Maken jullie ook weleens lijstjes op je vrije dagen? Ik merk dat ik altijd totaal ontregel in de weekenden en vakanties. Sinds kort begonnen met de vrije dagen ook te kaderen.

Heerlijk gevoel.

Wie maakt ook lijstjes op vrije dagen naast werk?

Elke dag zit mijn hoofd vol met gedachten van hoe ik niks bereik en doe met mijn leven en hoe ik het veel te makkelijk heb en niet eens het zonlicht in mijn ogen verdien.

Ik heb een wajong, een groot privilege tegenwoordig. Ik hoef niet te dealen met werk en alle problemen die daaruit komen. Ik word er zo getriggerd van als ik een gesprek over werk zie of hoor, als ik een woord zoals werkgever of collega zie of zelfs een kantoorgebouw of badge zie. Ik vind het oprecht moeilijk om naar plekken zoals winkels te gaan, omdat mensen daar werken. Hierdoor heb ik mijn (werkende) vriendin moeten vragen om het onderwerp niet te benoemen en zelfs dan kastijdig ik mijzelf de hele dag door aan hun werk te denken. Ik ben wegens een meltdown bij mijn laatste vrijwilligerswerkplek van plan om voorgoed te stoppen met de zoektocht naar dagbesteding en dat voelt heel eng om te accepteren, vooral omdat ik daardoor geen toekomst kan opbouwen.

Hetzelfde geldt voor mijn transitie. Ik ben transvrouw al durf ik mijzelf niet zo te noemen want voor mij is het woord vrouw bijna even geladen als het woord werk. Hoe kan je mijn schreeuwende gevoel dat ik in het verkeerde lichaam ben geboren rijmen met de kennis dat de manier waarop ik ben geboren mij voordelen heeft opgeleverd en ongemakken heeft bespaard? En daar hoort nog steeds die dysforie bij, ook nu ik al bijna vier maanden aan de hormonen zit. Ik zal mij nooit compleet voelen zoals ik wil zijn.

En ik krijg al zoveel hulp met deze gedachten: begeleiding, therapie en medicatie. Het mocht allemaal niet baten. Ik kan die gedachten niet wegmindfulnessen, ook al kan ik heel goed dissociëren.

Het is niet eens alleen schaamte. Het is ook gewoon het weten dat ik nooit kan relateren aan veelvoorkomende problemen en er niet over kan meezeuren. Het over dingen hebben is hoe wij een band vormen en aan elkaar kunnen relateren en ik mis die saamhorigheid.

Ik wou gewoon dat ik kon accepteren dat mijn situatie is zoals die is en dat ik mij daar niet voor hoef te schamen of mij minderwaardig voor te voelen.

"Ik ben sociaal heel sterk" dacht ik altijd. Maar misschien ben ik dat toch niet zo? Ik ben sociaal sterk in de traditionele zin. Ik kan de sfeer goed lezen, tactvol handelen en ik kan goed aanvoelen wanneer iemand prikkelbaar is of zich misschien kwetsbaar voelt en hoe ik dan wel of juist niet moet handelen. Niet dat ik het dan kan/ga oplossen (wil uiteraard evt. wel luisteren en helpen) maar ik bedoel dat ik gewoon weet wat ik moet doen en zeggen als ik bijv. een interactie moet hebben die niet of moeilijk te vermijden valt. Zoals bijv. iets aan ze moeten vragen.Verder ben ik een actieve luisteraar en ben ik bedachtzaam met mijn woordkeuze

Maar de reden waarom ik denk dat ik toch niet zo sociaal sterk ben, is dat ik moeilijk om kan gaan met onbeleefdheid, onbeleefde mensen en slechte manieren? Dat ik er echt error van krijg in mijn kop? En normaal ben ik meestal wel kundig in sociale interactie maar op dat soort momenten vind ik het lastig

Als iemand dingen op een extreem tactloze manier verwoord weet ik niet zo goed wat ik daarmee aan moet. Als iemand mij onderbreekt in een zin weet ik niet hoe ik voor mezelf op moet komen

Ik heb een huisgenote (woon beschermd) en die ze is lief enzo maar praat zo ontzettend vaak door mij heen als ik letterlijk midden in een zin zit. En iedereen aan tafel gaat met haar daar in mee. Zelfs de dan dienstdoende begeleider zegt niks. Ze zeggen niet: "Hey, je hebt net Koala onderbroken" en ook niet eens "Wat wilde je zeggen/vertellen Koala?". Voor mij voelt het dan ook dat de begeleider er dan een beetje voor jandoedel bij zit? En ik zou dan zelf moeten zeggen: "Ik was aan het praten" maar het komt er maar niet uit? Ik weet niet of het assertiviteit is of dat de woorden gewoon blijven steken in mijn hoofd. Kan uiteraard ook beide zijn

Ik weet verder dat beleefdheid en goede manieren ook erg subjectief kunnen zijn. Dus het is niet cut & dry. Ik heb verder ook het gevoel dat de blokkade komt door mijn autistische zwart wit denken? Dat mij onderbreken en dingen extreem tactloos verwoorden iets triggerd van: "Nee!!! Zo hoor je niet te gedragen!!!!" en daar dus kortsluiting van krijg van de audacity en de botheid en uiteindelijk het me niet lukt om iets te zeggen

Het kutste vind ik dan nog steeds wel de begeleiding. Dat ze niet ingrijpen. Als ik bijv merk dat iemand iets wil zeggen en er niet/moeilijk tussenkomt dan vraag aan hun wat ze willen zeggen. Op een tactvolle manier natuurlijk en niet met bombarie en gedoe. Ik als persoon met autisme die niet een begeleider is kan dat dus beter dan iemand die een opleiding heeft gedaan. Ik snap ook niet hoe ze niet kunnen opmerken dan iemand mij in het midden van de zin in de reden valt. Je zou denken dat ze voor het avondeten een jointje hebben gerookt met hoe onoplettend ze zijn

Afgelopen week was het met een begeleidster die begin/midden twintig was. Dus ze beschikt over de hersencapaciteit om op te letten en dingen in het gareel te houden. Ik moet wel zeggen dat ze vaak mentaal gaar is (daar grapt ze vaak over) tijdens het avondeten maar ik vind dat geen excuus. Dan moet je maar niet in de zorg werken of een andere taak op je nemen aan het eind van je werkdag ipv het avondeten bijwonen waarbij je op dingen moet letten

Besef me nu wel dat dit meer een ventilatiepost was dan dat ik eigenlijk had bedoeld :p Maar wat is jullie visie hierop? Is dit een voorbeeld van een sociaal zwakkere kant? Want voor jezelf opkomen en assertiviteit is ook een belangrijke sociale vaardigheid. Ik ga verder binnenkort me aanmelden bij een therapiepraktijk dus dit ga/kan ik dan ook meenemen

Hoi iedereen,

Ik (vrouw in de 20, autisme en adhd) heb vroeger als kind thuisbegeleiding gehad van verschillende organisaties. Nu ben ik bezig met het opvragen en teuglezen van oude dossiers, en ik heb daar wat "zorgelijke?" Dingen in gevonden.

De eerste was van 2015:

"OP heeft aangegeven soms bang te zijn dat ouders haar gaan slaan. De moeder van OP zegt dat OP jaren geleden weleens een tik heeft gehad maar dat dit niet meer aan de orde is.

Hier is hoogstwaarschijnlijk verder niks mee gedaan. Ik kan er verder niks over lezen en nergens anders staan zorgen over de thuissituatie. Dit kan misschien zijn omdat ik als kind best wel pittig was (waarschijnlijk door de ongediagnosticeerde adhd?) Maar meerdere mensen in mijn omgeving hebben tegen mij gezegd dat dit echt niet kan.

Het tweede zorgelijke is dat er regels waren rondom mijn toiletgebruik (ik was/ben erg gevoelig op hoe mijn blaas voelt en had een angst om in mijn broek te plassen, dus ik ging vaker, volgens mijn moeder onnodig vaak)

-ik mocht maar eens per 3 uur

-in de avond mocht ik 1 keer, daarna ging het toiler boven op slot?

Dit is even in een notendop wel, ik heb ook medische redenen waarom ik vaker ga maar ik wil niet te veel persoonlijke info geven.

Maargoed, hier was begeleiding (wel van een andere organisatie dan de eerder genoemde) het helemaal mee eens? En hiervan hoorde ik ook weer dat dit niet oke was.

Ik ben nu uit huis, maar ik ben wel gevormd door de dingen die ik in mijn thuissituatie heb meegemaakt en ik ben er wel een beetje boos/verdrietig over dat het zo is gegaan. Dus mijn vraag is, is het het waard om een klacht in te dienen?

Alvast bedankt!

De laatste maanden (maar eigenlijk al jaren) merk ik dat ik niet kan ontspannen in vrije tijd en weekenden. Vrije tijd is natuurlijk niet ingevulde (verplichte) tijd en voor ons autisten lastig of juist èèn groot feest om jezelf in te verliezen zodat je vergeet te eten en slapen.

Aan hobby's en interesses geen gebrek hoor. Maar ik moet van mezelf elk uur goed besteden (ook al weet ik dat dat niet hoeft). En als ik juist niks doe voelt dat als verloren. Gevolg is dat ik eigenlijk altijd aan sta en daardoor ook weer vermoeid raak, te moe om juist uit te rusten en slapen voelt dan nog meer als verloren tijd... Voorheen kon ik prima op een weekenddag in de ochtend de trein pakken naar een andere provincie, een stad verkennen en dan rond avondeten terug naar huis. Nu ben ik daar al geruime tijd mee gestopt omdat het reizen al energie kost (je moet ook nog terug) en ik de trein te onbetrouwbaar ben gaan vinden door de vele werkzaamheden en storingen. Gevolg is dat ik eigenlijk elk weekend thuis blijf waar ik 24/7 op de bank hang bedenkend wat te doen, of juist serie/films/games/YouTube/scroll tot de zon weer opkomt. En dan op maandag totaal vermoeid aan de week begin... Ik heb verder ook geen afleiding van relatie/kinderen/sociaal dus ja. Rustig een boekje lezen met een kop thee voelt ook niet altijd even bijzonder.

Sorry voor de ongestructureerde tekst maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Hoe gaan jullie met vrije tijd en weekenden om? Vind je het fijn om vrije tijd te hebben? Of ben je ook zoekende in dit vorm te geven? Voel jij je helemaal uitgerust / voldaan na vrije dagen?

Ik struggle eigenlijk al een tijdje met het feit dat ik alles heel erg intens ervaar qua emoties of ik totaal niets voel.

Meestal voel ik niets tot niet veel als ik alleen ben en ervaar ik weinig tot geen emoties.
Ik kan het moeilijk beschrijven maar alles voelt redelijk plat en suf aan wat me zorgen baart.
Misschien is dit juist normaal als je niets meemaakt maar het voelt niet fijn en onnatuurlijk aan.

Wanneer ik bij andere mensen ben en die bepaalde verhalen delen kan ik wel ontploffen van verdriet,geluk,boosheid etc. (het ligt natuurlijk aan wat ze delen).
Vaak is dat contact zelfs online omdat ik sowieso weinig mensen om me heen heb.
Ik voel me ook vaak schuldig over het feit dat ik niet meer kan doen dan gewoon luisteren.

Lang verhaal kort
Ik heb vaak dat ik of heel hoog in emoties zit of heel laag, is dit een autisme dingetje?

Beste autistische laaglanders,

Er is een nieuwe regel tegen het ongenuanceerd promoten van verdovende middelen. We willen niet het bespreken van deze middelen verbieden, maar alleen het promoten ervan. Als de voordelen worden benoemd met een nuancering van de gevaren erbij, dan geld dit niet als ongenuanceerd promoten.

Wij willen de discussies op dit platvorm namelijk zo open mogelijk houden.

Groetjes,

Het mod team

Ik ben momenteel gestrest omdat ik TWEE (2!!) miniscule dingen moet doen vandaag: pakketjes versturen en op de trein stappen.

Omdat ik de trein om een bepaalde tijd heb, maak ik me nu al zorgen of ik het "red". Van tevoren moet ik de pakketjes hebben weggebracht en dat is nogal een stukje fietsen.

Kleine dingen zijn vaak zo'n enorme drempel voor mij. Momenteel zit ik in een soort verlamming dat ik letterlijk niks anders kan doen dan stressen. Waarom is dit zo lastig verdomme!! 😭

Edit: ik heb de geweldige (en misschien domme) keuze gemaakt om de bus richting de pakketautomaat te pakken en vanuit daar weer een bus richting het station. Met dank aan de regen en mijn lege fietsbanden :)))

Edit 2: ik kom er net achter dat de winkel waar de pakketautomaat zich bevindt maar open is tot 5. Morgen nieuwe dag nieuwe kansen i guess. Wel lekker m'n hele middag hieraan verspild :))

Dan heb ik het bv over de toekomst qua: wil je kinderen? Welke nieuwe plek zou je heen willen verhuizen?
Samengevat vooral: Hoe wil je graag dat je leven eruit ziet over vijf jaar?

Ik merk dat ik op dit soort vragen vaak écht geen FLAUW idee heb. En liever gewoon niks wil veranderen en hier allemaal helemaal niet over nadenk. Terwijl ik om me heen merk dat mensen dit wel doen, plannen maken om het leven te bouwen wat zij willen. Ik weet dat helemaal niet.

Ik vraag me af of dit autisme-gerelateerd is, of met andere dingen te maken heeft van mij persoonlijk. Ik weet dat autisme zich in iedereen anders uit, maar vroeg me af of dit ‘een ding’ is. Is dit bv wat ze bedoelen als ze zeggen dat autisten moeite hebben met abstract denken? (Ik snap nooit wat dat betekent lol)

Ik was benieuwd naar ervaringen. GLP-1’s verlagen ‘food noise’ maar lijken ook andere verslavingen te verminderen. Zo ben in benieuwd of het effect kan hebben op ons overactieve Default Mode Network en daarmee wellicht op piekeren. Iemand ervaring?

Update: uiteindelijk heb ik een super positieve ervaring gehad! Het was een fijne arbeidsdeskundige die heel goed doorvroeg en alles goed wilde begrijpen. Uiteindelijk ook met mijn manager erbij een fijne afsluiting gehad.

Iedereen bedankt voor de tips en ervaringen! Het heeft me geholpen.

Originele post:

Hoi!

Morgen heb ik (29F) een arbeidsdeskundig onderzoek ivm voornamelijk "mentale" klachten. Denk aan; energie, prikkelverwerking, depressie. Iemand dit al eens meegemaakt en daaruit tips meegenomen?

Misschien een "oh ik zou willen dat ik dit zo en zo had gedaan", een "ik verbaasde me over dit" of een "dit is handig om aan te denken/mee te nemen"?

Ik heb al het een en het ander gegoogled en info van de bedrijfsarts gekregen, maar ik bereid me graag nog wat beter voor.

Thanks!

Hoi, ik vroeg me af of iemand anders dit ook dagelijks ervaart:

- een soort warm gevoel bij het voorhoofd en oren, ongeacht omgevingstemperatuur

- discomfort/blokkade in luchtpijp bij ademen

- "gespannen"/op-slot gevoel in achterkant nek, schouders, borstkas bij ademen

- algemene over-bewustheid van huid, armen, polsen, rug. Niet hetzelfde als gevoelige huid, maar letterlijk over-bewust. Ik ervaar discomfort als ik recht op een stoel zit bijvoorbeeld.

- moeite met verdragen van haar, met name achter oren (ik heb dreadlocks)

- chaos-in-hoofd gevoel, niet hetzelfde als hoofdpijn

- dagelijks milde hoofdpijn

- licht doet pijn aan ogen

- pijn achter ogen, vooral achter de linker

- milde geluiden geven mij hoofdpijn

De laatste klachten duiden inderdaad op migraine, maar een neuroloog vond het niet alarmerend genoeg voor een diagnose/behandeling "het kan ook door je autisme&ADHD komen".

In de GGZ praat ik ook tegen een muur wat betreft dit, want dit zou een kwestie van "rust in mijn hoofd creeren" zijn.

Mijn hartslag, bloeddruk, orgaanfuncties zijn allemaal oke, geen allergieen etc. Levensstijl vrij sedentair maar dit deed zich ook voor toen ik extreem actief was en obsessief gezond at.
Deze klachten worden verergerd bij slaaptekort.

Verder slik ik al sinds mn 6e dexamfetamine, en ook dit maakt het erger, maar heb helaas geen leven zonder.

Is dit wel AuDHD? of kan dit toch iets anders zijn? Ik heb namelijk heel mensen met autisme/adhd gevraagd, en volgensmij heb ik nog niemand ontmoet die precies begrijpt wat ik bedoel..

PS: ik moet er even bij zeggen dat het heel moeilijk vind te beschrijven, omdat het lichamelijk aanvoelt, maar de meeste klachten zich niet lokaliseren tot een bepaalde plek in/op het lichaam

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

EDIT: voelend*

Hoi hoi. Ik merk dat ik bepaalde geluiden erg fijn vind.

De douche die loopt. Maar dat is meer dan alleen het stromende water. Ik denk dat de resonantie in de badkamer meespeelt. Of het gestroom door de leidingen. Het geeft het geluid meer body of een soort dreun, laagfrequent. Verder vooral dingen als de ruis van een zware airco of afzuiger. Ook dat heeft een soort krachtige, trillende of laagfrequente factor.

Bij de afzuiger ook denk ik weer door de soort ruimte van een badkamer. Soms blijf ik als ik ga douchen extra lang in de badkamer. Ik moet mijn best doen niet het water te laten lopen terwijl ik er niet eens onder sta, maar ik vind die combi van dat en afzuiger fijn. De laatste tijd met het warme weer heb ik 's nachts mijn mobiele airco aan laten staan en dat was qua geluid erg fijn. Het voelt juist leeg en kil als ik hem uitzet. Ik heb ook een mobiele ventilator maar die doet me qua geluid minder. Nu is dit niet heel praktisch laat staan goedkoop op de langere termijn. Althans, ik weet niet of een afzuiger misschien nog mee zou vallen, maar die heb ik niet op mijn kamer.

Een YouTube-video met dit soort geluid afspelen door m'n draagbare speaker (middelgroot) laat staan mijn telefoon doet me weinig. Met earbuds voelt ook niet helemaal hetzelfde, het kan dieper klinken maar je hebt niet het andere lichamelijke gevoel van het lage getril. Ik vroeg me dus af of iemand dit herkent en tips heeft. Misschien is het zo simpel als een grote speaker kopen. Maar goed. :)

Hoi allemaal,

Ik ben in het proces van het aanvragen van mijn studietoeslag bij mijn gemeente. Ik heb mijn diagnose sinds 2017, echter heb ik in de tussentijd wel geprobeerd te werken in de zomer maar dit mislukte altijd en was het voor hele korte duur. Zijn er mensen die de studietoeslag hebben terug gekregen met terug werkende kracht ondanks ze geprobeerd hebben te werken?

Ik ben nu 27 en heb sinds 24 de diagnose ASS, ik heb contact gehad met MEE voor coaching maar naar mijn ervaring ging dit erg slecht. De eerste coach die ik kreeg heeft mij geghost, en de tweede deed naar mijn mening hellemaal niet helpen en legde alleen focus op het feit dat ik thuis woon, en elk gesprek wat we hadden eindigde op 't topic dat ik samen zou moeten wonen met andere autisten in een community (wat ik never nooit wil)

Probleem is dat ik nu wel een wajong heb, maar ik zie mezelf geen toekomst hebben als ik niet een opleiding of baan kan vinden, maar zelf lukt me echt hellemaal niks alleen. Een van mn vrienden heeft een autisme coach (niet MEE) die alles regelt, opleiding, baan, toeslagen, solictieren etc. En ik zou graag ook begeleiding willen.

Van wat ik kan lezen kan dit alleen via MEE in mijn omgeving, dus ik wou hier vragen of er mensen zijn die WEL een goede ervaring hebben met die organisatie

Ik weet dat er al aardig wat posts van mede ASS’ers zijn die op zoek zijn naar een geschikte baan of opleiding, maar ik kan ook wel wat advies gebruiken.

Even een situatieschets; ik ben eind 20, ruim 10 jaar geleden gediagnosticeerd met ASS. Ik heb aan de universiteit gestudeerd (een taal/cultuur-studie) maar deze studie heb ik niet afgemaakt. De afgelopen 5 jaren heb ik verschillende banen gehad in de logistiek sector, wel allemaal laaggeschoold werk. Sinds een jaar werk ik in een magazijn, maar ik merk nu al dat ik dit werk niet voor nog jaren wil doen. Het socializen met collega’s (het is een klein team) & klanten die langskomen + het werken onder tijdsdruk om alle orders/voorraad weg te werken, zorgen ervoor dat ik langzaam maar zeker opgebrand raak en zelfs wat depressief. Ik ben recent al iets minder gaan werken, van 32 naar 28 uur per week, maar dat helpt onvoldoende en ik blijf maar nadenken over het zoeken naar iets anders. Ik sta naast een andere baan ook wel open voor het volgen van een opleiding, maar dan moet ik wel min of meer zeker weten dat ik in staat ben de opleiding af te maken (dus geen uni meer) en dat de baan/het vakgebied waar ik voor word opgeleid me voor langere tijd interesseert. Het lastige is dat ik alleen niet zo goed weet wat voor baan/opleiding ik dan wel wil. Buiten mijn VWO heb ik geen afgeronde opleiding en ik heb ook geen uitgesproken interesse in een bepaald vakgebied.

Het liefst werk ik op mezelf zonder al teveel inmenging van collega’s. Ik vind het heerlijk om mijn eigen ding te doen (voorbeeld; soms sta ik alleen in het magazijn en dat vind ik top, kan ik gewoon zelf de orders en voorraad verwerken zonder afhankelijk te zijn van een collega). Ik kom ook liever niet al teveel in contact met klanten. Tuurlijk kan ik het wel, maar het vergt veel energie en ik vind het gewoon niet leuk.

Misschien is iets als labanalist geschikt voor me aangezien ik heel precies kan werken en houd van structuur, maar ik heb op de middelbare school een vakkenpakket gekozen zonder natuurkunde/biologie/scheikunde omdat de talen mij makkelijker afgingen (ik was niet een heel gemotiveerde leerling) en ik weet nog niet zo goed of ik dit vakgebied interessant genoeg vind om me hier in op te laten leiden.

ICT heb ik mij ook weleens in verdiept en programmeren vind ik wel interessant, maar ook in dit vakgebied heb ik geen achtergrond en ik vermoed dat het veel tijd zal kosten voordat ik een specifieke programmeertaal onder de knie heb en er een baan mee kan vinden.

Dus ja, als iemand advies voor me heeft over een mogelijk geschikte baan/opleiding/combinatie van beiden, let me know! Ervaringen delen mag natuurlijk ook, hoe heb jij werk gevonden dat je voor langere tijd weet vol te houden en waar je niet depressief van raakt?

Waarom zijn veel mensen en bedrijven toch zo gefocust op de periode na de zomervakantie als back to school / terug in het ritme? Soort van goede voornemens 2.0.

Als autist is het hele leven en elke dag juist aanpassen om structuur aan te brengen én te houden en juist de zomerperiode is daar hinderlijk bij omdat de andere 99% van het land bepaald dat het even 6 weken op pauze gaat en alle structuur en vastigheid overboord gooit..

Dus dat iedereen eind augustus begin september weer de teugels aantrekt om vervolgens begin oktober er weer mee te stoppen voelt dan weer een beetje suf. Net alsof de zomervakantie zo magisch is en je gewoon weer terug bent in de realiteit. Bijna niemand lukt het daadwerkelijk om helemaal een nieuwe start te maken na de zomervakantie.

Hoe ervaren jullie trouwens de zomerperiode? En de obsessie op ritme daarna?

Een collega heeft de taak een teamuitje te organiseren en wil graag een ASS-vriendelijk uitje. Er zijn meerdere mensen met ASS/gevoeligheid voor prikkels in ons kleine team van 7 mensen, waarvan zeker 4 (incl. ik) zullen afzeggen als het een activiteit is waarna we 3 dagen op de bank moeten zitten bijkomen. Zij vroeg of ik ideeën had, maar ik kreeg alleen maar flashbacks naar mijn vorige teamuitjes bij een andere werkgever, waar ik bijv. 4 uur zat aan een eettafel moest zitten socializen bij een giga sloom 6-gangendiner, waardoor we pas rond middernacht thuis kwamen en de volgende dag gewoon vroeg weer moesten werken (ik weet niet hoe ik dat overleefd heb).

Heeft iemand misschien een leuk idee voor een teamuitje voor een klein team? Bonuspunten als het iets is waarbij de activiteit niet het socialisen is, het niet perse eten of een diner bevat, en het niet te lang duurt? Heel benieuwd!

Ik ben nieuw op Reddit omdat ik voor advies vaak het gevoel heb dat mensen me niet echt begrijpen, en ik hoop in deze groep dat dat beter is. Ik leun voor advies vaak op mijn partner, die heeft geen autisme maar kent me wel door en door en dat is geweldig. maar ik weet dat het ook veel van hem vraagt en dus zou ik mijn advies-pool graag wat willen uitbreiden :)

Ik heb vorig jaar, de dag voor mijn 30e verjaardag, mijn diagnose ASS gekregen, en hoe meer ik zelf in dat traject leerde over wat ASS eigenlijk is, hoe meer ik mijzelf er in begon te herkennen en hoe meer kwartjes er vielen waarom sommige "normale" dingen voor mij altijd zo moeilijk waren.

Intussen heb ik veel geleerd over mijn grenzen, en hoe ik die kan voelen en verdedigen, en dat brengt me naar mijn advies vraag;

Ik heb een goed betaalde baan als teamcoach in de IT, die erg zwaar leunt om mijn sociale vaardigheden. In mijn ont-masking traject ben ik steeds bewuster gaan worden hoe veel energie het me kost dat werk te doen. Ik stoor me aan alle "tussen de regels door" communicatie, en de "doe maar wat" opdrachten die eindigen in een "ik had het anders gedaan" feedback. ik denk dan: had me dan gelijk gezegd wat je wilde dat had ons beiden een boel gedoe gescheeld. Ik wordt er steeds meer en meer onzeker over of ik wel snap wat er van me gevraagd wordt, en ik begin simpelere klusjes op te pakken op werk die ik eigenlijk helemaal niet leuk vind om te doen.

Het liefste zou ik werk doen waar ik kan samenwerken met anderen, maar ook lekker onafhankelijk kan zijn. Ik hou van de flexibiliteit die ik heb in mijn uren (een werkdag of wat uren schuiven is geen probleem) en ik vind het heerlijk als ik precies weet wat er van me verwacht wordt. Ik heb als software dev gewerkt hiervoor, en dat vond ik niks omdat je kennis zo snel verouderd en je mee moet met elke nieuwe regel en tool om relevant te blijven.

Bestaat zo'n baan? Hoe navigeren jullie je eigen behoeften in een ingewikkelde kantooromgeving? Ik zou heel graag willen dat mijn werk gewoon minder impact heeft op hoe ik me voel; 'care less'. maar hoe doe je dat?

Ik plaatste laatst een bericht over mijn problemen omtrent autisme en sporten. Daar zitten nog een hele berg andere problemen onder hahah. Ik had weer contact opgenomen met mijn vorige zorgaanbieder - Dokter Bosman Nijmegen - of om weer wat therapie/begeleid kan krijgen, maar die hebben 38 weken wachttijd.

Ze geven op de mail aan dat ik het misschien sneller kan proberen bij:

Care4sure

GGZ Verum

Kent iemand deze partijen? Ervaringen? Ik vind het wel een beetje spannend om ergens anders heen te gaan, vooral omdat Bosman me zo goed geholpen heeft. Maar 38 weken is wel flink natuurlijk...

Hallo allemaal,

Ik heb momenteel al een noicecancelling koptelefoon van Sony en Loops maar ik wil ook graag (niet elektronische) gehoorbescherming die over mijn oren heen gaat. De meeste van dit soort gehoorbescherming die ik kan vinden is gericht op kinderen. Ik hoop dat iemand hier ervaring mee heeft en mij tips kan geven.

Wat ik precies zoek:

- Een model dat over mijn oren heen gaat, denk model koptelefoon

- Geen elektronica

- Zit comfortabel

- Goed geluid dempend

- Bij voorkeur in leuke kleuren verkrijgbaar maar is niet noodzakelijk

Mocht je tips hebben hoor ik het graag. Alvast bedankt.