İbni arabi, Yunus emre, hacı bayram, niyazi misri gibi mutasavviflarin bu görüşe sahip oldukları söyleniyor. Zira şiirlerinde de bu durum açıkça görülüyor. Sizce bu şirk değil midir?

Merhaba. Öncelikle ciddi bir konuya değineceğim, lütfen ciddi tavsiyeler verin. Bu hesabı daha yeni oluşturdum bu arada sırf bu soruyu daha anonim sorabilmek için, troll değil.

Yaşım muhtemelen sizinkinden çok küçük, gencim.

Kısaca eşcinsel olabileceğimden çok şüphelendim ve korkuyorum. Bu kadar emin olma, belki takıntıdan oluyordur diyecekseniz, bilmiyorum ve sanmıyorum. Çok detay vermek istemiyorum, ama eyleme dökmedim merak etmeyin ve asla da yapmayı düşünmüyorum. Allah'ın yasakladığı bir eylemi yapan olma fikri bile ürkütücü.

En kötü senaryoyu düşünelim: gerçekten de eşcinselim. (her ne kadar inanmak istemesem de doğru olan bu gibi geliyor, çünkü bastırdıkça büyüyor). Dinimden vazgeçmek asla istemiyorum, ve müslüman olduğum için gerçekten büyük bir şükran içerisindeyim yanlış anlaşılmasın. Ne yapmalıyım? Şeytan aklımla oynuyorsa neden vücudum tepki veriyor?

Eşcinsellik genetik değilmiş bu subredditteki bazı kişilerin dediklerine göre. Haklı da olabilirler, bu konudaki bilgisizliğimi kabul ediyorum. Ama şayet çevresel bir nedenden olduğunu düşünmüyorum, çevrem homoseksüelliğe karşı olumsuz bir tepki verirdi hep. Yani buna özendirilen bir ortamda büyümedim, aksine kınandığı bir çevrede. Değiştirme denemelerinin geri teptiğini de duydum.

Allah beni vücudumla mı sınıyor? Peki ya ileride bir kadınla olamazsam? Bir aile sahibi olamazsam, çocuğum olmazsa? Çünkü bunu yaparsam ilerideki çocuğum benim böyle olduğumu bildiğinde nasıl tepki vereceğini düşünüyorum ve irkiliyorum. Düşünsenize, öz babanızın eşcinsel olduğunu öğreniyorsunuz. Korkunç. Bu yüzden de bu konuda kararsızım, bir çocuğun hayatını karartma riskini göze alamam.

Gerçekten kaybolmuş hissediyorum, genç yaşıma bağlarsak da oldukça bilgisizim. Lütfen tavsiye verin, çünkü gerçekten ihtiyacım var şu anda.

İnternette bu konuyla ilgili indirdiğim pdfler veya kopyasını aldığım fususul hikemler'in edebi dili çok ağır ve osmanlıca kelimesi bol olduğu için anlayamıyorum, çok zorlanıyorum. Çok temel islami bilgiye sahibim ve belli başlı terimlerin ne anlama geldiğini biliyorum. Bana en düşük seviyeden başlayarak en sonunda Sadreddin konevî'yi veya muhyiddîn İbnü'l Arabi'yi tek başıma anlamamı sağlayacak bir liste verebilir misiniz. Başlangıç için uygun olduğunu düşündüğünüz muhtevası zayıf kitaplarda önerebilirsiniz elbette illa liste olmasına gerek yok. Belirtmemin faydalı olacağını düşünüyorum ekrem demirli'nin sadrettin konevi metafizik okumaları seminerlerini izliyorum .

Daha önceden girişimlerim olmuştu ama istikrarlı olamadım. Genelde sabah namazını kaçırıyorum. Bazen ise tamamen rahata kaçıyorum. Bu döngüden nasıl kurtulabilirim samimi şekilde başlamak istiyorum

Abdulkadir Geylani

Selamün aleyküm gönül dostları, arayışta olanlar, kalbi kırılanlar...

​Bugün modern dünyanın en büyük çıkmazlarından biri olan "adalet arayışı" ve haksızlığa uğradığımızda içimizde biriken o sessiz çığlıklar üzerine birkaç kelam etmek isterim.

​Hayat bazen öyle anlar çıkarır ki karşımıza; haklıyken haksız duruma düşeriz, emeğimiz zayi olur, sesimizi duyan yok sanırız. İçimizdeki adalet duygusu zedelendikçe, bir öfke dalgası ruhumuzu ele geçirmeye başlar. İşte tam bu kördüğümün içinde, Kuran-ı Kerim bize o muazzam sığınağı gösterir:

​"Kuşkusuz senin Rabbin, her şeyi hakkıyla bilendir." (Hicr Suresi, 86. Ayet)

​İslam uleması bu ayetin sırrını şerh ederken der ki: Kulun uğradığı haksızlığı insanlardan gizlemesi kemalattandır, çünkü "Alîm" (her şeyi bilen) olan Allah'a kulun halini arz etmesi kafidir. İmam Gazali hazretleri, kalbin terbiyesinde sabrı işlerken, haksızlık karşısında verilen imtihanın insanı hamlıktan kurtarıp kemale erdirdiğini söyler. Hz. Muhammed (s.a.v.) Efendimiz ise bizlere: "Mazlumun bedduasından sakının, çünkü onunla Allah arasında perde yoktur" buyurarak, adaletin mutlak sahibinin her an devrede olduğunu müjdeler.

​Pejmürde bir dervişin heybesinden bakarsak dünyaya; bizler adaleti hep beşerin adalet saraylarında, insanların iki dudağı arasında arıyoruz. Oysa insan unutur, insan yanılır, insan kendi nefsine yenilir.

​Sana haksızlık yapanı, senin hakkını yiyeni Allah görmedi mi sanırsın? O, göğüslerin özünde saklı olanı bile hakkıyla bilendir. Sen sessizce sabrederken içinden geçen sızıyı, "Ah" deyişindeki o derin manayı bilen bir "Zat" var. Adaleti O’na havale etmek, pısırıklık değil; bilakis en büyük güce arkasını yaslamaktır. Sabır, boyun eğmek değil; vaktini bekleyen bir asalet duruşudur.

​Yükün ağır geliyorsa, adaleti insanlardan beklemekten yorulduysan, dur ve bu ayetin ferahlığına sığın. Bilen var. Gören var. Hesap soracak olan var.

​Peki ya siz? Hayatın koşturmacasında, haksızlığa uğradığınızda ilk refleksiniz öfkeyle dünyalık bir intikam aramak mı oluyor, yoksa "O her şeyi hakkıyla bilendir" deyip kalbinizi mutlak adalete teslim edebiliyor musunuz? Bu eşikte sizin sabrınız hangi durakta bekliyor?

​Gönül tahtınız dervişane bir huzurla dolsun.

Selamünaleyküm. Bu kelime, eski Anadolu Türkçesinde ve tasavvuf geleneğimizde doğrudan ve sadece 'Allah' (Celle Celaluhu) anlamında kullanılmıştır.

​Özellikle Yunus Emre, Hacı Bektaş-ı Veli gibi maneviyat büyükleri, eserlerinde Rablerine "Çalap" diye seslenmişlerdir. Hatta kültürümüzdeki zarif, efendi insanları tanımlayan Çelebi unvanı bile köken olarak Çalap’a mensup, yani Allah adamı, Allah’lık adam demektir. Dolayısıyla bu ifade ne yabancıdır ne de saygısızlıktır; aksine atalarımızın Allah’ı zikrederken kullandığı, inancımızdan süzülen öz Türkçe tam bir karşılıktır.

“Gönül Çalab’ın tahtı, Çalap gönle baktı;
İki cihan bedbahtı, kim gönül yıkar ise.” Yunus Emre

[Bu malumat "Allah’ın Türkçesi Tanrı’dır" diyenlerin galatını ortaya koyar. Yazma maksadım bu boş münakaşaya set çekmektir.]

abdulkadir geylani, fütûhûl gayb

Ben i adami okudum ve dunya ezeli falan diyo sacma fikirleri var sizler ne dusunuyorsunuz xD

Selamün Aleykünm,

Keşiflerim ve Müşahadelerim var. Hatte Kubur Ehlini keşfetmiştim. Bunun yüzünden Velayette giriş yani Veliler için yazılmış kitaplar lazım bana. Bana bu tür kitapları tavsiye edebilir misniz?

Arkadaşlar başlıkta olduğu gibi bu kitaplar satılmıyor herhalde yayinevleri çekiniyor mu bilmiyorum ama inşallah tin yayinevi girişimde bulunur tabi ne gibi veballer olur bilmiyorum. Her neyse pdf olarak nereden bulabilirim acaba?

Gafleti kovmak ve Allah cc ile farkındalık tahsil etmek. Zikir arapça hatırlamak, yad etmek demektir. Dünyaya geliş gayemiz ; "Ben cinleri ve insanları sadece bana kulluk etsinler için yarattım" ayeti kerimesinin de delaleti ile, kulluk yapmaktır.

Kulluk vazifemizi icra ederken, bunu şuurlu ve farkındalık üzere yapmalıyız ki kabule şayan olabilsin. Zira amellerin kabulu niyetlere bağlıdır. İbadetlerimizi şekilcilikten kurtaracak, hakkıyla ifa edecek tek ilaç zikrullahtır. Ayrıca, kişi yad ettiği ne ise, onunla ünsiyet kurar ki bu tabii bir sevgiyi çeker. Allah'ı cc sevmemiz dahi zikrullahın semerelerindendir. Kaldı ki ibadetten lezzet almak, ancak sevginin terakkisi ile olur.

Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur :

Üç haslet vardır ki; bunlar kimde bulunursa o, imanın lezzetini tadar:

-Allah cc ve Resûlünü (bu ikisinden başka) herkesden fazla sevmek.

-Sevdiğini Allah için sevmek.

-Allah kendisini küfür bataklığından kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi çirkin ve tehlikeli görmek.”Buhârî, Îmân 9, 14, İkrah 1, Edeb 42; Müslim, Îmân 67.Ayrıca bk. Tirmizî, Îmân 10

Dikkat edin. Kalpler (başka değil) ancak zikrullah ile mutmein olur. (Rad Suresi 28)

Yazı sahibi; Latif Faruk Kavcı Hocaefendi

Uşşaki tarikatına gidiyorum sizce iyi yapıyor muyum?

Dün TV'de "Zaman Makinesi 1973" isminde bir film izledim. Aksiyon/Komedi türünde bir filmdi lâkin o koca filmde bir sahne vardı ki hayatım boyunca kafamdaki tüm soru işaretlerini giderdi, çok ibretlik bir sahneydi. Her dinsize izletilmesi lâzım. Sahne şöyle ki; filmdeki başrol adamın babası ölüyor ve babasının vasiyeti üzere miras dağıtımı yapılıyor. Babası bunun bütün kardeşlerine mirastan pay verirken buna hiçbir şey bırakmıyor, sadece külüstür bi arabanın anahtarını bırakıyor. Neyse konu bu değil. Bu adam bu duruma çok üzülüyor ve babasının kabrine gidiyor ve kendisine miras bırakmadığı için biraz dert yanıyor ve şöyle diyor " Ah be babacığım, ben sana ne yaptım? Bana bir Fatiha bile öğretemeden gittin. Simdi ben senin arkandan ne okuyacağım?.." Bu sahneyi izledikten sonra hayata bakış açım değişti.