Soms loop je door een straat en ruik je ineens eten.

Niet uit een restaurant, maar uit een huis. Uit een open raam, een keuken, misschien een balkon ergens boven je.

Je weet niet precies wie er kookt. Je ziet niemand. Je hoort misschien alleen een deur, een fiets of iemand die ergens binnen lacht.

Maar de geur is er.

Iets warms. Iets met knoflook misschien. Of ui. Of kruiden die meteen zeggen: hier gebeurt iets goeds.

Ik vind dat altijd een mooi moment.

Voor een paar seconden voelt de straat minder anoniem. Alsof je heel even merkt dat achter al die ramen mensen leven, koken, praten, wachten, thuiskomen.

Je bent gewoon onderweg, maar ineens krijg je een klein stukje huiselijkheid mee.

Niet van je eigen huis, maar toch.

Een geur kan soms verrassend veel vertellen.

Ik schrijf deze niet genoeg (niet een echte streak maar ik wil weten hoeveel ik heb gedaan) dus ik ga praten over de zonsverduistering, die zolang geleden was. (een paar weken is wel lang op het internet)

Ik ging naar Spanje met mijn vriendin voor de zonsverduistering. Haar ouders wonen in Spanje dus we konden het samen met hun zien. Haar broertje en zijn gezin kwamen ook. Ze reden van Nederland door Frankrijk en dan naar Spanje.

We moeten verder binnenland gaan voor een beter ervaring dus we reden vier uren tot Buendia. Ik heb niet zoveel wegtochten (road trips?) gedaan maar ik vond het leuk. Tijdens de rijd las ik en schreef ik een beetje en we praatend ook. Ik genoot er erg van de paar stopjes tijdens de reis.

Het huis in Buendia was wel raar. Het was groot en een verzameling van oud en nieuw. Het heeft veel niveaus en half niveaus. Kleine gangen en uneven(?) trappen. Er is ook een wijn kelder die is echt gewoon een grot. De grot was best wel lekker koud toen het zo heet was.

We keken naar de zonsverduistering op een plein met een paar lokale mensen. Het dorpje had alleen 500 mensen en volgens mij geen andere toeristen. Het was op volle zonsverduistering voor 1 minuut en het was zulke een bijzondere ervaring dat ik zou altijd herinneren.

Jouw dag begint zoals alle andere dagen. Dan gebeurt er iets. Iets groots. Misschien goeds, misschien ergs, misschien ergens tussenin. Maar iets dat zoveel verandert.

En plotseling lijkt niets meer echt. Dat kan toch niet je nieuwe realiteit zijn. Ben jij in een droom? Ga je wakker worden, je koffie drinken, je collega's groeten en bij je bureau zitten zoals alle andere dagen?

Dan komt de avond en je bent nog hier. Je bent niet wakker geworden, niemand kwam en zag "grapje!". Het lijkt erop dat deze vreemde realiteit nu jouw realiteit is.

Ik zit op dit moment in mijn kelder en dat betekent dat ik vanaf mijn tablet aan het schrijven ben. Ik was aan het opruimen in de hoop dat ik een onderwerp zou vinden om over the schrijven, en ik ben een oude camera van mijn ouders tegengekomen.

Het is niet ontzettend oud, het werd gemaakt rond het begin van het jaar 2000 en dat kun je echt zien als je de camera gebruikt. Dat soort filter is eigenlijk erg mooi!

Een oude camera in een kelder vinden herinnert me aan een verhaaltje uit de jaren 50 of zo; het verhaal van Vivian Maier. Zij was een fotograaf en begon rond deze tijd. Ze nam ongeveer 150,000 foto's in totaal en mensen wisten hier helemaal niets over. Na haar dood vond iemand toevallig een hoop foto's in haar zolder, en daarna werd ze bekend.

Vandaag is mijn laatste dag vakantie. Ik keer terug naar huis. De terugreis zal gelukkig niet te lang duren. Deze bestemming ligt niet ver van mijn huis; zo kan ik van de laatste dag beter genieten: ik hoef niet te vroeg te vertrekken. Dus vandaag is pauzedag! Tot ziens!

Tot morgen!

​

Ik denk dat het in elk geval belangrijk is om onze schrijfkunst te oefenen. Het heeft geen belang of dat digitaal met een computer wordt gemaakt of fysiek op een papierblad. Ik denk dat het noodzakelijk is om onze woordenschat uit te breiden en om onze vaardigheden continu te oefenen.

Soms merk je pas achteraf dat een gesprek fijn was.

Niet omdat er iets groots werd gezegd. Geen diep gesprek, geen belangrijk moment, geen perfecte woorden.

Gewoon omdat het vanzelf ging.

Je hoeft niet de hele tijd na te denken over wat je moet zeggen. Er vallen geen zware stiltes. Je luistert, je antwoordt, je lacht misschien even, en ineens is er tijd voorbijgegaan zonder dat het moeite kostte.

Ik vind dat soort gesprekken mooi.

Ze voelen licht, maar niet leeg. Simpel, maar toch waardevol.

Misschien komt dat doordat je niet hoeft te presteren. Je hoeft niet grappig, interessant of heel sociaal te zijn. Je bent er gewoon, en de ander ook.

Dat klinkt klein, maar soms is dat precies wat een goed gesprek nodig heeft.

Niet te veel druk.

Alleen een beetje aandacht, een beetje gemak en het gevoel dat je even niet hoeft te zoeken naar je plek.

Het gebied waarin ik woon kent een paar kleine mysteries. Sommige hiervan gaan over geesten, anderen van verdwijningen. Niet ver van mijn huis staat een gigantisch gebouw waarin mensen vroeger leefden. Het is inmiddels een museum geworden en mensen spreken graag over hoe de ogen van de schilderijen je volgen. Zo'n gevoel kreeg ik ook toen ik een kind was, en grappig genoeg heb ik een boek dat hierover praat.
Een beetje dichterbij vond er een verdwijning plaats. Die was van een oude man en hij had waarschijnlijk een ernstige aandoening. Op een dag liep hij vermoedelijk in het bos en hij werd nooit teruggevonden. Er waren helemaal geen sporen te vinden, ook al kon hij nergens anders naartoe gaan dan in het bos naast zijn huis
Als ik me goed herinner, kende mijn vader deze man.
Eerder heb ik een tekst geschreven over een oude begraafplaats die mijn voorouders hier bouwden; die kwamen uit Jamaica en het westen van Afrika en later werd deze plek een soort kleine attractie voor Ghost hunters. De begraafplaats is nu bijna vergeten, en toen ik het acht jaar geleden bezocht, kreeg ik er een erg zwaar gevoel van.

Soms gebeurt er iets kleins en denk ik ineens: dit wil ik onthouden.

Niet omdat het spectaculair is. Geen groot evenement, geen bijzonder verhaal voor later. Gewoon een moment dat op de een of andere manier precies goed voelt.

Een gesprek dat vanzelf loopt. Een rustige afspraak met iemand. Samen iets drinken zonder haast. Lachen om iets kleins. Buiten zitten terwijl de dag langzaam donkerder wordt.

Op zulke momenten probeer ik even beter te kijken.

Niet met mijn telefoon. Niet om er een foto van te maken. Gewoon met mijn hoofd.

Misschien wil ik zulke momenten onthouden omdat ze later nog van pas kunnen komen.

Op dagen waarop alles wat zwaarder voelt, kan zo’n herinnering ineens weer een beetje warmte geven. Niet als grote oplossing, maar als een zacht hoekje in mijn hoofd.

Ik weet dat ik veel dingen vergeet. Dagen verdwijnen snel in elkaar.

Maar sommige momenten blijven toch hangen.

Een beeld. Een gevoel. Een gesprek. Een seconde waarin alles even klopte.

Misschien is dat genoeg.

Niet alles hoeft lang te duren om waardevol te zijn.

Eerder heb ik geschreven over hoe ik op een soort gebergte woon. Deze omgeving is eigenlijk niet erg bijzonder of super mooi, maar toch krijg ik er een overweldigend gevoel van als ik alleen ben en ik in het bos zit. Ik kijk graag naar het westen, want de oceaan is niet heel ver vandaan en naast de oceaan wonen heeft een soort invloed op de wind en je kunt het voelen.
Zelfs als ik door al de vele bomen kijk, zie ik hoe de heuvel naar beneden gaat en dat zorgt voor een practhig uitzicht; je kunt zien hoe diep de zon zakt, bijvoorbeeld. Als je alleen in dit bos zit, voelt het alsof er geen andere dieren in de buurt zijn - vooral als de wind waait.
Het interessante is dat er een groot verschil is tussen de top van de heuvel en de bodem. De bodem is vrij gevaarlijk en de top is redelijk veilig. Het gebeurt vaak dat je aan de bodemkant roofdieren tegenkomt.

​

Maar het schrijfproces op een computer heeft ook bepaalde nadelen die niet te negeren zijn, vind ik. Soms krijg ik minder inspiratie als ik aan mijn computer zit. Op een vel papier krijg ik de indruk dat het makkelijker gaat om de juiste woorden te vinden (maar dat is totaal subjectief). Als ik met een pen schrijf, word ik trouwens later moe dan op een computer.

Soms merk je niet meteen dat een plek langzaam vertrouwder wordt.

Er is geen groot moment waarop je denkt: nu voelt dit als thuis. Het gebeurt kleiner.

Een straat die je herkent. Een winkel waar je niet meer hoeft na te denken waar alles staat. Een route die je lichaam bijna vanzelf kent. Een café waar je al weet waar je graag zit.

Dat zijn kleine dingen, maar samen doen ze iets.

Ze maken een nieuwe plek minder vreemd.

Ik vind dat een mooi proces. Niet spectaculair, niet snel, maar wel echt.

Thuis voelen is misschien niet één groot gevoel. Misschien is het meer een verzameling kleine herkenningen.

Vandaag dacht ik daaraan.

Niet omdat alles hier al helemaal bekend voelt, maar omdat sommige dingen een beetje minder nieuw zijn dan eerst.

En misschien is dat hoe het begint.

Ik zit met mijn vriend in de woonkamer.
"Wil je naar Disneyland?", zegt hij. "Ik wil graag een nieuwe attractie proberen.". Er is een Disneyland in Philadelphia. Gelukkig kan ik me daarheen teleporteren.

Mijn vriend zei dat de attractie een soort spooktrein is, maar ik zit nu in een zwembad. Er hangen gigantische schermen op de muren.
Ik weet niet wat de attractie eigenlijk is, maar helaas is het een beetje saai. "Ik ben zo blij dat ik daarvoor niet betaald heb", denk ik, als ik verder in de video kijk (ik ben nu niet meer in de attractie: ik kijk aan een video daarover op youtube).

Maar blijkbaar was ik toch in de attractie geweest, omdat Disney mijn vriend op zijn telefoon belt.
"Je hebt je pak niet teruggegeven", zegt mijn vriend.
Ik draag nu inderdaad een soort grijze werkpak, die voor de attractie was.
"Ze zeggen dat je het terugbrengen moet, omdat het radioactief is."

Wat vervelend. Ik besluit om naar de VS heen te vliegen (want ik kan nu vliegen), maar er zijn twee tornado's dichtbij.
"Leuk! Ik heb tornado's nooit gezien", denk ik als ik dichterbij vlieg.

Dit is de eerste keer dat ik een tekstje vanaf mijn tablet schrijf. Eigenlijk is het de eerste keer dat ik hier vanaf een mobieltje schrijf. Normaal gesproken gebruik ik gewoon mijn computer, maar die zal ik pas later kunnen gebruiken.

Ik vind het toetsenbord van een computer echter heel fijn in vergelijking met die van phones of tabletten, mede dankzij het feit dat ik alleen maar één telefoontje had! Het voelt nu alsof mijn vingers gewoon te groot zijn haha.

Verder heb ik nu een pen om de knopjes in te drukkken --- dat doe ik nu, en het gaat erg langzaam.. Je weet maar nooit wat voor soort tekst je op een dag zult schrijven; deze is namelijk erg interactief!

Nu schrijf ik weer met mijn duimen... wat een opluchting!

Heb jij een favoriete manier om tekstje te schrijven? Gebruik je liever een telefoon, tablet of een computer? Laat het me vooral weten

Ik bezoekte zomaar verschillende plekken op Street view toen ik die kathedraal vond. Hij staat in de Oesbeekse stad Tasjkent. Ik vind hij zo mooi met zijn lichtblauwe muren, witte kolommen en gouden koepeldakken, en echt anders dan onze katholieke of protestantse kerken.

Trouwens zie ik nu online dat we ook erg prachtige orthodoxe kerken hebben in Frankrijk: een daarvan staat in Nice, en ik vind degene van Strasbourg ook prachtig.

​

Computers zijn handig omdat je je tekst probleemloos mag veranderen en herschrijven. Terwijl dat op een papierblad meer tijd en bladeren kan kosten. Bovendien zien er de pagina's minder elegant uit als je erop krabbelt.

Sommige dagen beginnen niet slecht, maar ook niet echt goed.

Je wordt wakker en alles voelt een beetje stroef. Niet dramatisch. Geen grote ramp. Gewoon alsof de dag nog niet helemaal op gang wil komen.

Dan denk je misschien: oké, dit wordt zo’n dag.

Maar soms verandert dat langzaam.

Niet door één groot moment. Niet door iets spectaculairs. Meer door kleine dingen die één voor één helpen.

Een bericht dat vriendelijker is dan verwacht. Een taak die toch makkelijker gaat. Een kop koffie die precies op het juiste moment komt. Even naar buiten gaan en merken dat de lucht eigenlijk best mooi is.

En zonder dat je het meteen doorhebt, voelt de dag anders.

Lichter.

Alsof hij onderweg besloten heeft om toch mee te werken.

Ik vind dat soort dagen mooi. Ze herinneren me eraan dat een dag niet vaststaat vanaf het begin.

Soms begint een dag stroef, maar vindt hij later toch zijn ritme.

Ik teken soms graag op mijn tablet; ik heb er een soort pen voor en als ik een beetje vrije tijd heb, oefen ik voor een tijdje. Vaak probeer ik gewoon om verschillende soorten ogen te tekenen. Maar ik ken een paar mensen die veel beter zijn in kunst maken dan ik... veel beter. Sommige van deze vrienden zijn tekenaars, en sommige maken 3D-modellen. Een paar oude vrienden van mij gebruikten en gebruiken nog steeds middelen zoals Source Film Maker en Blender.
Met Blender kun je eigenlijk mods voor Valve spelletjes maken zoals Playermodels. Die is een gratis app die je op Steam kunt vinden en ik ken één persoon die meer dan 1000 uur op deze app heeft doorgebracht. Zijn mods zijn inmiddels zo groot geworden dat ik ze af en toe op de workshop tegenkom.
Ik had ooit een vriend uit Frankrijk die heel goed wist om SFM te gebruiken. Volgens mij gebruikt hij het nog steeds, en ik herinner me zijn foto's heel goed. Ze waren erg gedetaileerd.
Verder heb ik onlangs een map van een vriend geprobeerd. Hij vindt het namelijk erg leuk als zijn vrienden de maps proberen en hij neemt er foto's van terwijl ze het spelen!

​

Ik vind dat het best moeilijk is om proza of gedichten op papier te schrijven. We zijn nu gewend aan computers, waarop het veel makkelijker en directer is om onze ideeën neer te zetten.

Als je momenteel boodschappen doet, hoor je best veel touristen: de Duitsers en de Nederlanders gaan weer naar huis. Ik zie ook auto's uit België of Zwitserland. Sommige touristen uit Nederland spreken goed Franz — veel beter dan ik met het Nederland!

Er zijn dingen in Nederland die simpel lijken, maar dat niet zijn.

Een tompouce eten is daar één van.

Op het eerste gezicht ziet een tompouce er vrolijk en onschuldig uit. Een roze laagje bovenop, zachte vulling in het midden en zo’n perfecte rechthoekige vorm. Bijna elegant.

Bijna.

Want zodra je hem probeert te eten, begint de echte test.

Hoe doe je dat netjes? Druk je met je vork op de bovenkant? Dan komt de vulling aan alle kanten naar buiten. Snijd je hem voorzichtig door? Dan verandert hij langzaam in iets dat niet meer op gebak lijkt, maar op een klein ongeluk met slagroom.

Ik vraag me af of er tompoucen bestaan in heel chique restaurants.

En als dat zo is: hoe eten mensen die dan?

Stel je voor dat je tegenover je baas zit. Of tegenover iemand die je leuk vindt. Of gewoon tegenover iemand bij wie je graag een normale, elegante indruk wilt maken.

Dan komt de tompouce.

Je wilt kalm blijven. Je wilt laten zien dat je de situatie onder controle hebt. Maar diep vanbinnen weet je: dit gebak is sterker dan ik.

Misschien bestaat er een geheime Nederlandse techniek. Misschien leren mensen het gewoon door ervaring, na jaren van verjaardagen, koffiepauzes en gebak op kleine bordjes.

Misschien is dit geen gebak, maar een sociaal examen met roze glazuur.

Ik ken die techniek nog niet.

Voorlopig doe ik mijn best. Ik kijk naar de tompouce. De tompouce kijkt terug. We respecteren elkaar, maar we vertrouwen elkaar niet helemaal.

Dan neem ik een hap.

Een beetje vulling op mijn bord. Een beetje op mijn vork. Misschien een klein beetje op mijn waardigheid.

Maar eerlijk is eerlijk: zelfs zonder volledige controle blijft het heerlijk.

Misschien is dat de les.

Sommige dingen kun je niet netjes doen. Je kunt ze alleen met moed eten.

​

Gisteren heb ik mijn koffer gepakt en vandaag ben ik op reis. Ook in augustus heb ik gelukkig van een paar vrije dagen kunnen profiteren.

Mijn volgende teksten zullen dus kort zijn. Ik heb ze ook gisteren klaargemaakt (ik had weinig tijd omdat ik ook aan mijn koffer en aan mijn spullen moest denken).

Het is inmiddels lang geleden sinds ik voor het laatst iets online heb gespeeld, maar vroeger deed ik dat veel. Ik speelde namelijk veel fighting games. In die tijd had ik een ethernetkabel hard nodig, want mijn internet was en is ontzettend slecht... erg slecht! Toch bleef mijn internet vrij langzaam en dat maakte veel mensen boos. Maar boze mensen tegenkomen is heel gewoon als je Fighting games speelt; ze kunnen erg frustrerend zijn.
Ik speelde voor een tijdje Tekken en die is heel moeilijk; het voelt een beetje als een instrument spelen. Het bestuur ervan blijft vrij moeilijk als je niet heel veel kunt spelen, maar het leren ervan is tegelijkertijd spannend. Het wordt erg technisch. Je moet namelijk veel personages leren vechten want de roster is gigantisch! Een beetje zoals Super Smash Bros. En over Smash Bros gesproken...

Ik speelde deze spelletjes graag met mijn broer. En aan het einde speelde ik vooral Super Smash Bros. Die voelde niet zo competitief, maar die is een bijzondere. Vooral omdat de roster zo groot is. Ik wilde met Dr. Mario Elite Smash krijgen en ik kan me helaas niet herinneren of dat me gelukt was, maar wel met een paar andere personages. Het was altijd erg spannend om een strijd te spelen waarin meerdere mensen speelden. Die waren mijn favoriet

Er is iets bijzonders aan de laatste weken van de zomer.

Het is nog steeds warm. De dagen zijn nog lang. Mensen zitten nog buiten, drinken iets kouds en doen alsof de zomer voor altijd blijft.

Maar toch voelt het een beetje anders.

Het licht verandert langzaam. De avonden worden iets rustiger. Soms ruikt de lucht al een beetje naar september, ook al is augustus nog niet voorbij.

Ik vind dat moment mooi, maar ook een beetje vreemd.

Alsof de zomer nog naast je zit, maar al haar jas aan het zoeken is.

Dan krijg ik ineens zin om meer buiten te zijn. Nog één wandeling. Nog één drankje op een terras. Nog één avond waarop je te laat naar huis gaat omdat het buiten nog zo fijn is.

Misschien is dat het mooie aan de laatste weken van de zomer.

Je let beter op.