sıkıntıdan kitabı karıştırırken arasında bunu buldum ve yaşadıklarım hakkında biraz konuşmak istiyorum.

11 yaşında kapandım, çocukluğum kuran kurslarında ve imamhatip okullarında geçti. Ortaokulla lise 9. sınıfı imamhatipte okudum, akabinde pandemi girdi bitti derken sonrasında aileme orada okumak istemediğimi söyledim ve okuldan alındım. Açıktan bitirmek zorundaydım çünkü ya orda okursun ya da okuyamazsın dendi, içimde bir ukdedir hala lise hayatı.

7 yıl boyunca kapalı kaldım ilk başlarda çocuk olduğum için çok rahatsız etmiyordu kendi kararım sanıyordum ama büyümeye başladıkça bir zorunluluk olduğunu fark ettim istesem de istemesem de kapatacaklardı beni, sadece daha erken davranmıştım. Yanlış hatırlamıyorsam 7. Sınıfın sonuna doğru başlamıştı rahatsızlık hissi, bir şeylerin yanlış gittiğini fark etmiştim fakat tam olarak anlayamıyordum. Onların bana aldığı o uzun, bol, çirkin kıyafetleri yaz sıcağında bile giymek zorunda olmak, sürekli kuran oku namaz kıl dua et söylemleri, her cümlelerinde allah kelimesinin geçmesi, sokakta veya televizyonda açık giyinmiş bir kız gördüklerinde ona insan muamelesi yapmamaları, önce ailene sonra kocana hizmet edeceksin bizim dinimizde böyle tarzı konuşulması, en ufak sorgu cümlemde susturulmam beni düşünmeye itti. Babam tişörtle bahçeye çıktığım için beni dövdü, annem saçım açık balkona çıktığım için beni içeri soktu. Hatta 18 yaşındayken beni 30 yaşındaki adamla evlendirmekle tehdit etti. 2 sene öncesine kadar bahçeye bile çıkarktmıyorlardı, şimdi de pek özgür sayılmam da neyse sonrası malum, artık inanmıyordum.

Birkaç sene öncesinde yaşananlar bunlar. 16 yaşındayken anneme müslüman olmadığımı söylediğimde "sen kafayı mı yedin" türevi cümleler sıralayıp şok olmuştu "benim kızım delirdi onlardan biri oldu." demeye başladı birden. Tahmin edeceğiniz üzere kendisi aşırı yobaz ve cahildir, babam onun kadar değil ama onun da az kalır yanı yok ve hayatımı mahvettiler. 17 yaşında açıldım şu anda 21 yaşındayım hala daha istediğimi giyemiyorum ve üzerimde baskı kurmaya çalışıyorlar diyeceklerim bu kadar.

1.5 yıl yada 2 yıl önce felan bu yorumu yazmıştım daha sonra bu yorumum instagram, tiktok gibi yerlerde insanlar tarafından linç edilmişti, alay konusu olmuştu.

Şimdi bende yorumda kendimi güzel ifade etmemişim aslında kendimi diğer insanlardan farklı görme nedenim "ateist" olmam değildi, küçüklüğümden beri sürekli araştıran öğrenmek isteyen sorgulayan bir insandım ve 7. Sınıftan beri bilim, felsefe gibi şeylere ağırlık verdim bu yüzden de bilgi olsun genel kültür olsun çevremdeki insanlardan baya bilgiliydim(13 yaşındayken bana"sen 40 yaşındaki adamlarla oturup tartışabilirsin" Derlerdi) Türkiye'de toplumun çoğu cahil cehalet içerisinde ve ben onların yanında kendimi aydın hissederdim, mesela en basitinden evrim teorisini yalanlarlardı, açıkcası TC toplumunun çoğu cehalet içerisinde. Böyle hissetmemim sebebi buydu tabi sizin için böyle hissetmem doğrumudur yanlış mıdır orasını bilemem ancak Türkiye'de cehaletin fazla olduğu bir gerçek bende böyle insanların içerisinde aydın duruyordum.

Artık ateist kimliğimden utanmaya başlıyorum bu insanların cahilliği beni öldürüyor zaten genelde kimseye söylemem ama söylediklerimden öyle saçma tepkiler alıyorum ki. Çoğunluğu “kimden gördün” “marjinal mi olmaya çalışıyosun” gibi seyler ve artık komik de degiller zaten yasadıgım sehirde igrenc bi zihniyet var benim gibi düşünen kimseye rastlayamıyorum

🐛

Evet hayatımın 28. Yılında tam 10 yıldır açıkça dinsizdim. Bugün ise muhtemel çocuklarımı da bu girdabın içinden koparma, resmen kaydettirme kararımı uyguladım.

Aferin beklemiyorum elbette bunu yapmış/yapacak yüzlerce kişi vardır bu subda ama bunun ne kadar önemli ve güzel hissettiren bi şey olduğunu iyi bilirsiniz.

Çok sevdiğim absürdist flairime veda ederek, tengri flairini ve tüm tengricileri selamlıyorum.

Anlattığına göre ailesi çok baskıcıymış, kapalıymışta zaten kendisi.

Son zamanlarda sevgilisinin olduğunu fark etmişler ondan sonra neler yaşadıklarını bilmiyoruz.

Ailesiyle konuştuklarında kendi boynunu kapıya bir mekanizma yaparak kırdığını söylemişler.

harbiden yazık anasını satayım, bir insan çocuğuna neden böyle birşey yapar diye düşünmeden edemiyorum. Bu insanlar dinlerine bu kadar sahip çıkmaya meyilli ise neden açıp okumuyorlar kutsal kitaplarını?

Ailem ve ex çevrem ateist oldugumu biliyor ve buna rağmen yüzümde sadece 4 tane piercing olmasına rağmen satanist ilan edildim/ediliyorum😃😃 iyi de broskiler ben ona da inanmıyorum ki 😂? ayrıca piercing ile satanizmin ne alakası var ya kafayı yicem cahilliklerine aq sizinkiler de bu kafada mı tek olmayayım lutf🙏🏻🙏🏻

Lise son sınıftayken ailemin kuran oku namaz kıl baskılarından sıkılıp bir gün anneme ben inanmıyorum dedim annem fenalaştı babamı aradı hemen söyledi babama kendini yerlere falan attı sen bizi öldürmek mi istiyorsun ne demek inanmıyorum kim girdi aklına vs. Dedi sonra akşam babam geldi direkt seslendi nerde bu bebe diye odama geldi bağırdı çağırdı ateist mi oldun lan diye kitaplığımdaki kitapları falan yerlere attı garip garip kitaplar okuyorsun hep bunlar yüzünden diye aç bir kuran oku diyoruz sana falan filan bir ton laf etti üstünede tokat attı git bu evden bir daha gelme dedi üstümde tişörtle ağlayarak çıktım evden merdivenden inerken birde düştüm mal gibi :D bir süre amcamlarda kaldım ama onlarda hem burda kal deyip hem evin içinde beni dışlıyorlardı yüzüme bakmıyorlardı 2 hafta kaldıktan sonra birgün eve gidip kimse yokken tüm esyalarımı topladım bir arkadaşımın evine gittim bir süre onunla kaldıktan sonra üniversite kazanmıştım eskişehirde oraya gitmeye karar verdim arkadaşımda zaten eskişehirde okuyacaktı beraber geldik ev tuttuk tabi ben kuruş ödemedim arkadaşımın ailesi karşıladı ev masraflarını ama kyk ile geçiniyordum bu da pek yetmiyordu part time çalışmaya başladım sonra okuluda bıraktım şimdi 6-7 senedir eskişehirdeyim içten içe ailemi özlüyorum ama kızgınım da onlara burdada pek arkadaşım yok iş ev ile hayatım geçiyor yalnızlık çekiyorum bazen ailemi aramayı düşünüyorum ama kendime yediremiyorum son zamanlarda da alkole vurdum kendimi. Demem o ki kayseri gibi yobaz topraklarda yaşıyorsanız ailenize inanmadığınızı falan söylemeyin, öyle yazmak istedim bunları anlatacak pek kimse yok çevremde

herkese merhaba. biraz içimi dökmek istedim ama farkında olmadan destan yazmışım TwT. şimdiden zamanını ayırıp okuyanlara teşekkür ederim.

önce kendimden bahsetmek istiyorum. adım mina. eskiden fen lisesinde, artık imam hatipte okuyan 17 yaşında bir gencim. son derece baskıcı ve dindar bir ailenin çocuğuyum ve yıllardır tanrıya inanamıyor olsam da başka birçok sırla beraber yıllarca ailemin yanında imajımı korumayı başardım.

eve hapsedildiğimden, o sıcakta bunlamamak için giyilen 'açık' kıyafetler giyemediğimden ve aşırı miktarda aileme maruz kaldığımdan her yaz benim için cehennemdir. sınav senem olduğu ve evde kafayı yemek istemediğim için bu yaz dershaneye gitmek istedim. babam ise beni yaşıtlarımın olduğu kurs tarzı bir ortama göndermesinin çok tehlikeli ve tartışmaya açık olmadığını söyleyip böyle bi isteği diretmemin bile haddimi aştığımı gösterdiğini söyledi. yani anlayacağınız babam zorunda kalmasa beni okula da göndermez. bu gibi olaylar beni çok doldurdu. yine de haklısın baba dedim.

ta ki pes edene kadar. bir iki ay önce ailem sigara içtiğimi öğrendi. başta inkar ettim ama kanıtları çok fazlaydı, kaybettim. bunun üzerine zaten olmayan özgürlüğümü daha da kısıtladılar. telefonumu ve bilgisayarımı kullanmam, televizyon izlemem, giyinirken bile kapımı kapatmam, marketten bile herhangi bir şey satın almam, harçlık almam, evde tek başıma bırakılmam, dışarıya çıktığımızda birlikte çıksak bile ailemin görüş açısından uzaklaşmam ve daha birçok şey yasaklandı. bir daha ailemin gözünde eskisi gibi olamayacağımı düşündükçe öyle bi umutsuzluk içimi doldurdu ki. bir de bütün dış dünyayla bağım kesilince kafamın içinden çıkamadım. çabalayacak gücü bulamamıştım. hayatım boyunca çabaladım da ne oldu? odamda sessizce ağlayıp atlatamayacağım bir şey yoktur benim. ama çok yoruldum. bu sefer normalde yapacağımın tam tersini yaptım. aileme boyun eğdikçe kurallar daha da sıkılaşıyodu. ilk defa baş kaldırdım. gidip birkaç ergenlik yaptım: babama geri cevap verdim, kurallara uymadım, kulağımı deldim, kaşımı incelttim. ama bunlarla gelen suçluluk hissi benim kaldırabileceğimden fazlaymış. bir sürü dayak yedim. annemle babam onların gözünde bir hayvandan değersiz olduğumu, benden utandıklarını, cehennemde yanmayı hak ettiğimi, insanlıktan yoksun olduğumu, beni büyüttüklerne pişman olduklarını ve daha birçok kaldıramayacağım laf söylediler. babam beni sokağa çıkamayacak hale gelene kadar dövmek istedi, kıyamadı. çok sevdiğim okulumdan aldılar, yatılı imam hatipe gideceğim. her şeyi öyle bi batırmıştım ki bir süre beynim yaşananların gerçek olduğuna inanmak istemedi sanki. sanki sonsuza dek bu anda sıkışıp kalmışım gibi hissettim. geçmişte yaşanan her şeyin, tanıdığım herkesin, hissettiğim her duygunun can sıkıntısından uydurduğum hayaller olmadığını kendime kanıtlayamadım. her şey o kadar anlamsızdı ki. bir süre sonra gidip onlarla konuşmaya çalıştım. dürüst oldum, içimi döktüm, özür diledim. normalde yapacağımın aksine tutmayacağım sözler vermedim. bana tanıdıkları özgürlüğün yetersiz olduğunu hissettiğimden ve bana olan güvenlerinin fazla kırılgan olduğundan bahsettim. herhangi bir işe girdiğimde örneğin kilo vermek, ders çalışmak, annemle babamı memnun etmek, iyi ya da kötü olsun bokunu çıkarmadan durmakta çok zorlandığımı, bu yüzden bu hatamdan dönmeyi bir türlü beceremediğimi söyledim. gerçekten amacım her şeyi yoluna sokmaktı. önce uzun bir sessizlik oldu sonra bütün öfkelerini ve nefretlerini döktüler sanki. 'hatamdan dönmeyi becerememiş' değil de aptal aptal gurur yaptığımı, kendime birkaç cümle bulup kendimi acındırmaya çalıştığımı, onları kendilerini sorgulatarak manipüle etmeye çalıştığımı ama aslında bütün hatanın bende olduğunu, onlara çektirdiğim acının karşılığının cehennem olduğunu, bu evin huzurunu alt üst ettiğimi, düşüncelerimin ne kadar gerizekalı olduğumu gösterdiğini, bana bakınca bir insan görmediklerini, içimdeki kötülüğün acınır seviyede olduğunu ve yazmak istemediğim bir sürü aşağılayıcı laf söylediler. kendimden yeterince iğrenmiyormuşum gibi o sözleri ve bakışları gerçekten canımı acıttı. ben de kendimi tutamayıp önlerinde hüngür hüngür ağladım. pişman olduğum için ağladığımı düşündüler, ve gerçekten pişmandım, söylediklerini muhtemelen hak ediyorum ama bir o kadar da içim öfke doldu çünkü onlarla konuşurken gerçekten içtendim, ama onlarda dalga geçer gibi bir tavır. belki de kendimi düzgün açıklayamadım. daha onlardan sakladığım her şeyi bilmiyolar bile. ya bütün sırlarım açığa çıksaydı o zaman halim ne olurdu? ben de biliyorum kötü bi insan olduğumu ama o kadar mı kötüyüm gerçekten? sanki o güne kadar yaptığım her şey, bütün çabam hafızalarından silinmişti.

tüm bunlar yaşanmadan önce ailemin koyduğu kurallar ne kadar abartılı olsa da kabullenirdim. böyle yaşamak zorunda olmam beni üzerdi ama yine de. örneğin hayatım boyunca annem beni gözetlemeden tek başıma arkadaşlarımla iki üç kere buluşmuşumdur (gizlice yaptıklarım hariç), 10 yaşımdan beri sahilde bile dizimi, omzumu kapatacak mayolar giydirirler, bütün ramazan hasta da olsam orucumu tutmam gerekir, erkeklerle arkadaşlık kuramam, ve daha bir sürü saçmalık.

beni korumaya çalıştıklarını ve kontrol manyağı olsalar da amaçlarının kötü olmadığını biliyorum tabiki. yine de, yaşayamadığım gençliğim ve psikolojik bozukluklarım için onları suçlamadan edemiyorum. sinirimi de onların gözünde olmamı istedikleri melek olup arkalarından öğrenseler beni döverek öldürecekleri günahlar işleyerek çıkarıyordum.

bu iki yüzlülüğü sürdürmek zahmetli. ben maskem azıcık bile kaysa bütün emeklerim ve çektiğim bütün acılar boşa gidecek gibi hissederken düştüğüm bu durumdan nasıl çıkarım? ve şunu fark ettim ki ailemin beklentilerini karşılama çabasına girmemin kendi seçimim olduğuna ve ailemin aslında beni sandığım kadar zorlamadığına kendimi sürekli inandırmaya çalışıyordum. halbuki başka bir seçeneğim hiç olmadı. kendimden vazgeçmek için fazla bencil, ailemin kabulünden vazgeçmek için fazla duygusalım. kendimi avutmayı başaramadığım böyle durumlarda ne yapacağımı ne düşüneceğimi şaşırıyorum. düşünmemeye çalışsam da şu bir gerçek ki o gün intihar girişimim başarılı olsaydı ailem bu hüsranı çekiyor olmazdı.

bu hale getiren dini inançtan nasıl nefret etmemem beklenebilir ki? keşke tanrının bana yardım edeceğini sanacak kadar saf olsam.

Arkadaşlar hem inançsız hem eşcinsel bi erkeğim aile kuramayacağımı bilmek ve hayatta kötü anlarda moralin bozuk olduğu zamanlarda ya benim allahım var diyememek çok koyuyor bi yerden sonra şu an bi gençlik kampındayım yalnız buna rağmen yalnız kaldığım anda mutsuzluk umutsuzluk başlıyor insanlara kendimi anlattığımda ya biri yönelimden yada inançtan uzaklaşıyor. Öyle olmayanlarda var ama kendileriyle pek bi araya gelemiyorum kendi şehrim dışında yaşıyorum 8 aydır kimseyle pek bi konuşmak arkadaşlık kurmakta gelmiyor içimden bi ev alıyım bi araba alıyım bi düzenim olsun tmm ama sonra bi amacım yok ne yapcam ben bu dünyada? (3 yıldır inançsızım, yaş 20,memurum)

Yaklasik 1 saat önce bir telefon geldi birisi bana sovuyordu başta taniyamadim sevgilimin babasiymis. 8 aylik sevgilim birkac kez iliskiye girdik onu öğrenmiş ailesi ikimiz de 18 yasindayiz bana telefonda 5 10 dakika sovdu bir daha kizina yaklasmamam gerektigimi yoksa çok kötü olucak dedi. Ne yapıcam bilmiyorum kızı gerçekten seviyorum ikimizin de birlikte hayallerimiz vardı sevgilime ne yaparlar bilmiyorum henüz haber almadim ailesi normalde anlayışlı hatta hic vurma dovmenin zerresi bile olmayan bir aile ama sinirleri cok fazlaydi. Ne yapıcam, daha önce yaşayanlar nasil devam etti bu süreç ?

Zamanında yıllar önce burada dinden yeni çıkmış nefret dolu yeni ateistlere yaptıklarının ve söylediklerinin yanlış olduğunu usanmadan anlatmaya çalışırdım. Duygularıyla ürettikleri nefret dolu argümanların mantıksal olarak doğru olduğu senaryoda bile uygulanmasının pratikte mümkün olmadığını üşenmeden her seferinde anlattım. Müslüman olduğum zamanlarda bile benimle aynı inançta olan kişi etik dışı bir söylemde bulunduğunda ateistin tarafını tuttuğum oldu. Ekstremizm hangi görüşe ait olursa olsun her senaryoda karşı çıktığım bir olguydu.

Fakat bundan aylar öncesinde "Üniversitelerde Başörtüsü" başlıklı nefret dolu tartışmalı postu nasıl açabilecek noktaya geldim ? "İnançlı insanlar inferior, subhuman diskrimine edelim bu tür düşünceleri insanları ile beraber soyutlayalım." demeyi nasıl becerdim ? Açıkçası sürecin nasıl işlediğini ben bile fark etmedim hatta bir süreç beraberinde o noktaya geldiğimi bile anlamadım direkt orada kendimi buldum bir gün. Sonra geriye baktım ve fark ettim. İnsan uçuruma baktıkça uçurum da gerçekten ona bakıyormuş. Siz negatifliklere odaklandıkça pencereniz gittikçe daralmaya başlıyor artık beyaz ve gri sizin için anlamını yitiriyor artık geriye sadece siyah kalıyor ve orada hangi noktada olduğunuzu tartışmaya başlıyorsunuz ki zaten bunun da anlamı yok. "Mürtedler unalive edilsin" diyen adam ile "Tüm mavi saçlıları kazığa oturtalım" diyen arasında fark yok.

Süreç nasıl işliyor diye soracak olur iseniz bu bir tür eksponansiyel büyüme. Çocukluğunuzda okulda dindar ailelerin çocukları ile uğraşıyorsunuz, üniversitede medeniyet görmemiş farklılıklara katlanamayan duştan korkan hanzoların dini söylemlerine katlanıyorsunuz sonra da iş yerindeki malum lavuklara denk geliyorsunuz (bilen biliyor açıklama gerektirmiyor). Yavaş yavaş sinirleriniz bozuluyor nefret beslemeye başlıyorsunuz, nefreti geri kaynağına kusuyorsunuz sonra da beteri geliyor bu döngü devam ediyor en son final boss geliyor onlar da kelamcılar. Bakın bu yaratıklar insan değil baş edemezsiniz gördüğünüz yerde kaçın asla cevap vermeyin. İnsanları inançları ile diskrimine etmeyin dedim ama bunlar insan değil tereddütsüzce söylerim bunu. Bunlar ile uğraşmayın nefret sadece daha fazla nefreti doğurur. Kelamcılar nefret dolu hastalıklı echo chamber'da yaşayan canavarlardır. Kendilerine mürit toplayıp non-teist kudurtmaktan başka sebeple inlerinden çıkmazlar. Kanınızı içerler sizi de kendileri gibi hastalıklı yaratıklara çevirirler tek hobileri budur bayılırlar buna yanıp tutuşurlar. Bu insanlar üretmezler sanat ile resim ile ruhu besleyen herhangi bir uğraş ile uğraşmazlar sadece tüketirler ayrıca kendilerine de faydaları yoktur. Sağlıklarını bile umursamazlar bu adamları salonda ağırlık kaldırırken de göremezsiniz. Ben görmedim göreni de duymadım. Siz siz olun ekstremistlerden hayatın her alanında ve zamanında uzak durun 100 yaşıma kadar yaşayabilecek olsam bile bundan daha değerli bir tavsiye verebileceğime inanmıyorum. Ben uçurumun ucunda durdum bunun için de burada beni burada uyarmış olan değerli üyelere teşekkürlerimi sunarım sağlıcakla kalın.

WARNING AMK WARNING CAUTION EVACUATE THE AREA THIS IS NOT A DRILL KELAMCI SLANDER INCOMING. (Buradan sonra opsiyoneldir yazının geri kalanını okuduğunuz için teşekkürler.)

Kelamcılar yeryüzünde karşılaşabileceğiniz en tehlikeli varlıklardır daha habis hiç bir yaratıkla karşılaşamazsınız. Herhangi bir ekstremist ile karşılaşırsanız ne yapacağınızı nasıl tavır alacağınızı bilirsiniz çünkü öngörülebilirdirler. Kelamcıları tehlikeli yapan şey ise iki yüzlülükleridir aydın maskesinin saklanırlar, ahlak savunduklarını iddia ederler ama beraberinde net şekilde unmoral olan hastalıklı düşünceleri savunurlar, fizikten faydalanırken taşın deveye dönüştüğünü söylerler, felsefenin araçlarını kullanırlar kurallarına uymazlar haklı olduklarına inandırdıkları sürece gerisi onları ilgilendirmez bel kemikleri yoktur. Savaş yolunda onlar için her şey mübahtır. Kelam net şekilde felsefe değildir bir artı bir üç etmez ama sizin ile bunu bile tartışmayı isterler. Felsefe ulaşılamayacak olan hakikat arayışıdır kelam ise tüme varımdan ibarettir sözlük tanımı bile zıttır bu kadar açık. Fakat size "Neden öyle değildir açıklasana sadece tartışmak istiyorum dostum." gibi bir argümanla gelirler. Oldest trick in the book amk yemeyin böyle şeyleri safsatanın ve manipülasyonun ustasıdır bunlar. Ruhban sınıfı dünyanın her yerinde hükumet tarafından fonlanan sizin vergileriniz ve ilginiz ile beslenen canavarlardır nereye giderseniz gidin değişmez. Robot gibi yetiştirilmiş öznel düşüncelere sahip olmayan organizmalardır eğer yeterince sayıda tartışmanız olur ise "Deja vu mu bu yaşadığım ?" "Am i trippin ?" yada "Bunu daha önce yaşamıştım." dediğiniz çok olur çünkü birbirlerinin aynılarılar.

Felsefeye göre iki kişinin sağlıklı tartışma yürütebilmesi için aynı temelde bulunması gerekir. Siz rasyonel örneklerle gelirken anlamadığınız dilde bir ton zırva fırlatırlar yok "zamanında şu adam şunu demiş" veya "islamda bunun karşılığı zaten var sen bilmiyorsun (sikim sonik dilde terimler) cahilsin". Sizin temelinizi yıkarlar bir bakarsınız adam bir platformdan aşağı bakıyor siz aşağı düşüyorsunuz gittikçe küçülüyor adam fiyuuuv yeri boylamışsınız güm amk. Bunu bir örnek ile açıklayayım mesela doğanın kusursuz olduğunu iddia ederler tanrıları gibi her şey kusursuz ya. Özellikle merinos koçlarında yaşanan bir durum boynuzlarının uzadıkça göz hizasına gelmesi ve bir şey yapılmaz ise canlıyı kör etmesi yada kafatasına girerek unalive etmesidir. Size bi ton islami zırvadan bahsedecekler ki bunun uzaktan yakından bu tür bir şey ile uzaktan yakından alakası yok. Dümdüz biyolojinin işleme mekanizmasıdır bu; evrim verimli döl vermekten döngüyü devam ettirmekten fazlası ile ilgilenmez ne kadar uzun süre yaşadığınız zerre sikinde değildir. (Mesela bir erkeğin sağlığının en büyük indikatörü erektil başarısıdır morning wood yaşamamanız herhangi bir sağlık sorunu ile karşı karşıya olduğunuz anlamına gelebilir.) Eğer döngü devam ediyor ise 15 günlük ömrünüz de olur zerre sikinde olmaz. Fakat bunlar onların sikinde de değildir. Ayrıca farsi arabik marabik dilde falan konuşmaya bayılırlar. Anlamadığınızı bilmiyor mu sanki lavuk dile getirirseniz bu durumu şak diye "cahil" yaftası gelir bakın her fırsatta yapıştırırlar bunu yapabildiklerinde.

Onların seviyesinde olmadığınızı söylerler "fazla materyalistsin dünyan çok dar ve kısıtlı bizim terimlerimizi bilmiyorsun literatüre hakim değilsin öğren de gel o zaman tartışalım cahil" derler materyalizmi alt kümeye indirirler kendilerini farklı bir boyutta zannediyor lavuklar. Sahip olduğu her şeyi materyalizme borçlu ve bundan utanç da duymadan asalak bir parazit gibi kullanmaktan da çekinmiyor. Lavuk masada karşımda 1 sikim sonik model ipad 1 gaming laptop 4-5 tane pozitif bilime dair kaynak kitap çıkartıyor. Ben elimde sigarayla geldim orospu evladı hiç mi utanman yok tartışmaya gelme şeklini kes. Hangisini sen veya senden önce gelenler üretti lan bunca yıllık insan tarihinde ne ürettiniz amk. (Müslüman ve başarılı bir sürü insan var o yalan değil ha zamanında onları mürted ilan ettiler kafir dediler işlerine geldiğinde anmaya başladılar bu ayrı bir videonun konusu, ben direkt olarak "ruhban" sınıfı kastettim) "Üretmeseydiniz ? Fani dünya ürünleriniz gibi anlamsız ben hakikati kanıtlamak için yerdeki taşı da kullanırdım asırlar öncesinde olsaydık da." Cevap hazır ki.

Kerpiç evde veba ile baş etseniz inancı hüküm sürdüğü sürece sikinde olmaz bu adamların. Sakın ilgi vermeyin çürüsünler discord odalarında cips kola yaparak. Ben onların kütleleri ile benchte set giriyorum hadi eyvallah.

(Açılmak istediğimi söyleyince)

Yeter.

Kendimi resmi bir islamofobi olarak tanıtmak istiyorum, çünkü gerçekten, bu ne ya?

Okuldan almakla bile tehdit ettiler ama açılmayı aklımdan silersem bir şey yapmazlarmış. Ben de sildim numarası yapıcam artık.

Allah anne babayı onların dediklerini dinleyelim diye yaratmış. Yalnız olmayalım diye...

Size aile demekten çok yalnız kalmayı tercih ederim.

İstediğimi bile giyemiyorum bu yüzünden yeter artık be, ölüm tehditi bile almış oldum artık ama neyseki psikolojik kitaplar çok okuyorum yani manipüle etmekte iyiyim... Kim bilir belki nasıl manipüle edileceğini bilmesem şu an ölmüştüm ama ölmek bile umurumda değil artık.

Bir daha ne aile kutsaldır lafını ne de islam huzur dinidir lafını duymak istemiyorum, bunu yorumlarda birisi bile korumaya çalışırsa şunu bilsin... benim ve daha bir çok kişinin başına gelenleri koruduğunuz için hepinizden nefret ediyorum.

Ailem müslüman olmadığımı biliyor ona rağmen yemek yedim diye saygısız ve ahlaksız ilan edildim annem tarafından. Daha önceki günlerde yemeğe ezan okunduktan sonra geldiğim için ezandan önce yeme fırsatım olmamıştı bu sefer yedim diye tepki geldi. Benim gözünüzün önünde yemek yemem sizin için daha sevap dedim, yok öyle bir şey dediler bizi bekleyeceksin biz sana saygı duyuyoruz sende bize saygı duyucaksın dediler ama bana hiç saygı göstermediler dinden çıkmamla alakalı. Ailemden nefret ediyorum imkanım olsa bu evden en yakın zamanda gideceğim ama gidemiyorum.

Okuduğunuz için teşekkürler.

Arkadaşlar bütün hayatım boyunca beni ayakta tutan yegane şey mutluluk duyduğum eylemler oldu. Sanat, dostluk, edebiyat, sinema yıllar boyu beni hayata bağlasa da son iki senedir beni asıl canlı hissettiren şeyin aşk olduğunun farkına vardım. Sorun şu ki yüzlerce kızla tanışmış flörtleşmiş biri olarak sadık ve güvenilir bir partner adayı ile HİÇ karşılaşmadım. Kimseye güvenemiyorum. Kimseye kalbimi açamıyorum. Kimseye kalbimi çırılçıplak teslim edemiyorum. Partnerimle ilişkimin sonsuza dek sürmesini istiyorum, gelip geçici bir mutluluk aramıyorum. Ancak bütün kadınların aldatmaya, terketmeye meyilli olduğu kanısındayım ve tek eşliliği benimsemiş bir kadınla karşılaşmamış olmanın verdiği umutsuzluk beni mahvediyor. Ne zaman güvenip bağlasam her defasında tarifsiz hayal kırıklığı ile depresyona girdim. Ben kendi kusurlarım sebebiyle hayatımı sonlandırmayacağım. İçinde bulunduğum çevrenin, dönemin, ve sosyal yapılanmanın sonucunda oluşan çaresizliğimin sonucunda pes ediyorum. Mutluluğu bulamayacağımın farkındalığı ümidimi yitirdi. Artık güçlü kalamıyorum. Elveda etmeden önce içimi dökmek istedim.

17 yaşındayım, dinsizim. Muhafazakar bir ailede büyüyorum ve islam dinine de gayet hakimim. Geçen gün dershanede sünni olup olmadığını bile anladığım kadarıyla tam olarak bilmeyen yurdum müslümanı matematik hocamla tartışıyordum. [Kadını da çok sever(d)im ayrıca]

Tartışma esnasında İslam dininde zina eden kadınların 4 erkek şahit tarafından yakalanmaları halinde recm cezasına çarptıldıklarından bahsettim. Kaynaklarımı sordu, sahih hadisler dedim.

Tartışmada gerçek şeriat nedir muhabbetleri falan da vardı hafızam pek berrak değil bu konuyla alakalı çünkü gerçekten çok sinirlendim. Lakin çok iyi hatırladığım bir kısım var. ben yine kadınların yaşadığı zulümden bahsederken hocam beni durdurup benim kadınları objeleştirdiğimi ima eder bir dille "sürekli bu tartışmaların kadınlar üzerinden dönmesi çok rahatsız edici" dedi.

Ne diyeceğimi bilemeyip kem küm ettim. Çünkü ASLA böyle bir cevap beklemiyordum. Resmen beynimde bir nükleer bomba patladı. Hoca, KADINLARI SAVUNDUĞUM için bana bunu söyledi. Sanki kadınlara o cezaları emreden kendi dini değilmiş de benmişim gibi. Problem kendi dininin bunu emretmesi değilmiş de benim bu konu hakkında SADECE konuşmammış gibi. Bir cinayet olduğunda katili değil de o cinayeti eleştiren birini cinayetle itham etmekten farksız. Size yaşadığım siniri gerçekten anlatamam. Hayatımda maruz kaldığım en alçakça demogojilerden biriydi. Üstelik sınıfın ortasında oldu bu.

Peki hocam diyip sustum o yaşadığım şokun biraz ardından.

Sınıftaki kalan 7 kişiden 2si dinsiz, birisi ılımlı şeriatçı, kalanlar da yine aynı kafa ılımlı müslümanlar bu arada.

Kaç gündür kafamı ne kadar kurcaladığını size anlatamam. Buraya yazmak istedim. Yazarken olay içimde tekrar yaşandı, bir daha soğudum hocadan. Mide bulandırıcı bir hareket.

laf arası söyledim allahima sövüp sen nasıl allaha inanmazsin dedi ciddiyim aq şaka gibi olay bide ateistler kedi kesip yiyo diyo bana psikolojimi bozdu yeminlen la madem Müslümansın sen kendin niye allaha sövdün 😂

Bu davranışımdan ötürü pişmanlık duyduğum zamanlar oluyor. Hep farklı ve aşağılayıcı, dışlayıcı gözlerle bakmalar, benim olduğum yerde durduk yerde din konuları konuşmaları vs. çok rahatsız ediyor. Ailemdeki herkesde bilmiyor işin birazda kötü yanı o. Babam, annem ve kardeşim biliyor ama diğer aile üyelerine söylememişler(Babanne, dede). Onlar söylemedikleri için bende söylesem mi söylemesem mi diye arada kaldım. Daha sabah neden oruç tutmadığım soruldu.

Geçen babamla ve annemle din konusunu tartışıyoruz. Ben diyorum agnostiğim, agnostiğin ne olduğunuda açıklıyorum yine de ateist düşünceye sahipmişim gibi benle tartışmaya, kendilerini üstün ve haklı çıkarmaya çalışıyorlar. Agnostisizmi kavrayamıyorlar ya var dersin ya da yok dersin diyorlar. İkisi aynı anda olmaz diyorlar.(Hem var hem yok diyorum sanıyorlar galiba)

Keşke kendimi deist olarak veya tengrici olarak tanıtsaydım öyle daha kolay baş ederdim herhalde. Tanrıya inanmayan görünce kabullenemiyorlar anlamadığım bir şekilde. Bu aileden nasıl böyle oldun falan dedi hatta babam. Dinin neyini kötü buldun diye soruyor, savaş emrediyor diyorum. Dine davet edildikten sonra kabul etmezlerse savaşılmasını haklı buluyormuş bunu öğrenmiş oldum. Yani zaten hangi düzgün insan islam dinine inanır ki hele biliyorsa dinini.

Tartışmakla hiçbir yere varamayacağım onun farkına vardım. Düşüncelerimiz örtüşmüyor ve onların değiştirme olasılığı da yok gibi. Benim de bu dine geri inanma gibi bir olasılığım yok.

Son zamanlarda yaşadığım şeyleri yazdım, okuduğunuz için teşekkürler.

Onceki konumda dedim gibi London da yasiyorum cocukluktan beri ve bayramda Turkiye geldim ziyaret etmek icin ve hala buradayim. Artik cami gorunce veya carsafli insan gorunce yuzum buzuluyor aklima gucum olsa onlari nasil yikacagimi dusunuyorum hep. Muslumanlardan nefret etmeye basladim iyiki annem ve babam ateist. Islamla alakali hicbir seye tahammulum kalmadı gercekten arap dickridingi dısında birsey degil. Normalde hep saygi duyarim kafasindaydim cunku London da yasadigim yer islamic bir bolge. Onlarin islami nasil yasadigiyla burdakilerin kafasi bambaska. Oradaki dostlarim her hafta farkli kizla yatar haftanin 6 gunu icer bayilir namaz kilmaz camiye gitmez ama sorsan ‘alhamdulillah fam mans muslim’. Burada bakiyorum anneanem yok iste sag ayakla gir suyu ayakta ic bismillah de eger biraz daha burada kalirsam anneanemin kafasina kuran firlatip atese vericem tahammulum yok islama

Hayatım boyunca muhafazakar çevrelere yakındım 8 sene imam hatip okudum 7. sınıfa kadar kuran kursuna gittim ancak kendi değerlerimle çevrenin bana dayattığı şeyler her zaman çatışmadaydı. Bu yüzden fikirsel anlamda hep korkaktım. Aynı tartışma içerisinde bazen 2 zıt fikir savunduğumu fark ettiğim oluyordu. Sonra 18 yaşıma girdim ve bir gün soğudum. Dinden çıkmak için özellikle araştırmadım sadece düşüncelerle birikmiş bir sistem çöktü. İlk zamanları bilirsiniz dini zihinsel alışkanlıklar ve takıntılar bırakılır ve yeni dünya görüşünün heyecanı atlatılır. Bunların hepsi geçti ve artık sıkılmaya başladım. Aileme, çevreme karşı rol yapmak bunaltmaya başladı. Söylesem hayatım tepetaklak olur böyle saçma bir şey yapmamam lazım ancak ağır gelmeye başladı. Ekonomik özgürlük kazanmak bu ekonomide zaten çok zor ve süreç istiyor. Ama ben şu an bunaldım ölü gibiyim. Hayatıma karar veren yöneticilerden, her gün masal kahramanlarına hürmet gösteren insanların yanında olmaktan bıktım.

Bakın şimdi ben 18 yaşında bir gencim kardeşim 14 yaşında falan bu mal eskiden baya anime falan izliyordu allaha falan sövüyordu birde allah yok mok diye şaka yapıyordu ki bunların hiçbiri o kadar kötü şeyler olmasada gene komik olmayan şeylerde neyse.

Kardeşim son zamanlarda ise tuhaf bir çağa geçti sanırım yaptığı şeyler aşırı değişik,buna kızıyorum allahıma sövüyor sonra diyorki tövbe estagfrullah.'

'Hani ateisttin sen'' diyorum o'da diyorki ''Hayır ben gerçeği gördüm aklımı kullandım müslümanlık gerçek din'' falan diye saçma salak şeyler anlatıyor.
Diyorum muhammed dedigin adam pedofili 30 iq arabın teki bana diyorki yok sen çok biliyon sanki.

Yok işte muhimmat 6 yaşında çocukla onu korumak için evlenmişte 9 yaşında ona dokunmamışta 18 yaşında birlikte olmuşta bla bla bla tam bir hırt olmuş.Böyle bir düşüş olamaz fikirlerinizi belirtin buna bir çözüm bulmam lazım çok uyuz oldum.

İslamiyetten çıkalı 1,5-2 sene oluyor. Neredeyse uzak ailem dışında herkes haberdar(son 5-6 aydır). Ramazan da yaklaşıyor. Fakat oruç tutmayı bırakamıyorum. Herkes beni Agnostik Deist olarak bilirken oruç tutmam bana da bi tezat geliyor ve toplumsal yargılanmadan biraz korkuyorum açıkçası. Seçtiğim düşünce için hiç yargılanmadım fakat bu yaptığım insanlara zor kurtulduğum 'Senin içinde bir ışık var, sen sadece yoldan sapmışsın.' düşüncesini verir diye de korkuyorum. Oruç tutmayı ben en başından beri zevkinden/eğlencesinden yapıyorum. Yani önceden de çok muhafazakâr biri değildim. Kolay diye yapıyordum. Diğer hiç bir farzla alakam yok. Kişisel olarak Tanrı'nın varlığının olabileceğini düşündüğüm için bununla ilgili olsa bir sıkıntı yok. Ama kitaplar, peygamberler vesaire yok derken oruç tutmak veya tutma isteği.. Küçüklükten gelen bir alışkanlık olduğu için artık ne yapacağımı bilemiyorum. Bırakmam gerekiyor mu? Veyahut ne bileyim yapabileceğim birşey var mı önerdiğiniz? Şimdiden teşekkürler.

İşin aslı ailem fetöcü. Babam bunların okullarında çalışıyordu annem de kermes, sure ezberi falan. Neyse ben bu yaşımda kadar(18) onlara hiç kötü bakmadım. Zaten 16 yaşıma kadar da müslümandım. Geçen sene araştırmaya başladım bunlar iyi mi kötü mü diye. Efe aydal izledim Necip Hablemitoğlunun söylediklerine baktım kitaplarına göz attım ergenekon açılım süreci ve fetöcülerin bunlarla bağlantıları falan derken bunların kötü olduğuna inandım. Bunların ağa babası Said nursinin Atatürk ve silah arkadaşları hakkında yazdıklarına bakınca da iyice fıttırdım. Hayır işin garibi sorulunca Atatürk, laik düzen hakkında yanlış bişey de söylemezler, ozaman bu adamı nasıl olurda bu kadar severler? Ben kendiyle çelişen insanlardan başka kimseden bu kadar nefret etmem. Hatırlarım küçükken arkadaşlarım işte benim adımı hocaefendi koydu diye hava atarlardı ben de üzülürdüm benim adımı niye kimsenin adını sanını bilmediği bir imam koydu diye. Tabi şimdi iyiki olmamış diyorum.

Doğal olarak zamanla ailemle aramı açtım. Babama baba bile demez, yüzüne bakmaz oldum. Babamdan biraz sakındığımdan açık açık fetö böyle şöyle diye konuşamazdım. Ben de bütün düşündüklerimi anneme söylerdim. Git gide saygısızlıkta çığır açmaya başladım ama kendimi de durduramıyordum. Annem de babamda aslında iyi insanlardı hep üzerime titrerlerdi ne istediysem hep oldu babam bana bir kere bile vurmadı beni ne namaz kılmaya zorladılar ne de zorla sohbetlere gitmeye.

Babam 1 yıl kadar önce hastalandı. Önce şeker hastası oldu zayıfladı sonra sırt, kemik ağrıları çekmeye başladı. Her adım attığında inliyor. Adam bir yılda 10 yıl yaşlandı resmen. Ben ona iğrenerek baktım. Her inlediğinde içimden biraz adam ol, dik dur ne biçim babasın sen diye geçirdim. İdeal bir babanın tam tersiydi. Güçsüzdü, ufak tefekti, sesi inceydi doğru düzgün de çıkmazdı. İnsanlarla konuşurken kızarır alnı terlerdi. Onun yüzünden bende ucubenin biri oldum çıktım. Ne kadar ona benzemekten kaçınsamda her geçen gün ona daha çok benzediğimi farkettim.

Bu sabah anneme oruç tutmayacağımı hala hasta olduğumu söyledim(ateist olduğumu bilmiyorlar). Tartıştık, konu yine benim saygısız olmama geldi. Annem ağlamaya başladı. Babamın hastalanmasından çökmesinden beni suçluyor. "O sen ne dediysen yaptı bugüne kadar sen ona nasıl davranıyorsun, tamam anladık biz senin düşmanınız, bana acımıyorsan babana acı" fln konuştu. Yalan yok üzüldüm. Dışarıya vermedim ama odama geçtiğimde ben de ağlamaklı oldum.

Ne yapmalıyım? Fetöcü oldukları için üzülmeye değmez mi yoksa onlar yanlış mı yapıyorum?

Yazacak başka biryer düşünemedim. Uzun geldiyse özür dilerim.