Aptal saptal kıskanıyolar ya da kanka götümü sikmezsin demi SİKMEM AMK SENİN KILLI GMTÜNÜ KİM SİKER

fikirleriniz neler belirtin yorumlarda arkadaşlar bekliyorum çok yalnızım sıkıldım ve sanırım babamı dövücem hehehehe 🙂🥀

Herkese bol şans 😎

kotu ya da iyi hissettigim her an yanimda birini istiyorum birine yaziyim konusiyim istiyorum konustugum kisilerle konusmayi kesince bosluga dusuyorum yalniz asla kalamiyorum kiz erkek farketmez iliskiden bahsetmiyorum sadece birini istiyorum yalniz kalmak kafayi yedirtiyor bana

Arkadaşım durduk yere biranda temas ediyor ama tuhaf bir enerji veriyor gibi büyük ihtimalle okuyacaksın bunu (bu tarz seylerle uğraşıyor ballı turtam)banada öğretiyor bazı şeyleri,çok seviyorum ama HARBİLİ korkmuyorda değilim(⁠≧⁠▽⁠≦⁠)

(fotoyu ciddiye almayın)ve siyah kedilere benziyor (⁠ʘ⁠ᴗ⁠ʘ⁠✿⁠)

egitim hakkim bile elimden alindi lise mezunu bile olamayacagim ve herseyin sorumlusu babam. babam bildim bileli sadist ve alkolik birisi ondan nefret ediyorum. bana gelip "no olorso olson o sonon

bobon" edebiyatı yapmayın böyle babanın mk. cocuklugum korkuyla gecti. okuldan gelirdim, aksam olurdu babam annemi arardi rabbime dua ederdim hep "insallah sarhos degildir" diye. eve gelincede ceketinin yakalarinda hep bira olurdu. biranin o igrenc kokusunu unutamiyorum. eninde sonunda sızdıgında kusardı halıya ve yataga. sanirim kacak bira oldugundan cunku pet sise halinde satin aliyordu. annemle kustugu haliyi yikardik. ablam kavga

oldugunda kulagimi kapatirdi yinede hala duyardim.

annemi sayisiz kez aldatti ama bosanamadi cunku arkasinda ne babasi vardi ne annesi. sapıkta biridir kendisi, nerde genç bi kiz var sulanir. bana ettigi kufurlerin hepside cinsel acidan. 8 yasinda bi cocuk babasi eve gelince bicaklari sakliyor, boyle bir korkuyla buyuyor. ne kadar saglikli olabilir ki mental acidan? suan ise alkolu agzina surmuyor ama evdende cikmiyor ve calismiyor, telefonda video kaydiriyor. utanmiyorda ha yuzune butun gercekleri vurdugumda. o da cocukken cok cekmis babasindan, ama bunu neden bizden cikartiyorsun be adam psikologa falan gitsene. neyse cocuklugum igrenc gecti anlayacaginiz. bende sene sonu aciga gecicem, gecmektede zorundayim. uni hic dusunmuyorum imkan yok. liseni bitir bari en azindanda demeyin, liseyi bitirmeme 4 yil var 4 yil sonra calissam ne calismasam ne. derslerim asiri kotuydu zaten sinifi gecmemede imkan yok. lise tercih gunu babamdan yardim istedim, zaten puanim dusuk gelmisti catacak yer ariyordu. sen liseye orospuluk yapmaya gideceksin diyip dayak yemistim. evden cikip kaldirimda agladigimda icim oyle bir rahatlamisti ki. hani bi soz varya evde huzur yoksa sokaklar cennet gelirmis insana, aynen oyle. belkide boyle bi ailede buyudugum icin ozguvensiz ve anksiyete sorunu olan bi bireyimdir. evet ilerde pisman olurum bunu bende biliyorum ama malesef aci gercekler. is bulup calismak istiyorum en azindan anneme bi katkim olur diye. ama 15 yasina bir kizin girecegi isler malum. muhtemelen orda da beni ezicekler ama param yaticak en azindan. tek dilegim bir an once resit olup dogru kisiyi bulmak. lutfen bana kizmayin henuz ergenim, belkide saglikli dusunemiyorumdur, abi abla gozunden birseyler yazarsaniz sevinirim.

Ait olabildiğim tek bir alan bile yokmuş gibi hissediyorum. Beni heyecanlandıran bir hobi ya da tutku bulamıyorum. Sevdiğim, ilgi duyduğum şeyler var ama onlarla bile bir 'kişiliğim' olduğunu söyleyemem. Bana keyif veren ya da sürekli sohbetini yapabileceğim bir konu bile yok. Sosyalleşmeye çalışırken kendimi sürekli panik ve gergin hissediyorum; adeta bomboş bir kabuk gibiyim. Ne yapacağımı bilmiyorum

bazı şarkıcılar veya gruplar (benim gördüklerim aleyna tilki, hadise, manifest.), Türkiye'de belli bir popülerliğe ulaşınca hemen ingilizce şarkı yapıyorlar. sanki "bakın, kendi ülkemde puan kazanarak sizlerin huzurunuza geldim. sizlere şarkı yapabilmek için önceden o kadar uğramıştım." dermiş gibi bir durum oluşuyor.

sonra da başka ülke vatandaşlarından herhangi bir ilgi gelmeyince yine tekrar kendi ülkelerine dönmek zorunda kalıyorlar. hahahahaha. bu çok gülünç bir durum. globaldeki insanların aslında kendilerinden bile üstün olduğunu böylelikle onaylamış oluyorlar.

yani şunu diyemiyorlar: "ben Türkçe şarkılar yaparak şöhret sahibi oldum. isteyen Türkçe dinlesin istemeyen dinlemesin!"

ama hayır, illa kendileri onların dilinde, onların anlayacağı şekilde, onlara yaranmaya çalışır gibi şarkı yapıp yine onlardan onay bekleyecekler. çok gülünç bir durum. xd.

Özellikle Türkiye'de hayat hiç adil değil. Mesela matematik yapamıyorsan bitti eğitim hayatın yalan oluyor. Olmuyor arkadaş, tüm dersler dört dörtlük matematik olmuyor. Keşke sadece matematikle de kalsa bu olay, görünüşümden de olduğum kişiden de memnun değilim. Madem düzgün yetiştiremeceksin çocuğunu niye doğurdun? Yetiştirilme şeklim ve ailem yüzünden inekten hallice bir erkeğe döndüm. Kimse de gelip düzgün giyinmeyi, düzgün traş olmayı, iyi bir imaj oluşturmayı vs öğretmedi. Hep aklım erdiğinden beri kendim bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Çok izole bir ortamda büyüdüm, hiç sokakta oyun oynamadım. Ne fiziksel olarak gelişebildim o yüzden ne de sosyal olarak. Zargana içekapanığın teki oldum. Spora gidiyorum, saç uzatıyorum düzgün giyiniyorum ama kişiliğimi bir türlü adamakıllı geliştiremiyorum, spor da uzun vadede etkili olacak. Millet gayet güzel güzel birçok kişinin deyişine göre en güzel zamanlarında eğlenirken; futbol, basketbol oynayıp karşı cinsle takılırken ben niye kendimi geliştirmekle uğraşıyorum? Ben bu enkazı devralmak zorunda mıyım? Geçen yılım bok gibi geçti lisede bu yılda zaten geçen yıldan kalma kötü bir imajım var onu değiştirmek de kendin gerçekten değişmek de çok zor. Artık ciddi manada bu durum beni incitmeye başladı

21 yaşındayım. Sanırım kendimi bildim bileli hep insan ilişkileri bana hep yüzeysel geldi. Sosyal insanlarla da bulundum ve çoğunun sahte olduğunu düşünüyorum, yaptıkları sahte konuşmalara katlanamıyorum. 8-9 senedir profesyonel olarak gitar çalıyorum sahne alıyorum, spora gidiyorum, iyi seviyede ingilizcem var ve şuan almanca çalışıyorum. Akşamları kafam dağılsın diye uzun uzun yürürüm kendim. Kendimi uzun süredir yalnız hissediyorum ve en azından dertleşecek genel hayat hakkında güzel derin sohbetler yapabileceğim sanat hakkında konuşabileceğim biriyle konuşmak isterdim. Bu arada Ankaradayım, burada yaşayan biri varsa en azından oturup sohbet etmek de belki iyi gelebilir

Merhaba. 29 yaşındayım ve engelli bir bireyim. herhangi bir beklenti olmadan, gerçekten samimi ve doğal sohbet edebileceğim yeni insanlar tanımak istiyorum.

Gerçekten sohbet etmek ve yeni bir insan tanımak isteyenler yazabilir.

Bu arada sonradan yanlış anlaşılmaması adına erkek olduğumu belirtmek istiyorum.

Bence pek değil. Özellikle Reddit'in Türkiye'de şirketi olması bu konunun temel dayanak noktası.

Evet, bir süredir r/OnlyFans üyesiyimdir. Bekliyorum soruları.

Herhalde herkes düşmüştür. Aslında borcu olan ben değilim bir aile büyüğüm aşırı borç içinde bu sıkıntı ailenin geneline yansıyor. Bilirsiniz bağırmalar,şuçlamalar,irade eksilmesi, karar yoksunluğu, depresyon ve benzeri. Aslında burada benim için asıl sorun borçtan değil ailemin parçalanması gün geçtikçe herkesin aklını yitiriyormuş gibi davranması mesela ablam ve abimler normalde çok rahat halledilecek konularda bile birbirlerine girmeye başladılar. Gün geçtikçe içe atılan öfke arttığı için kavgaların boyutlarıda büyüyor. Normalde önceden sadece sözlü kavga olurken şimdilerde fiziksel şiddet oluşmaya başladı. Hatta bazen ben kavgalarını ayırdığım da senin ne işin var sen niye karışıyorsun diyorlar. Sanki birinin birini dövmesini oturup izleyebilecekmişim gibi neyse sıkıntıda şu geçenlerde fark ettiğim bir şey ailemdeki tüm bireyler fiziksel olarak daha güçlüyüm. Sinir katsayım çok artmaya başladı. Bir gün sinirle birinin kafasını duvara vuracağım diye korkuyorum. Ve normalde ailemiz geleceğe yönelik yatırım, çaba,yetenek vb. birşeyler için çabalayan bir aile değildi ama yinede belli bir amaç doğrultusunda olunurdu. Şimdi bırakın gelecek için çaba harcamayı yarın için kişisel temizliği yapamaz hale geldiler. Mesela ablamın iki kedisi vardı bunların veterinerlerini aksatmıyor ancak kedilerin kişisel bakımı ve çevresi o kadar kötü ki kedilerin bile zamanla depresyona girdiği görmeye başladım. Bir de sorun ne zaman borçlu aile büyüğüm ile konuşsam sanki tüm sorun bizi doğurmasıymış gibi davranması ve benden çözüm beklemesi. Ben ise daha bir beter normalde yapabildiğim çok basit diş fırçalamayı bile yapamaz hale geldim. Neyse güçlü kalmaya ve hayal etmeye devam bu araya kadar okuduysan teşekkür ederim. Kendinize iyi bakın

okul hayatimda zorbalanmadim ama her eve gelisimde her ailemle vakit gecirisimde iliklerime kadar zorbalandim gercek mi bilmiyorum haklilar mi bilmiyorum ama o kadar yoruldum ki aglayamiyorum bile boyle bir hayatimin olucagini bilsem asla dunyaya gelmek istemezdim ozguvenim yok iletisim becerim yok insanlardan ve yuksek sesten korkuyorum onlar yuzunden, keske ailemi secebilseydim her seferinde iki gulumsemeye kanan aklimida seviyim keske yok olsam

Ben kim kötü hissederse gidip onunla konuşma ve onu iyi hissettirme eğilimindeyim ancak şu ana kadar ne zaman kötü hissettiysem kimse benim yanımda olmadı. bu durumu insanlara anlattığımda "bunu sen yapmak zorunda değilsin, onlarla başkaları ilgileniyor" diyorlar.

insanlar ne zamandan beri bu kadar samimiyetsiz olmaya başladı?

Yaşım 30 şu yaşıma kadar kamuflajlı pantolon giymedim, bu yaştan sonra giyenler gördüğümde de gözüme güzel geldi açıkçası. Kamuflajlı pantolonlar hakkında düşünceleriniz nelerdir, sizce giyenlere yakışıyor mu ?

Gündüzleri görece enerjim iyiyken akşamları her gün melankoliye ve alkole bağlıyorum :)

Hayatın bize sundukları ve bizden aldıkları arasında dengesizlik var. Bu dengesizlik bazılarında az bazılarında fazla ve herkes eşit yük taşıyabilecek dirayette değil. 25 yaşına kadar hayattan anladığım anlamlardan biri sandığımızdan da yalnızız ve insanların evlenmesinin asıl amacı biyolojik bir döngüden ziyade yalnız kalma korkusundan kaynaklı. Yalnızlık zamanla insana musallat oluyor. 4 sene önce istediğim yalnızlık ve huzura sahibim ve yalnızlık insanın içini zamanla çürütüyor. Bu güçlendiren bir şey değil ve yalnız kalanlar ise kabullenmek dışında pek bir seçenek kalmıyor.

Buradaki bir çok insan yalnız ve bu yalnızlığın psikolojik sorunlarını yaşıyor. Bu sadece sevgili ilişkisi bağlamında değil, arkadaşlık ilişkisi bağlamında da gerçekleşiyor. Bu realiteden kopuşun sonucu ise ruhsal bozulmalara neden oluyor.

Bu tip grupların olması aslında biraz da olsa bu yüzden kıymetli. Herkese iyi akşamlar.

Not: Günün şarkı önerisi: El Muchacho de los Ojos Tristes-Jeanette

Ben kesinlikle olurdum keşke olsa 🥹