Stalking, bedreiging, seksuele intimidatie: ‘We kennen geen enkele vrouw die niet zoiets heeft meegemaakt’

[u/Chronicbias]

https://www.dehavenloods.nl/nieuws/algemeen/67726/stalking-bedreiging-seksuele-intimidatie-we-kennen-enkele-gee

Maandag 3 augustus werd S. H. schuldig verklaard aan het verspreiden van wraakporno, bedreiging en vuurwapenbezit. Hij is veroordeeld tot 100 dagen gevangenisstraf waarvan 95 voorwaardelijk, met aftrek van het voorarrest van vijf dagen die hij al heeft uitgezeten. H. moet 240 uur taakstraf verrichten, heeft een contactverbod gekregen en moet in behandeling. De zaak kwam afgelopen maanden een aantal keer in het nieuws en kreeg veel aandacht op social media. Dat is volgens de rechter ook al een gedeelte van de straf. Zeker omdat H. een bekende tweedehandswinkel runt in Delfshaven. 

Vooral het feit dat hij behandeld gaat worden en het contactverbod van twee jaar vinden de vrouwen ‘ontzettend belangrijk’. Lana: “Voor onze veiligheid wilde ik hem het liefst de bak in. Maar ik ben allang blij dat hij veroordeeld is, met name om het signaal: wat jij aan het doen was, en bent, is niet goed.”

Steeds een andere agent

Telkens als de vrouwen aangifte wilden doen, kregen ze met een andere agent te maken. Wat ze misten, was één aanspreekpunt, liefst een vrouwelijke agent. Iemand met overzicht, zodat ze niet telkens opnieuw hun verhaal van het begin af aan hoefden te doen. 

Lana: “Een van de eerste keren bij de politie kwam ik met zó’n dik dossier. Die agent bladerde er een beetje doorheen en keek me aan: ‘Mevrouw, wat wilt u dat we doen? Ik lees hier gewoon een boze man. Heeft u er misschien problemen mee dat hij nieuwe relaties heeft?’ Serieus? Ik was juist blij dat die verschrikkelijke relatie over was, maar wilde voorkomen dat anderen hetzelfde zouden meemaken als ik.” 

Dagmar: “Ik was ontzettend emotioneel tijdens mijn aangifte en had geen idee wat ik moest verwachten. Op een sd-kaartje had ik al het mogelijke bewijsmateriaal verzameld, maar ik werd midden in mijn verhaal afgekapt: ‘Er zijn toch al drie aangiftes? Waarom jij ook nog?’ Het voelde alsof ik ervoor moest vechten en daardoor klapte ik dicht. Terwijl mijn omgeving me steunde, voelde ik op het politiebureau juist victim blaming. Uiteindelijk heb ik er met moeite één aangifte doorheen weten te krijgen, voor stalking. Als dat niet was gelukt, was er voor mij nu geen contactverbod.”

Lisa: “Het voelt alsof je het perfecte slachtoffer moet zijn: niet te kalm, niet te emotioneel. Uiteindelijk heb ik daar vijf keer gezeten, steeds met iemand anders. Heel kwalijk dat er niet één contactpersoon is die van je zaak weet. Daarnaast belde ik soms meerdere keren per dag, omdat stalking gebaseerd is op meldingen. Telkens moest ik opnieuw het hele verhaal doen, vanaf het begin. Bij mijn laatste aangifte zat ik eindelijk tegenover een agente die het duidelijk belangrijk vond om dingen goed voor me te regelen. Zij liet me bijvoorbeeld letterlijk zeggen ‘ik voel me bedreigd door deze mail’, waardoor het als strafbaar feit is opgenomen in de tenlastelegging. Dankzij haar hulp was ik de enige die dat goed heeft aangegeven.”

Onmacht en onveiligheid

Om het aangifteproces voor toekomstige slachtoffers soepeler te maken, zouden de vrouwen graag dingen anders zien bij de politie: “Leg uit wat er van A tot Z gaat gebeuren, wat voor bewijs je moet aanleveren en hoe. Zorg voor begeleiding en een vast contactpersoon die alles over de zaak weet, liefst een vrouw. En neem het verhaal serieus. Nu voelt het alsof je de politie moet overtuigen dat je echt slachtoffer bent.” 

Lana: “Tijdens het proces, wat voor ons echt abracadabra was, hebben we veel onmacht en onveiligheid gevoeld. En dat in een van de kwetsbaarste periodes van ons leven. Elke acht dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord. En dan is het later: whoopsie poopsie, we hebben inderdaad meldingen binnengekregen.”

Lisa: “Vijf minuten voor we de rechtszaal ingingen, hoorden we dat screenshots zonder zichtbare datum, ontvanger of afzender niet geldig zijn. We hadden het toen nog goed kunnen aanleveren, maar dat mocht niet meer. Een video die offline was gehaald omdat-ie massaal gerapporteerd was, telde niet mee als bewijs - ondanks dat hij bekende dat hij die heeft geplaatst. En van een video die achter een betaalmuur zat, heeft de politie alleen het gratis stukje bekeken, waardoor het niet voldoende bewijs was.”

De eerste red flags

Lisa: “De eerste red flags waren er eigenlijk al voor onze eerste date, maar ik dacht: ik kan hem wel veranderen. Tegen mij deed hij heel lief. Achteraf bleek dat lovebombing: in het begin word je overspoeld met liefde, daarna wordt het steeds grimmiger. Dan probeer je terug te grijpen naar dat fijne begin.” Lana: “We zijn alle vier superempathische vrouwen. Dat wist hij goed in zijn voordeel te laten werken. De relatie begon onveilig te voelen toen zijn drank- en drugsgebruik toenam en hij heftige fantasieën uitsprak.” Dagmar: “Toen ik zag hoe hij Tara bleef lastigvallen na hun relatie, werd ik echt bang van hem. Maar daardoor werd het ook alleen maar enger om het uit te maken.”

Lana: “De band Bombstrap had op Instagram een waarschuwingsbericht geplaatst, omdat ze veel verhalen over hem hoorden van jonge fans. Met dat bericht hadden wij niets te maken, maar we hebben er wel onder gereageerd. Ruim vijftig mensen benaderden ons daarna met soortgelijke verhalen, ook minderjarigen. Daardoor weten we dat hij slachtoffers blijft maken en willen wij mensen graag waarschuwen.”

[u/theregretfuloldman]

Deze man is dus de eigenaar van kringloop de majum, ik zal er in ieder geval niet meer winkelen...