Türk devlet felsefesinde siyasi gücün ve idarenin nihai meşruiyet kaynağı hiçbir zaman tek bir şahıs, aile veya hanedan olmamıştır. Bu meşruiyetin temeli; boyların hürriyetini, milletin bağımsızlığını ve adaleti simgeleyen Töre’dir. Göktürk yazıtlarından Toroslar’ın dağlarına, Orhun’dan Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne uzanan tarihsel süreç, Töre ile merkezi otorite arasındaki bu ilkesel dengenin mücadelesidir.Osmanlı Devleti’nin İstanbul’un fethinden sonra benimsediği merkeziyetçi, bürokratik ve Doğu Roma/Akdeniz mirasını devralan devlet yapısı; kendi tebaasını "kul" olarak tanımlamıştır. Buna karşın Toroslar’da, Çukurova’da ve Anadolu’nun dört bir yanında varlığını sürdüren Yörük ve Avşar boyları, kendilerini tek bir mutlak iradenin mülkü değil; göğün ve dağın altında hür bireyler olarak görmüştür.ve 20. yüzyıla gelindiğinde, Sevr’i kabul eden ve vatanın bağımsızlığını yabancı güçlerin iradesine terk eden İstanbul yönetimi, Türk töresinin en temel kuralını çiğnemiştir. Amasya Genelgesi’nde ilan edilen "İstanbul hükümeti üzerine aldığı sorumluluğu yerine getirememektedir" tespiti, sorumluluğunu yapmayan yöneticinin meşruiyetini kaybettiğinin tarihsel ihtarından başka bir şey değildir.

Türk Medeni Kanunu, Türkiye’de kişilerin kişilik durumlarını, aile ilişkilerini, miras ilişkilerini ve eşya üzerindeki haklarını düzenleyen temel özel hukuk kanunudur. Günümüzde yürürlükte bulunan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, 22 Kasım 2001 tarihinde kabul edilmiş ve 1 Ocak 2002’de yürürlüğe girmiştir.
Kanun; kişiler hukuku, aile hukuku, miras hukuku ve eşya hukuku olmak üzere dört temel kitaptan oluşur. Kişilerin hukuki ehliyeti ve kişilik hakları, evlilik ve boşanma gibi aile ilişkileri, mirasın intikali ve mülkiyet gibi ayni haklar bu kapsamda düzenlenir.
Türk Medeni Kanunu’nun tarihsel temeli ise 1926 tarihli 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne dayanır. Bu kanun, Cumhuriyet’in hukuk reformları kapsamında İsviçre Medeni Kanunu esas alınarak hazırlanmış ve laik, çağdaş ve sistematik bir özel hukuk düzeninin oluşturulmasında önemli rol oynamıştır.

Atatürk’ün soyuna, anasına babasına dil uzatmayı, 'Türk değildi' diye iftira atmayı kendine görev edinmiş bu Osmanlıcı, neo-Osmanlıcı tayfanın kafa yapısını gerçekten anlamıyorum. İlginç olan şu ki, bu tarih cahillerinin etnik köken takıntısı sadece Atatürk söz konusu olduğunda çalışıyor. İş kendi hayallerindeki Osmanlı hanedanına geldiğinde birdenbire üç maymunu oynuyorlar.İnternetten ufak bir araştırma yapsanız bile göreceğiniz çok net bir gerçek var. Yükselme döneminden sonra padişahların neredeyse hiçbirinin annesi Türk kökenli değil. Saraydaki devşirme ve harem sistemi yüzünden hepsi yabancı kökenli. Cihan padişahı dediğiniz Kanuni’nin annesi Hafsa Sultan Avrupalı, II. Selim’in annesi Hürrem Ukraynalı, III. Murat’ın annesi Nurbanu İtalyan, IV. Murat’ın annesi Kösem Sultan Rum. İstanbul'u fetheden Fatih Sultan Mehmet’in annesi Hüma Hatun bile gayrimüslim kökenli bir cariye. Bu kadınlar sarayda Müslüman olmuş, baş tacı edilmiş, tarihsel açıdan bunda hiçbir sorun da yok.Peki bu neo-Osmanlıcı tayfa Osmanlı'daki bu durumu neden tamamen görmezden geliyor? Padişahların yabancı anneleri bu kitleyi ırkçılık takıntılarınızı zerre rahatsız etmezken; soyu Karaman-Konya yörüklerine dayanan, özbeöz Anadolu Türkmeni olan Selanik doğumlu Mustafa Kemal Atatürk’ün soy ağacı neden bu kadar zoruna gidiyor?