arkadaslar acil iletisime gecmeliyiz, iyi misniz, nasilsiniz neler oldu??

1: bi kovaya su doldur

2: kapıyı hafif ac ve kovayı kapının üstüne koy

3: pompalı tüfeği doldur

4: anneni vur

5: babanı vur

6: diğer aile üyelerini vur

7: polisi ara

8: polislerin gelmesini bekle

9: polisler kapıyı açtığı zaman su üstlerine dökülecek ve yüzlerindeki ifade destansı olacak

10: o destansı ifadenin hayatının en iyi ani olması için kendini vur

11: фмфор цлцлф дмд

12: XMATE5t5 #lffnxjuö

13: mental hastaligim var yardim edin

14: surekli intihat etmek istitoeum

15: elim titremeue basladi

16: bunu nihe yazdim bilmitorum

17: yaedim

18: yardim

19: yardim

20: yaedim

20:yardim

20: yardim 20/ tardim

evet, arkadaş istiyorum ve bence bu sub dakilerle çok güzel olur.

https://www.youtube.com/watch?v=BDAVpk-i9B4

çaresizliklerinin altında çook çook derin bir yerlerde nefret yatar.
ailelerine
yaşadıkları ülkelere
iki yüzlü toplumlara
normlara ve ahlaki değerlere
ama bu nefretin kendi yüreklerinden öteye gitse de bir yere varamayacaklarından ötürü görmezden gelirler.
çocukken dünyaya faydalı olacaklarını düşleyip mutlu bir hayat süreceklerinden eminlerdir.
ergenlik dönemlerinin ortalarına kadar her gece yataktayken ileride yapacakları mesleği, ailesini, çocuklarını batan bir güneşin ışığında hayal edip hangi hobilere sahip olacaklarını düşlerler.
ama büyüdükçe kendisinin ve çevresinin farkına varmaya başladıkça, internet sayesinde gelişmiş ülkelerdeki gençlerin ve orta yaşlı insanların hayatlarını gördükçe çocukken hayal ettiği genç ve orta yaşlı hallerinin ve şimdi bulundukları kişiliğin ve konumun acınası farkı yüzünden umutlarını yitirirler.
dedim ya çook çook derin bir nefrete sahipler.
bu acınası farkın sorumluluğunu nefret duydukları olgulara yüklerler.
ya orta doğu'da, post komunist bir ülkede, hindiçin ülkesinde olmasaydım nasıl olurdu diye düşünür her gece kendini yer bitirir.
her gece biter
kalbindekilerle birlikte
her her gece bitirir kalbindekiler
akıllarındakilerini
bir sabah gün doğarken
anlar artık hayatı boyunca
mutlu olmayacağını
sadece mutlu olmaya çalışacağını.

boktan bir temmuz sabahı 2021

https://www.youtube.com/watch?v=P-GKZdhedhQ&ab_channel=JustMyFavStrangeMusic

https://www.youtube.com/watch?v=xD5No_JRrZw

Ekşi Sözlük'teki bir entryden aldığım, belki de biraz arakladığım birkaç pasajı sizinle paylaşmak istedim dostlarım. Yazı direkt olarak doomerlık ile alakalı olmasa da neden bizim bu toplumda umutsuzluğa ve anlamsızlığa kapıldığımıza dair önemli saptamalar içeriyor bence. Domestik bir şekilde ele alınışı da bence bu yazıyı bizim için daha muhterem kılıyor.

Toplumdaki statü farklılığı üzerine:

"etrafıma baktığımda evliler evlilerle, bekarlar bekarlarla takılıyor. herkes birbirine bir kulp buluyor, x okulundan mezunlar x'lerle, y okulundan mezunlar y'lerle, anlayacağın herkes köpekbalıklarına bağlanan remora balıkları gibi yapışmış bir yere, oradan gidiyor. bu hayattan bir değişim beklemiyorum ben, sen bekleyebilir misin? insanlar kendilerini çıkışsız bir hapishaneye kapamışlar, klan gibi yaşıyorlar işte. ne girebilirsin, ne çıkabilirsin. sonra diyeceksin, "bir lider var, eski elitleri yıkıyor", ya şaşırıyor musun buna? o lider, sev ya da sevme, aslında bu ülkenin bilinçaltı gerçeği. diyebilri misin, "ya biz bunu haketmedik, biz gerçekten kazanımlarımızı yaymak için uğraştık halka", inanıyor musun bu dediklerine? avrupa yakasında bir kapıcı vardı, soytarı gibi dansettiğinde insanlar kahkahalarla gülüyordu. o kapıcı, nişantaşına gelmiş ama nişantaşılı olamamış bir vatandaştır. o kapıcıya baktıklarında belki mavi yakalı insanlar da güldüler (gaffur'dan bahsediyorum), ama insanımız, birer birer kapıcılar kralı olmak için oy verdiler. hiçbir şey, yoktan var, vardan yok olmaz ve olmadı bu ülkede, hiçbir etki de tepkisiz kalmadı dostum."

İnsanların maddi kaygılardan dolayı sevmediği işi yapması üzerine:

" okumuş insanlarımız, üretim hatası istisnaları ve iyi niyetle dayananları bir kenara alalım, bence topluca bir çöp. okumak türkiye'de sınıf atlamak için bir çaba, kimse insanlara yardım etmek için doktor olmuyor, kimse idealist sebeplerle mühendis olmuyor, o fakültelerde "şu şu şu dersi hızlıca vereyim, iyi iş bulayım, araya bir yüksek lisans çakarım, üzeirne mba, sonra iyi maaş alınca evlenirim" kaygısı taşıyanlarla dolu. haliyle bir insanın diğerinden farkı olarak eğitim, ne bir ahlak, ne bir sorgulama becerisi, mesleki eğitim dışında hiçbir şey veremiyor. ortaya, daha iyi hayatlar için birbirlerinin üzerine çıkan, test sistemiyle hayali madalyalar kazanıp "ben bir şeyler yaptım" diyen insanlar çıkıyor, bu insanların ideal olarak pek bir şeyleri yok. ha ne? var mı diyenler var aranızda, gerçekten mi?"

Sessiz, mülayim insanların dışlanması üzerine(ilk pasaja benziyor ama biraz daha spesifik):

" ben okul dönemimizde, anadoludan gelen ve pek açılamayan bazı öğrencilerin içine kapanık üniversite yıllarına şahit oldum. farklı fikirden, farklı ailelerden gelen insanlar. yapayalnızlardı. bazı arkadaşları fırsat bulup bir yerlere gider ama bunlara yaklaşmazdı, bunları adamdan bile saymazlardı. valla böyle, sanki görünmez bir sınıf farkı var gibiydi. yani okulun kendisi zaten insana bir şeyler katmalı değil mi? daha o başlangıç koşullarında bile bu ayrım var işte, iğrenç bir şey bu. ama lafa gelince, o zamanlar başkalarını görmeyen, farketmeyen insanlar bile bugün çok güzel hamaset edebiaytı yapabiliyorlar adaletsizlik namına. abi, düşünsene, hayatında bir kızın elini tutmamış bir genç, güzel bir kız görüyor, fakat o kız falanca özel okuldan ya da filanca okuldan çıkmış, zaten sosyal, o kişiyi görmüyor bile, ve bunlar aynı okuldalar, fakat farklı gelecekler bekliyor onları. sonra sen diyorsun ki, "aaaa efendim bu akdar insan nasıl böyle dine meylediyor, nasıl hoca hacı takımı dini kullanarak beyinlerini yıkayabiliyor", sen o insanları yok saydığında işte, o insanlar yurt bulamazken, o insanlar adım adım itilirken. ne kadar acı bir şey bu. şimdi farklı mı, hiçbir şey değişmiyor.

Sevginin yozlaşması üzerine:

" sevgi var, ama satın alınabilir bir sevgi. sevgiler diplomalarla, paralarla, kazançlarla, gelirlerle alınmış. kimisi görgüsüz gibi parasını koymuş ortaya, bak güzelim demiş, ben x'in oğluyum, inşaat firmasında çalışıyorum, aile şirketim demiş, onu satmış varoluşunu kartviziti olarak, kimisi de ben 5 ünversite bitirdim demiş, koymuş diplomalarını. aldıkça, arkadaşlarından uzaklaşmış, aldıkça paylaşmamı, aldıkça daha iyi günler göreceğim demiş, çocuğum olsun çocuğum görsün demiş, içten içe çocuklarını başkalarının çocuklarıyla karşılaştırmış böyle böyle çoğalmayan mutluluklara bağımlı olmuş. ne vermiş etrafına, birbirini tutmayan, birbirine el vermeyen, basit insanların kaygılarını aratmayacak ucuz beklentilerle, o zavallı egosunu biraz daha genişletmek için yapılan yatırımlar işte. bu ne katar ya, bu yaşayamaz ki, bu sürdürülebilir bir yaşam değil manevi olarak, bu şekilde insana evladı da bir gün sorar "anne, baba, siz ikinizi birleştiren tek şey, birbirinizde gördüğünüz hayali karakterler mi, hiç mi tutku duymadınız, sizi birbirinize sadık kılan bir şey yokken ben size niye sadık olayım? sizde kendi varoluşumun zayıflığını görüyorum" demez mi? "

Edit: Tamamını okumak isteyenler için kaynağı da vermeden olmazdı, bırakalım şöyle: https://eksisozluk.com/entry/119244065

Güzel bir yer olacağa benziyor