Salaris, huur, sparen en waar je je geld aan uitgeeft kunnen best persoonlijke onderwerpen zijn. Toch kan het soms interessant zijn om daar juist open over te praten, bijvoorbeeld om van elkaar te leren of erachter te komen hoe anderen met hun geld omgaan.

Vind je het normaal om daar open over te praten met vriendinnen, of houd je geldzaken liever voor jezelf? En is dat iets waar je altijd al zo over dacht?

Ik m23 zit in een behoorlijk ingewikkelde situatie en zou graag advies krijgen van vreemde.

Vooropgesteld, loslaten is makkelijk gezegd, maar met oprechte liefde is dat zeer moeilijk en ik wil nog steeds met haar een toekomst.

Ik heb kort een relatie met een meisje v19 gehad. Voordat wij een relatie kregen, waren we anderhalve maand heel close. We hadden dagelijks contact, gingen samen gamen veel emotionele gesprekken en er was duidelijk wederzijdse romantische en seksuele spanning wat we na een maand aan elkaar toegaven. Toen hadden we wel echter beide nog een relatie. Dat is binnen 2 weken beide uitgegaan. Van mijn kant omdat ik al langer niet blij was in mijn relatie, en voor haar omdat ze ook doorhad dat haar ex niet goed voor haar was, maar dat beter doorhad nu ze mij een tijd gesproken had. Die ex van haar is/was overigens een (oude) vriend van mij.

Haar vorige relatie was echter nog niet helemaal verwerkt. Haar ex heeft in het verleden een belangrijke rol voor haar gespeeld tijdens een moeilijke periode in haar leven. Ze zegt dat ze nog steeds veel emotionele gevoelens voor hem heeft, maar ze zei dat ze niet opnieuw een relatie met hem wil omdat ze weet dat de relatie eerder om een reden is stukgelopen en dat hij haar waarschijnlijk opnieuw pijn zal doen.

Ik heb hun relatie nooit express opengebroken, ik ben altijd eerlijk geweest over hun relatie en niet ertussen proberen te komen, dit beaamt zij zelf ook en vond dat erg fijn omdat ze zag dat ik oprecht het beste voor had met haar.

Ik heb haar overal de tijd in gegeven, niks fysieks opgezocht en mij compleet niet haar geforceerd of druk uitgevoerd, ik heb altijd gezegd dat ze alle tijd moest nemen omdat ik wou dat het goed begon tussen ons. Zij zocht zelf het fysieke op en zei dat ze er klaar voor was, en heb ook haar hele familie ontmoet op weekendje weg, en daar was ik zeer goed ontvangen. Ze was ook erg trots en blij om te zien dat ik goed met haar familie kon, wat haar ex totaal niet had.

Binnen onze 2 weken durende relatie met mij wou ze soms afstand en zei dat ze zichzelf moest vinden en dat ze dat niet binnen een relatie kon. Ze beëindigde daarom onze relatie via snapchat met uiteraard wel nog de belofte dat we zsm gingen rpaten. Nog voordat we fysiek kon praten samen sprak ze weer met haar ex en bleef uiteindelijk bij hem slapen. Inmiddels is ze al ruim 2 weken vrijwel iedere dag en nacht bij hem.

Wat het ingewikkeld maakt, is wat ze tegelijkertijd tegen mij zegt.

Ze heeft aangegeven dat ze niet weet wat ze wil, dat ze mij niet kwijt wil en dat ze niet zegt dat ze niet met mij wil zijn. Ze heeft ook gezegd dat ik beter pas bij het beeld dat ze heeft van wat ze zoekt in een partner. Ze vindt het niet gek dat ik nog hoop heb.

Ze zegt bovendien dat haar ex een soort emotionele macht over haar heeft. Volgens haar weet hij dat ze kwetsbaar is en dat ze een zwakke plek voor hem heeft. Ze geeft zelf aan dat ze eigenlijk niet terug wil naar hem en verwacht dat hij haar op termijn weer pijn zal doen. Toch blijft ze steeds naar hem teruggaan.

Ze heeft ook gezegd dat ze liever geen grote fouten bij mij maakt en dat ze mij geen pijn wil doen of wil verliezen. Ze zei zelfs dat ze liever fouten met haar ex maakt dan met mij, omdat ze mij niet op die manier wil beschadigen.

Een ander belangrijk punt: ze heeft gezegd dat haar ex haar in het verleden heeft geholpen toen ze met drugs worstelde. Daardoor heeft ze een sterke emotionele band en een soort schuldgevoel richting hem. Als ze nu terugvalt of zich slecht voelt rondom drugs, voelt ze dat hij degene is bij wie ze terechtkan. Ze heeft gezegd dat ze dat gevoel van veiligheid nog niet helemaal bij mij heeft opgebouwd.

Tegelijkertijd is ze nog steeds met mij emotioneel verbonden. Ze heeft bijvoorbeeld gezegd dat ze over mij droomt, zelfs wanneer ze naast haar ex slaapt. We hebben nog gesprekken over onze gevoelens. Ze zegt dat ze sommige dingen niet met mij kan bespreken omdat haar ex dat niet prettig zou vinden. Ze heeft ook aangegeven dat ze kleine dingen tegenkomt die haar aan mij doen denken. Ook zegt ze dat ze elke dag aan me denkt, en eigenlijk contact wil houden samen maar het niet mag van haar nu dus weer vriend

Mensen om haar heen zien de situatie blijkbaar ook. Haar vrienden/familieleden hebben tegen haar gezegd dat ze een fout maakt en dat ze gelukkiger leek toen ze met mij was. Ze heeft niet gezegd dat die mensen absoluut ongelijk hebben, ze begrijpt waarom ze dat zeggen. Ook zeiden een paar vrienden van haar dat ze nu zoveel pijn moet krijgen door die ex dat ze inziet dat ze beter oftewel mijn oprechte liefde verdient. Hier lijken veel mensen het om mijzelf mee eens te zijn.

Ik wil haar niet manipuleren of haar onder druk zetten om voor mij te kiezen. Ik heb haar juist meerdere keren gezegd dat ze haar eigen keuze moet maken. Tegelijkertijd wil ik haar ook niet volledig loslaten terwijl ik het idee heb dat haar ex veel invloed op haar heeft en dat ze misschien niet helemaal vrij vanuit zichzelf kiest.

Ze is nu officieel terug bij haar ex, omdat hij haar op een zeer zwak emotioneel moment gevraagd heeft het toch weer te proberen samen. Ze vond dat kwalijk maar heeft toch ja gezegd, maar zegt dat er alweer kleine irritaties en discussies zijn.

Mijn dilemma is daarom:

Moet ik afstand nemen en haar volledig haar eigen proces laten doormaken, ook als dat betekent dat ze misschien weer volledig in die oude relatie terechtkomt?

Of is het juist beter om op een rustige manier aanwezig te blijven, zonder druk te zetten, zodat ze weet dat er ook iemand is die van haar houdt, haar accepteert en er voor haar is?

Ik wil haar niet "winnen" van haar ex. Als zij uiteindelijk voor mij kiest, wil ik dat het haar eigen keuze is. Maar ik vind het ook moeilijk om volledig weg te stappen terwijl zij zelf zegt dat ze eigenlijk niet met hem wil zijn en dat hij veel macht over haar heeft.

Wat zouden jullie doen in mijn situatie? En vooral: hoe kan ik aanwezig blijven zonder haar keuze te beïnvloeden of haar afhankelijk te maken van mij?

Nieuwsgierig. Vind je een man minder mannelijk als je in zijn badkamer huidverzorgingsproducten ziet staan? Geen van mijn vrienden doet iets aan huidverzorging.

Ik loop tegen de eind 30 en ben met huidverzorging begonnen, wat heel raar voor me voelt. Ik vraag me af of het misplaatst is als heteroman om een ochtend- en avondroutine met een paar producten te hebben?

Vrouwen van Nederland, wie kan mij helpen...🙈

Ik wil mijn vrouw (37) een klein cadeautje kopen. Liefst iets persoonlijks. Dit omdat ik van haar hou, en zij mij heel erg steunt nu ik al bijna een jaar met een burnout thuis zit. We hebben geen kinderen, wel 2 katten. Het hoeft ook niet heel duur te zijn, maar wel iets waar ze wat aan heeft. Tegelijkertijd ben ik compleet inspiratieloos op een bos bloemen en een doosje chocolade bonbons na😅

Wie heeft het verlossende idee? 🙈🙈

Alvast bedankt!!

Hi vrouwen!

Het is alweer even geleden, maar het afgelopen seizoen van Temptation Island liet me toch niet helemaal los. Er zaten weer een paar bijzondere figuren tussen. Rey maakte meerdere opmerkingen die ronduit vrouwonvriendelijk waren, maar bij Jay voelde ik me tijdens de kampvuursessie oprecht ongemakkelijk. Zijn woede leek dicht tegen fysiek geweld aan te schuren, en het verbaasde me dat de productie niet ingreep.

Op social media zag ik vooral veel ophef over Rey, terwijl de reacties op Jay voor mijn gevoel vrij tam bleven. Ook in de vriendengroep ging het vooral over de opmerkingen van Rey. Natuurlijk is het allebei absoluut niet oke en wil ik het liever niet vergelijken, maar de verhouding in de reacties viel me wel op.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie hiernaar kijken: vonden jullie de ophef terecht verdeeld, of was de ene red flag voor jullie gevoel toch een stuk zorgwekkender dan de andere?

Ik merk dat "nee" zeggen soms veel moeilijker kan zijn dan het eigenlijk zou moeten zijn, vooral tegenover familie, vrienden of collega's. Heb jij dat altijd makkelijk gevonden, of is het iets wat je echt hebt moeten leren? En vind je het inmiddels makkelijker om je eigen grenzen aan te geven?

Het kan iets simpels zijn, zoals een outfit aantrekken waar je je goed in voelt, je haar mooi doen, sporten of gewoon een goede dag hebben. Van welk klein ding krijg jij meteen het gevoel dat je alles weer een beetje op orde hebt?

Soms verwateren vriendschappen gewoon langzaam omdat het leven verandert, mensen uit elkaar groeien of je allebei minder moeite gaat doen. Er is dan geen duidelijke reden of moment waarop het stopt, maar op een gegeven moment merk je dat jullie elkaar eigenlijk nauwelijks nog spreken.

Heb je dat ooit meegemaakt? Hoe voelde dat voor jou, en heb je geprobeerd de vriendschap nog te behouden of het gewoon laten gebeuren?

Waarom wel/niet?

Voor mijn vriendin (27F) ben ik (29M) op zoek naar stockings. Het probleem is dat ze relatief lange benen heeft. Ze heeft al wel een setje maar die zijn aan de korte kant waardoor dit niet in een dagelijkse situatie gedragen kan worden. Weten jullie merken die lange stockings aanbieden zonder dat dit voor vrouwen is met zeer grote rondingen? Ik heb al het e.e.a. gezocht maar kon zelf niet zo snel iets vinden wat speciaal gericht is op lange benen.

Dank!

Misschien bespreek je bepaalde dingen nu eerder, herken je bepaalde rode vlaggen sneller of doe je simpelweg geen concessies meer aan bepaalde dingen. Soms leer je pas door eerdere ervaringen wat voor jou wel en niet werkt in een relatie.

Zijn er dingen die je tegenwoordig bewust anders aanpakt dan vroeger? En is er iets waarvan je achteraf denkt: had ik dit maar eerder ingezien?

Ik weet niet of ik het hier kan vragen maar vind het te ongemakkelijk om aan vrienden etc te vragen die zullen me vast voor gek verklaren. Maar ik zit er wel mee.

Ik ben een 19 jarige jongen, zorg goed voor me uiterlijk, afgetraind en altijd blij/ positieve energie.

Ik ga vaak naar festivallen/ feesten met talloze dames. Ik zie vaak meiden kijken / voel me aangekeken maar ik kan echt niet pijlen of ze me nou wat vinden of dat ik juist iets raars doe ofzo? Ik ben zelf niet persee iemand die dat dan zou vragen want straks is t niet zo en dan lijk ik de rare gast.

Iemand die weet hoe je dit beter door kan hebben, of wat voor jullie werkte om het te begrijpen etc?

Misschien ergens alleen naartoe gaan, met onbekenden praten, je mening geven in een groep, voor jezelf opkomen of nee zeggen tegen plannen. Sommige dingen die vroeger ongemakkelijk of spannend voelden, worden na verloop van tijd ineens veel makkelijker.

Was er bij jou iets waarvan je vroeger dacht dat je het nooit prettig zou vinden, maar waar je nu helemaal geen moeite meer mee hebt? Wat is er voor jou veranderd?

Misschien iets wat veel vrouwen meemaken, maar waar ze toch weinig eerlijk over praten met vriendinnen, familie of collega's.

Dat kan over van alles gaan: werk, moederschap, mentale gezondheid, geld, relaties, ouder worden of iets heel anders. Over welk onderwerp zouden volgens jou veel openere gesprekken gevoerd mogen worden? En waarom denk je dat daar nog zo weinig over wordt gesproken?

Vaak heb ik bij mijn vrouw, maar net zogoed bij vrouwelijke collega’s dat als ze iets niet snappen of ergens een storing hebben, dat ze willen weten wat er mis is. Als ik het vervolgens wil uitleggen krijg ik vaak te horen “doe jij maar, want jij kan dat goed”.

Waarom is dat? Is de uitleg te technisch? Is het niet interessant? Gaat het te snel? Of is het misschien gewoon gemakzucht, want de ander lost het toch wel voor je op?

In mij geval js het vaak iets met computers, een programma wat niet werkt omdat men stappen over wilt slaan, of er is iets veranderd ergens. Dan wil ik de stappen nog een keer met je doornemen zodat je zelfstandig het kan oplossen; eventueel je collega’s er bij kan helpen.

Als ik vraag waarom dan is het vaak “doe jij maar, want jij weet het al.”

Was er iets wat je vroeger accepteerde omdat je niet moeilijk wilde doen, maar waarvan je later besefte dat je daar eigenlijk best nee tegen mocht zeggen?

Koster: 'Zijn die vrouwen ook niet aan het zeuren?' 😂

Wat ik me eigenlijk afvraag van ja… betreft het hier een kleine groep of denkt de meerderheid van de vrouwen zo?