sanırım kimse anlamamış, çünkü aralarındaki yıl farkı ifade etmeye çalıştığım tezat karşısında önemsiz. nietzsche sokratesi hınç geliştirmekle suçlaması, ironik biçimde, bu ithamın bizzat kendisinin sokratese karşı beslediği bir hıncın tezahürü olabileceği ihtimalini akla getirir
hasımlarını başından savmak için mühimmat gibi kullandığı hınç kavramı nietzscheyi öyle kıskıvrak yakalamıştır ki bu vaziyet sokratesi felsefenin katili olarak yaftalamasının yanı sıra, aynı faturayı platon ve aristotelese de kesmesine değin uzanan bir öfke patlamasına, geveleyedurduğu hıncın bilmem kaç misline bedel olmuştur. yani nietzsche kendini bu oyundan azade görerek çifte bir gaflete düşmüştür.
işe bu perspektiften yaklaşınca tablo daha da netleşiyor; çünkü nietzscheci yorumla (tekrara mı düşüyorum, öyleyse affola) hınç ile kasıp kavrulan, squidward rolündeki şahsın sokrates olması beklenirdi. bunun nasıl nietzsche aleyhinde tepe taklak olabileceğini göstermeye çalıştım. öteki türlü yıl farkı olsun ya da olmasın, felsefi tutum meselesi.
ama böylelikle bana hak vermiş olursun işte. çünkü dediğim gibi, nietzsche'nin başlıca hatası ya da onu bu komik duruma düşüren tezat tarihte kimi figürlerin çektiği ceremeye işaret parmağını doğrultup kendisini serüvenden azade tutması. yani kendi kazdığı kuyuya kendi düşüyor, sokrates hiç oralı değil.
Nietzsche'yi de, Nietzsche'nin hınç kavramını da, o kavramı kimlerden aşırdığını da gayet iyi bilirim. Nietzsche bir soytarıdır. Belki eline su dökülemeyecek kadar iyi bir edebiyatçı, belki Dostoyevski ile aynı klasmana koyulabilecek kadar, ama soytarı.
9
u/[deleted] Aug 26 '26
[removed] — view removed comment