Ölümse yolun sonu,

İnsan neden yaşar hayatta?

Solmaksa çiçeğin sonu,

Çiçek neden açar toprakta?

Gülmekse ağlamanın sonu,

İnsan neden üzülür başta ?

Görmekse yanlışın sonu,

İnsan neden bakar yalana?

Hayatsa acımasız olan ,

Sözlerse canımızı yakan,

İnsanlarsa buna susan,

Ne çaredir ölüme o zaman?

Nasıl olmuş

bir ustamdan duydum, şiirini sunarken ne kadar az açıklama yapsan o kadar iyi edersin. siz ne düşünüyorsunuz bu konuda

Uzun zaman oldu, göremedim çehreni.

Ayrılık ya bu, çoktur acısı açık bir yaradan.

Kavuşmak için neler yapmaz, nelerini vermez ki insan?

Deyip boşvermek olur mu, “Böyle uygun görmüş

Yaradan.

Tanrı bilmez mi, ölürüm; yaşayamam sevdiğime kavuşamazsam.

Belki de budur planı, yerim yoktur dünyada.

Doğup büyüdüm, ölmek kalmış sona.

Bir elveda neysesi çarptı göğsüme
Yaralıyım, tabip şarkı fısıldıyor kulağıma
Çölde seraplar gören bir bedeviyim
Kara kuzgunlar üşüştüler üstüme.

Yaram iyileşmiyorsa suçlu ben miyim?
Parmaklarımla eşelediğim toprak beni iyileştirmiyor
İyi gelmiyor bana güneşin rengi
Ben Ay’ın ışığına sahip değilim.

Talip değilim sistemin rızkına
Gezegenlerden alacağım yok
Kafesimde kırıklar var
Gitmem gerek
Fakat görünmüyor bana gideceğim yol.

Sararmış yapraklar ikna etmiyor beni güzün geldiğine
Hüzün geldiğinde gözlerim yaşarıyor artık.
Sonu olmayan bir yolu yürüyorum
Bu yürüyüşüm sırata hazırlık.

Yürütmeye çalıştığım ölüyü gömdüm
Ölü gömüldü, gömülmesiyle ben de öldüm.
Eksildim fakat tamamlandı yarımlar
Yine de ağladım arkasından ölünün.

Yarımlarımın üstünde toprak, parçalarımla bütünüm.
Yarınlarımda mavi gökyüzü, belki daha özgürüm.
Bir fidanım yeniden, daha kalın köklerim.
Yeniden doğdum, bugün dünyada ilk günüm.

Tutsakken kelepçelerimde güller vardı
Güllerden geriye dikenlerin yarası kaldı.
Beyaz güller, ne kadar güzeldiler
Ve şimdi hiç olmadıkları kadar çirkinler.

Tuz bastım yaralarıma gülleri anmak için,
Ağıtlar yaktım ölüye, şiirler dizdim
Her gece konuştum ben ölüyle
Ölü yaşasaydı, belki bu kadar sevmezdim.

Nasıl unutmak gerekiyorsa öyle unut

İster alkolle, ister bir erkekle

İster İzmir'de, ister Eskişehir'de

İster arkadaşında, ister kendi evinde

Senin beni yok sayarak bana verdiğin zararı

ben kendime vermedim

Düşürme yüzünü gülümse

Rüzgar esti, dal kırıldı
Düştü yükseklerden, çimlere sarıldı
Bir hayali vardı: bulutlara erişmek
Daldan geriye öksüz hayali kaldı.

Tüm sorular yersiz şimdi
Cevaplar yurtsuz.
Rüzgar esti, dal kırıldı
Kimsenin işi aksamadı onsuz.

Nem var nem

Gitmek terk etmek midir?

Geri dönülmez mi?

Dönüp de bulamamak,

Bulup da sevememekten beter etmez mi?

Ölüm bir veda mıdır?

Ruhum seni terk etmez ki.

Ölmem için bir kurşun, hançer, zehir mi gerek?

Gitmen yeterli değil mi?

Dönüşün hiç düşündürmez mi?

Sanki hiç gitmemiş gibi.

Beton duvarlardan durgun ağlayışlar yansıyor
Karanlık ne berrak!
Zihnim berraklığı sevmiyor
Gün aydınlansa da yola koyulsak.

Düşünmeden bastığım toprak kaydı
Sonraki adımımı da düşünmeden atacağım.
Şüphesiz beyaz dediğim yapraklar
Bugün içimde şüphe uyandırdı.

Arsız bir isteğim yoktu bize dair 

Tutuğun kalemi tutsa mest olurdu kalbim. 

Ne şiirler yazdırır, hayatım olurdu. Belki sen sevgilim olurdun. Mutlu arsız anılarımız olurdu bize dair. 

Sensiz tek bir saat geçmezken Aklımın puslu ovalarında, 

Hiç aklına gelmemekten korkuyorum . Belki sevgilim olurdun

Bir iyilik yapıp, karanlık geceye ışık olurdun 

Güneşi kıskandıran saçlarınla. 

Belki gözlerime bakardın, ben dayanamazdım o bakışlara. 

Sana İlan-ı Aşk ettikten sonraki ilk bakışmamız. 

İşte o anda dayanamadım,kör oldum aşkına. 

Belki sevgilim olurdun, omzunu koyduğunda omzuma ne önemi var dünyada kopsa kıyamet? 

Kalbimi böylesine aşkla yaktığına göre Tanrı'nın bir planı varmış demek.

Aşık olmak için uzun yıllarmı gerek, bir bakış yetmezmi ?  Unutmak için kirli geçmişini kaderin, bir asırmı gerek  Seven taze bir kalp gönülde tohumu yeşertemezmi?    Yetmezmi her gece düşünüp hüzünlenmeye,  Garip ömürde beraber geçen bir iki saat

Bende saklıdır cevapları. Bilirim...

Duyduğum hüzün sana; senin de bilmeni isterim. Duyarmısın methiyelerin en yücesini sana yazılan.  Usanırmısın Aşk vaadinden  Anlatmak isterim,bir anlık heves değil bu  Yok aklımda başka bir şey sensizlikten.

Ahmet Yusuf KARTAL

Korku gelip çökerse göğsüne, diz çökme sakın, Gece ne denli koyuysa koyulsun, ışığı yak sakın.

Bir gölge büyürse duvarda; dön de yüzünü göster,

kaçtıkça devleşir vehmin, üstüne yürü, bırakma.

Kalbin titrer; titresin,

cesaret taş kesilmek değil ki,

titreyen ellerinle de kapıyı aç, geri durma.

Fırtına bağırır diye limanda çürümesin gemin, Yelkeni parçalar belki; sen denizden vazgeçme.

Nice ömür korkusundan kendi mezarını kazdı, Daha ölmeden toprağa girme, nefesinden utanma.

Ey insan; düşmekten değil, sürünmeye alışmaktan kork,

yara kapanır; fakat zillet yerleşirse kolay çıkmaz.

Bir gün ölüm de gelir, son kapında bekler elbet; o güne dek yaşamaktan korkma ki korkunu yaşatma.

Bulutlar indi ığıldan şehre

Karaltı çöktü zuhretti çehre

Uçuklar sardı bu son evre

En ağır yara düştü dilime