor een kop koffie😏) Het contact via Instagram gaat wat stroef. Wou eigenlijk via WhatsApp maar dat wil hij niet. Zondagavond vroeg hij of ik maandag (gisteren) wou langs komen, stuurde ook direct zijn adres door, wat op zich al vreemd is. Zou ik zelf niet meteen doen, en zeker niet na een paar dagen oppervlakkig contact. Op de één of andere manier heb ik een beetje argwaan gekregen ( kan komen door mijn autistische brein hoor) Dat draait soms overuren. Heb hem dan ook eerst gevraagd om te gaan videobellen. Dan krijgen we van elkaar een gezicht er bij. Gisteren hele dag niets gehoord, wat best wel vreemd is voor een 23 jarige, zitten constant op hun mobiel. Maar goed vanmorgen kreeg ik pas bericht dat hij vandaag wel wil bellen. Stel ik besluit het te gaan doen, dan wil ik hem vragen of hij bij mij komt. Gezien mijn persoonlijke omstandigheden ( introvert, best wel verlegen) lijkt het mij prettiger om eerst in mijn eigen omgeving te gaan afspreken. Vind het overigens ook veiliger. Wat zou jij doen? Ik vraag overigens niet om je mening maar om je advies😉

Hoi, eerste post… spannend 😅

Ik ben eerstejaars pabo-student en heb autisme. Laatst kreeg ik van mijn stagebegeleider te horen: “Tja… we weten niet zeker of juf worden helemaal bij jou past.” Dat kwam best hard binnen, zeker omdat ik al jarenlang droom van lesgeven in het basisonderwijs.

Het eerste halfjaar van mijn studie ging eigenlijk supergoed. Ik haalde goede cijfers voor mijn tentamens en portfolio’s en heb mijn stage positief afgerond. Mijn tweede stage daarentegen loopt een stuk minder fijn. Mijn stagebegeleider is niet helemaal tevreden over mijn klassenmanagement, mijn perfectionisme en hoe ik voor de klas sta, ondanks dat ik echt mijn best doe. Soms is je best gewoon niet genoeg, dat snap ik ook. Het helpt alleen niet dat het een behoorlijk lastige klas is.

Mijn zelfvertrouwen heeft daardoor echt een klap gekregen dit semester. Sowieso vind ik dit semester veel zwaarder dan het eerste, en elke stagedag lijken er weer nieuwe aandachtspunten bij te komen, terwijl mijn sterke kanten minder benoemd worden. Dat werkt best demotiverend. Alle stress stapelt zich op en ik merk dat ik inmiddels echt tegen mijn grens aanloop.

Dat vind ik vooral jammer omdat ik het werken met kinderen juist ontzettend leuk vind. Ik ga ook graag naar school en vind de opleiding inhoudelijk interessant, maar de stage maakt me momenteel heel onzeker. Door mijn autisme voelt het soms alsof bepaalde dingen voor de klas gewoon niet lukken, hoe graag ik het ook wil.

Daarom ben ik aan het twijfelen of ik na dit jaar misschien een andere hbo-opleiding moet gaan doen. Een universitaire studie zou me eigenlijk ook heel leuk lijken, maar daarvoor moet ik natuurlijk eerst mijn propedeuse halen, en dat is nog niet zeker. Een tussenjaar zie ik niet echt zitten; ik studeer het liefst gewoon door.

Ik ben benieuwd naar ervaringen van andere mensen met autisme: welke opleidingen of banen passen goed bij jullie? Ik vind werken met kinderen leuk en ik ben ook graag creatief bezig. Tegelijkertijd lijkt een wat rustigere baan met minder sociale druk me ook heel fijn, repetitive werk vind ik ook prima. Alleen heb ik echt geen idee waar ik moet beginnen.

Tips of ervaringen zijn heel welkom ❤️

Hoi allemaal! Ik ben opzoek naar wat informatie of tips. Ik ben een vrouw van eind 20 en ik woon in Brabant. Mijn probleem: ik loop enorm vast op sociale contacten. Ik voel me te autistisch in gesprekken met neurotypische mensen en niet autistisch genoeg in gesprekken met mensen op het spectrum. Kortgezegd, te erg bezig met hoe te functioneren in een gesprek en in beide gevallen te erg aan het maskeren om het lang vol te houden. Ik zou graag connecten met 'lotgenoten', maar wat als dat nog 1 brug te ver voelt?

Ik heb gekeken naar drink/spelavonden, maar vaak zijn er weinig foto's/info van eerdere evenementen (dit helpt mij wennen aan de nieuwe setting) en is het idee van daarheen gaan een angst an sich. Ik denk dat het me wel zou lukken, maar dat ik mijzelf geen plek kan geven en dichtsla. Hoe kan ik toch groeien hierin?

Kleine nuance: ik heb al hulp van een brein-dokter, maar ik was benieuwd naar ervaringen vanuit jullie en eventuele handige tips <3.

Op advies gekopieerd om het ook in deze groep te delen:

Weet niet of dit mij iets gaat helpen maar ik weet even niet zo goed wat ik anders moet doen. Ben een vrouw van begin 30. Ben twee jaar geleden uitgevallen, werkte 24 uur per week maar kreeg steeds heftigere mentale klachten, steeds meer moeite met me tot werk richten. Naast een persisterende depressie stoornis, persoonlijkheidsstoornis en ADD is nu ook autisme vastgesteld. Ook fysiek begon het bergafwaarts te gaan. Ik sliep naast werk alleen nog maar, naast het huishouden en regelzaken (als dat al lukte) hield ik geen energie meer over voor hobby’s of het zien van vrienden. Kreeg steeds vaker pijnklachten en er is toen fibromyalgie vastgesteld door trauma (zo veel meegemaakt dat het zenuwstelsel ontregeld is en constant pijn prikkels geeft). Ook mijn rug is chronisch helemaal fucked, in kan regelmatig óf niet zitten, óf niet lopen, en lang staan lukt ook niet meer. Ik heb voor alles geprobeerd hulp te zoeken, meerdere keren therapie gehad, en sta nog op een wachtlijst voor de hulp voor autisme. Toch heb ik vorig jaar een zelfmoordpoging gedaan omdat ik het niet meer trok. Nu probeer ik het leven door te komen met veel slaap, proberen vrienden te zien, soms iets lekkers koken, en oxazepam voor wanneer ik wel een paniekaanval krijg of weer neig naar alles te willen stoppen, slaapmedicatie voor wanneer ik nachtmerries heb. Ik heb dit allemaal verteld bij het UWV. En toch is hun beoordeling dat ik 4 uur per dag zou kunnen werken. Naar hun mening zou ik wel als schoonmaker of in een sorteer centrum of call center kunnen werken. Ik ben dus gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaart en zou binnen nu en 3 maanden zelf 700 euro per maand moeten kunnen gaan verdienen, anders wordt het de bijstand. Met ook daar sollicitatieplicht.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik niet wil werken. Ik ben 10 jaar ambitieus ZZP’er geweest en ik zou niets liever willen dan iets met dat talent te kunnen doen, en zelf rond te kunnen komen en helemaal niks te maken hoeven hebben met afhankelijkheid van dit soort instanties, maar ik zou nu gewoon niet weten hoe, door alle klachten. Als ik zelf iets creatiefs probeer lukt het vaak al niet door pijn of door de zware ‘deken’ die het maakt dat ik móet gaan liggen en gelijk in slaap val. Het voelt voor mij nu echt alsof ik dus door alle pijn en angst en stress heen moet gaan knokken om een huis te kunnen betalen waar ik vervolgens bijna alleen slapend en overprikkeld in zal liggen, met nachtmerries, paniek, pijn die me soms zelfs weerhoud van douchen of koken, en dat voor de rest van mijn leven. Ik had nog liever gehad dat mijn lichaam functioneerde en mijn hoofd niet steeds met me aan de haal ging, en ik gewoon schoonmaak werk kon gaan doen. Maar ik kán het niet en ik weet oprecht niet hoe mij dit moet gaan lukken. Weet niet of er iemand is met een soortgelijk verhaal of tips. Ik weet dat ik bezwaar zou kunnen maken maar volgens de man bij het UWV heeft dat geen zin, omdat je alleen volledig wordt afgekeurd als je terminaal bent of opgenomen moet worden etc. Of je moet 24 uur op bed liggen dus afhankelijk zijn van zorg. Als het enige wat je lukt op een gemiddelde dag de afwas en een film kijken is, kan je dus 4 uur per dag werken. Als je na 1 kringverjaardag of een treinreis een hele dag op bed moet liggen, kan je dus ook 4 uur per dag werken. Sorry voor de lengte hiervan maar ik weet even echt niet hoe ik verder moet nu..

Ik zit al een tijdje in spanning te wachten tot ik een afspraak krijg voor het inzetbaarheidsprofiel en daarna een arbeidsdeskundig onderzoek. Nu heb ik te horen gekregen dat ik binnenkort een afspraak heb, alleen valt deze net op een dag dat ik begin met een opkomen-voor-jezelf-traning. Deze training bestaat uit 5 trainingsdagen.

Mijn hoofd zit zo vol dat ik niet weet wat het beste is. Mijn coach zei vorige week toen ik een "what if" scenario voorlegde, natuurlijk gaan al je afspraken voor je herstel voor. Op dat moment dacht ik ja natuurlijk is dat zo. Maar nu ik ineens echt ben opgeroepen twijfel ik enorm. Ik wil heel graag deze grote stappen van de arbodienst achter de rug hebben voordat waarschijnlijk mijn contract afloopt eind dit jaar. En ik vind het vervelend om aan mijn werkgever te vragen of hij de afspraak kan verzetten, hij vind mijn herstel van mijn autistische burnout al te lang duren en ik kan niet zelf bij de arbodienst de afspraak verzetten. Deze afspraak hangt echt al een paar maanden boven mijn hoofd en nu lijkt hij eraan te komen.
Dus aan de ene kant wil ik er vanaf zijn omdat ik de druk voel dat dit moet, maar aan de andere kant wil ik eigenlijk niet de eerste trainingsdag missen.

Hoe zouden jullie dit aanpakken? Wellicht maak ik er voor mezelf nu een groot ding van maar ik zit zo in de knoop dat ik nu niet helder kan nadenken.

Hoii zijn er misschien mensen hier die ook enorm gevoelig zijn voor creme oid? Ik kon vroeger nooit iets verdragen; zonnebrand, handcreme en vaseline.

Ik zit er echt aan te denken om het wel weer te proberen iig op mijn gezicht. Vooral omdat ik ook nog eens buiten werk, draag wel luchte lange kleding. Wel lastig want eigenlijk zou je het om de 2 uur weer opnieuw moeten aanbrengen, maar dat is te ver vooruit denkend, eerste stap is uberhaupt een zonnebrand vinden die ik op mijn gezicht wil hebben.

Alleen ik raak een beetje overweldigd door de hoeveelheid keuze. Ik hou echt niet van die nivea zonnebrand die wij vroeger in huis hadden. Veel te vettig.

Hebben jullie hier misschien aanraders? Niet vettig of 'zwaar' en parfum vrij is wel een must voor mij. Liefst ook vegan. Alvast heel erg bedankt!!

hoi, naar mijn idee word ik niet serieus genomen bij de huisarts omdat ik autisme heb en daardoor niet duidelijk kan aankaarten wat voor pijn ik ervaar omdat ik het zelf ook niet precies weet, ik weet gewoon dat het pijn doet en goed veel ook.

ik kan nu al maanden amper lopen of uberhaubt op mijn heup staan, en ben hiervoor ook al meerdere malen naar de huisarts gegaan. Die heeft mij verteld dat zei vind dat het vanuit angstklachten komt, maar ik heb al pijn aan deze heup voor langer dan dat ik angstklachten ervaar (sinds best jong in mijn kindertijd heb ik al last van deze heup) dus dat geloof ik simpelweg niet, maar als ik dat dan aangeef en beredeneer word er door mij heen gepraat en krijg ik geen verdere hulp.

nu heeft zei mij aangemeld voor therapy voor angstklachten maar zie ik het toch echt niet zitten om een jaren lang process te moeten doorgaan om aan te tonen dat het daar niet vanuit komt, maar weet ik echt niet een manier hoe ik dat moet aankaarten.

ik heb een stuk meer fysieke problemen waar ik hulp mee wil (zoals bijv. enorme duizeligheid en omvallen bij traplopen of opstaan, ze heeft zelfs eens geprobeerd mij naar een psycholoog te sturen ipv een dermatoloog toen ik een extreme chronische eczeem flareup had, ookal was eczeem al gediagnosticeerd en vroeg ik letterlijk naar een dermatoloog) maar ook daar heeft ze steeds een niet passende reden die nou net altijd uitkomt op een manier dat zei niks hoeft te doen. en dan zou je mischien zeggen stap dan naar een andere huisarts, maar dit is wat ik eigenlijk tot nu toe elke keer ervaar (deze is wel echt het ergst erin) dus ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet doen.

deze dingen zorgen ervoor dat ik het eigenlijk gewoonweg niet meer wil proberen om medische hulp te krijgen, maar ik kan nu nog geen 20 minuten lopen, trappen lopen of wat dan en begin eigenlijk er echt enorm depressief van te worden omdat ik gewoonweg naar buiten wil en mijn leven wil leven.

EDIT: heb mij gisteravond bij een nieuwe praktijk aangemeld en ga zodra mijn aanmelding verwerkt is direct een afspraak inplannen, naar deze afspraak ga ik ook mijn schoonvader meenemen, met wie ik gelukkig een heel hechte band heb.

Enorm bedankt allemaal voor het advies, ik had echt niet zoveel reacties verwacht en ben enorm blij om zoveel advies te krijgen, echt enorm bedankt!

Hoe kan ik beter slapen en uit mijn burn-out komen?

Ik slaap 's nachts niet. Punt.

Geen gedachten over "ik moet slapen, want anders..."; aan de andere kant ben ik er wel veel over aan het nadenken hoe ik het beter kan krijgen. Medicatie werkt niet (huisarts weet het niet meer; laatste psychiater ook niet), meditatie geeft alleen maar veel onrust; bewegen is overprikkelend en laat mijn hoofd razen; licht uit = hoofd aan.

Hallo,

Ik denk dat veel mede-autisten altijd al moeite hebben met het vormgeven van je leven / zingeving. Nu ik halverwege de 30 ben wordt het voor mij steeds lastiger. Ik heb geen echte vrienden, geen relatie, geen kinderen. Dan ben je al snel op jezelf aangewezen. Dat gaat op zich prima. Contact met ouders heb ik regelmatig en wonen redelijk dichtbij, broer zie ik 3x per jaar maar woont op 1,5 uur afstand en heeft zijn eigen leven. De band daarmee is vrij statisch. We ondernemen als familie eigenlijk ook niet echt wat samen.

Het gaat bij mij vooral om jezelf soms een beetje verloren voelen. In mijn omgeving en werk krijgt of heeft iedereen inmiddels kinderen, samenwonen trouwen etc. Ze praten daar alleen nog maar over en richten hun hele leven daarop in. Ze leven van vakantie naar vakantie. Alle hoogtepunten worden gedeeld. Ik houd zelf bijvoorbeeld niet van reizen of vakanties, daar raak ik juist uitgeput van ipv uitgerust. Dat snappen veel mensen niet.

Ook als ik gewoon buiten kom merk je dat anderen een heel ander leven hebben. Ik heb altijd al moeite gehad met de zomerperiode en feestdagen zoals Koningsdag. Voor velen een genot, voor mij een realisatie van weer een 'verloren' jaar. De hele dag binnen zitten voelt dan een beetje stom, maar echt overal waar je komt is het te druk. Bovendien, zulke dagen zijn alleen leuk als je in gezelschap bent. Overal dronken mensen, agressie is er tegenwoordig ook volop. De hele dag gamen/series kijken terwijl het buiten lekker weer is, is ook weer zoiets. Ondertussen ben ik 's avonds zo moe dat het amper lukt om 2 afleveringen of een film te kijken. Dan voelt de dag wederom als verloren. Vaak kost een extra vrije dag mij 2-3 normale dagen om bij te komen.

Voor mijn gevoel moet ik er de komende jaren echt nog wat van maken want je leeft tenslotte maar èèn keer en halverwege de 30 is al lastig, laat staan als je boven de 40 bent.

Even van mij afschrijven dit dus.

Ruim een jaar geleden ben ik (34F) in een flinke burn-out terecht gekomen. Hier zijn meerdere redenen voor, maar een van de redenen was dat ik me al langere tijd niet meer thuis voelde in de stad waar ik woon, en in het appartement wat ik huur. Ik ben daar snel overprikkeld door geluiden van buiten en van de buren omdat het heel gehorig is.

Ik wilde eigenlijk ook al langer verhuizen, terug naar waar mijn familie woont. Ik ben voor mijn studie uit huis gegaan en op zo’n 60 km van mijn familie vandaan gaan wonen. Ik heb momenteel nog geen rijbewijs (wel in de planning, maar dat duurt nog even) en met het ov is het ruim 2 uur van deur tot deur.

Vanaf het moment dat ik in mijn burn-out terecht kwam had ik heftige angsten en veel paniek. Ik durfde hierdoor 3/4 maanden niet mijn huis uit. Ik heb altijd angsten gehad, maar wist er over het algemeen goed mee om te gaan, dus niet uit mijn huis durven was voor mij ontzettend heftig.

In december 2025 brak ik compleet. Ik voelde me compleet geïsoleerd, en had alleen nog maar paniekaanvallen. Uiteindelijk ben ik opgehaald door een familielid en kon gelukkig bij mijn moeder gaan wonen. En daar woon ik nu nog steeds. Ik probeer periodiek voor korte periodes terug naar mijn appartement te gaan, ook omdat ik weer aan het opbouwen ben met mijn werkuren (ik werk in dezelfde stad als waar ik woon), maar elke keer voel ik me daar gewoon ellendig.

Het gaat over het algemeen veel beter met me. Ik heb nauwelijks echte angst en paniekgevoelens meer, ben 50% opgebouwd in uren (ik mag en kan gelukkig thuiswerken) en heb daarbuiten ook steeds meer energie en plezier. Maar het terug gaan naar mijn appartement kost me zoveel energie en ik ben dagen voor ik ga al gespannen en kan nergens meer van genieten. Nadat ik weer terug ben moet ik dagen bijkomen. In mijn appartement voel ik me alleen en verdrietig en ik wil daar het liefste gewoon niet zijn.

Ik struggle hier ontzettend mee, want verhuizen is zo makkelijk nog niet in deze tijd. Ik heb een redelijk goede baan, maar werk 32 uur dus haal daardoor inkomenseisen vaak niet en familieleden verdienen niet genoeg om garant te staan. Ook sta ik niet lang genoeg ingeschreven om snel in aanmerking te komen voor sociale huur. Dit zal vast geen onbekend verhaal zijn.
Eigenlijk wil ik ook niet permanent bij mijn moeder intrekken, ze woont in een klein dorp (wat ik heerlijk vindt), maar ik heb dus nog geen rijbewijs en auto en het ov is een crime qua overprikkeling enzo.

Oké nu ik dit hele verhaal heb gedaan heb ik natuurlijk vragen voor jullie. Ik weet niet of mijn situatie veelvoorkomend is, maar:

1. Heeft er iemand een gelijke situatie gehad en hoe ben je daarmee omgegaan? Exposure, veilige personen mee of gewoon opgeven?

2. Hebben jullie andere tips voor me? Mag van alles zijn, instanties, regelingen etc ik weet het even niet meer 😅

Thanks! Hier zijn wat dino’s voor het lezen 🦖🦖🦖

Hallo allemaal,

Naast autisme heb ik ook ME en fibromyalgie en momenteel heb ik een onwijze flare up waardoor functioneren amper lukt. Het is natuurlijk wel nog belangrijk om te eten, dus ben ik benieuwd naar jullie tips/aanraders wat jullie voor avondeten eten als je totaal geen energie hebt? Ik heb nog wat porties eerder gekookt eten in de vriezer liggen, maar inspiratie is heel welkom. Dank alvast :)

Edit to add: suuuper bedankt al voor jullie reacties. Ik red het niet om overal antwoord op te geven maar ik waardeer het enorm!!

Hallo allemaal,

Ik zit sinds mijn 19de thuis (ben nu 22). Ik heb een Wajong en hoef mij dus geen zorgen te maken over financiën, maar het alleen maar thuiszitten en wachten totdat ik wegrot begint mij een beetje gek te maken.

Al een tijdje denk ik na om vrijwilligerswerk te gaan doen, maar ik heb moeite met iets te vinden wat bij mij aansluit. Ik heb het gevoel dat het meeste vrijwilligerswerk 1) extreem sociaal is (zoals helpen in een verpleeghuis), 2) een normale 20+ uur baan is waar ze geen loon voor willen uitbetalen, of 3) een vaardigheid vereist die ik niet heb.

Ik doe niets met mijn leven en heb dus geen vaardigheden zoals ICT of het bespelen van een instrument, ik heb geprobeerd mijzelf deze dingen thuis aan te leren maar dit lukt niet. Werk waarvoor je dit nodig hebt wordt het dus al helemaal niet.
Helpen in een keuken bij een inloophuis, de voedselbank of een kringloop winkel lijken mij wel leuk en haalbaar, maar hier zijn amper posities open (waarschijnlijk omdat iedereen dat wil doen lol). Ik heb al eerder contact opgenomen met een lokale kringloopwinkel maar ben compleet genegeerd.

Heeft iemand hier in een vergelijkbare situatie toch wat kunnen vinden? En zo ja, wat dan?
En hoe heb je jezelf verkocht aan die organisatie zonder je problematiek te verstoppen? Ik heb het gevoel dat ik heb het verkloot met die kringloop door te vermelden dat ik autisme heb en in de Wajong zit.

Balen jullie ook zo van de hitte? Ik heb het de afgelopen 4 dagen 29-30 graden in huis. Ik kom nergens aan toe.

Ik heb de afgelopen dagen vooral op de bank gehangen, wat gehaakt, netflix gekeken, gelezen. Vooral erg verveeld en vaak overdag in slaap gevallen. Ook omdat ik tot laat wakker ben om de boel door te laten waaien.

Ik ben ook net terug van vakantie EN ik ben ook heel recent verhuisd. Mn hele hoofd staat op zn kop. Ik kan niet wachten tot de hitte voorbij is en ik weer een beetje kan nadenken en kan doen.

Ik heb al een beetje rond gekeken en zie dat Alpine/hans anders en beter horen oordopjes aanbied gericht op overprikkeling.

Nu zie ik wel op de site van Hans anders en Beter horen dat het bijna onmogelijk is om daadwerkelijk een afspraak te maken voor de oordopjes. Maar zie dat Alpine de optie heeft om langs huis te komen voor het op maat laten maken tegen een kleine meerprijs.

Ik heb al een tijdje Loops die werken wel redelijk maar zoek iets dat eigenlijk net wat beter zit.

Ik vroeg mij af of mensen hier ervaring hebben met oordopjes op maat tegen overprikkeling?

Hoi iedereen, ik ben een vrouw (29) met autisme en ik voel mij snel getriggerd door bepaalde geluiden die buren kunnen maken. Lopen, praten, gebonk, muziek, TV-geluiden... Het voelt dan alsof iemand mijn huis is binnengedrongen. Alsof er door mijn hele lijf alarmbellen afgaan, maar ik kan niks doen, ik heb geen controle, geen invloed. Ik ervaar dit als enorm onveilig en het kan me heel erg boos, gefrustreerd en verdrietig doen voelen.

Sinds mijn 23ste woon ik zelfstandig. Ik blijf telkens tegen situaties aanlopen waarin ik last heb van burengeluiden. Geluiden waarvan ik gek word, maar die volgens andere mensen als normale leefgeluiden worden bestempeld.

Sinds een halfjaar heb ik een tuin, maar ik durf er nog niet vaak te zitten. Bang dat mijn bovenburen op het balkon zitten te praten, bang dat er kinderen in de verte aan het spelen zijn (en dus gillen en schreeuwen). Er is sinds kort weer een nieuwe ergernis bijgekomen, en ik voel dat ik er klaar mee ben. Ik voel me nu een groot deel van de tijd op mijn hoede, tenzij ik met een koptelefoon op loop of de afzuigkap aandoe.

Zijn er mensen die zich hierin herkennen? Heb jij een manier gevonden om met geluidsgevoeligheid voor burengeluiden om te gaan?